ส่งจดหมายไปยังที่อยู่ในประกาศไลเซนส์ GPLv2 แล้วได้รับ GPLv3 กลับมา (2022)
(code.mendhak.com)- เมื่อขอสำเนาไลเซนส์โดยส่งไปยัง ที่อยู่ไปรษณีย์จริง ที่ท้ายประกาศ GPLv2 ราว 5 สัปดาห์ต่อมาก็ได้รับเอกสารกระดาษจาก Free Software Foundation
- ในปี 1991 ที่ GPLv2 เผยแพร่ การแจกจ่ายออนไลน์ยังไม่แพร่หลาย สื่อกายภาพอย่างเทปหรือฟลอปปีดิสก์และคำแนะนำทางไปรษณีย์จึงเป็นวิธีที่เป็นธรรมชาติ
- ในปี 2007 ที่ GPLv3 ออกมา การใช้อินเทอร์เน็ตแพร่หลายมากขึ้น จึงมี URL อยู่ในประกาศไลเซนส์แทนที่อยู่ไปรษณีย์
- ผู้เขียนพยายามจะรับจดหมายตอบกลับจากสหรัฐฯ ขณะอยู่ในสหราชอาณาจักร แต่ Royal Mail ยุติการให้บริการคูปองตอบกลับระหว่างประเทศในปี 2011 จึงหา แสตมป์สหรัฐฯ มาแปะบนซองที่จ่าหน้าถึงตัวเองแทน
- สิ่งที่มาถึงไม่ใช่ GPLv2 อย่างที่ผู้ขอคาดไว้ แต่เป็น ข้อความ GPLv3 ฉบับเต็ม พิมพ์สองหน้า 5 แผ่น และยังคลุมเครือเพราะจดหมายขอไม่ได้ระบุเวอร์ชันไว้
เหตุผลที่สงสัยเรื่องที่อยู่ไปรษณีย์ในประกาศ GPLv2
- เมื่อทำงานกับซอฟต์แวร์โอเพนซอร์ส มักเจอไลเซนส์หลายแบบ เช่น MIT, Apache, BSD, GPL อยู่บ่อยครั้ง
- GNU General Public License อ่านแล้วให้ความรู้สึกเหมือนจดหมายถึงผู้อ่านมากกว่าเอกสารกฎหมายแข็ง ๆ และรู้สึกว่าเป็นไลเซนส์ที่เข้ากับบรรยากาศของโอเพนซอร์สและเสรีภาพของซอฟต์แวร์ได้ดี
- เวอร์ชันปัจจุบันคือ GPLv3 แต่ในซอฟต์แวร์จริงก็ยังพบการใช้ GPLv2 อยู่ทั่วไป
- ท้ายประกาศไลเซนส์ GPLv2 มีข้อความว่าหากไม่ได้รับไลเซนส์ฉบับเต็ม ให้เขียนจดหมายไปยัง Free Software Foundation ที่อยู่ 51 Franklin Street, Fifth Floor, Boston, MA 02110-1301, USA
- สิ่งที่สงสัยคือทำไมถึงใส่ที่อยู่จริงแทนที่จะเป็น URL และถ้าส่งจดหมายไปจริง ๆ จะได้รับคำตอบแบบใด
ทำไม GPLv2 ปี 1991 จึงมีที่อยู่ไปรษณีย์
- เบื้องหลังที่ตรวจสอบจาก Open Source Stack Exchange นั้นเรียบง่าย GPLv2 เผยแพร่ในปี 1991 และตอนนั้นคนส่วนใหญ่ยังไม่ได้ออนไลน์
- ซอฟต์แวร์มักได้มาผ่าน สื่อกายภาพ อย่างเทปหรือฟลอปปีดิสก์ มากกว่าการดาวน์โหลด
- เมื่อคำนึงถึงข้อจำกัดของพื้นที่จัดเก็บ นักพัฒนาอาจใส่เพียงประกาศไลเซนส์ แทนที่จะใส่ข้อความไลเซนส์ฉบับเต็มทั้งหมด
- เนื่องจากช่องทางสื่อสารทั่วไปในเวลานั้นคือไปรษณีย์ การระบุที่อยู่สำหรับขอรับสำเนาไลเซนส์จึงเป็นวิธีที่เป็นธรรมชาติ
- GPLv3 เผยแพร่ในปี 2007 ซึ่งเป็นช่วงที่การใช้อินเทอร์เน็ตแพร่หลายมากขึ้นแล้ว จึงมี URL อยู่ในประกาศไลเซนส์
ขั้นตอนการเตรียมซองตอบกลับ
- หากจะส่งจดหมายไปยังที่อยู่นั้น ก็ต้องมีแสตมป์และซองจดหมาย และเพื่อรับจดหมายตอบกลับ ผู้เขียนตั้งใจจะเตรียมซองจ่าหน้าถึงตัวเองพร้อม คูปองตอบกลับระหว่างประเทศ
- เนื่องจาก Royal Mail ของสหราชอาณาจักร ยุติการให้บริการคูปองตอบกลับระหว่างประเทศในปี 2011 จึงเลือกวิธีซื้อแสตมป์สหรัฐฯ แทน
- ระหว่างค้นหาแสตมป์สหรัฐฯ บน Ebay ก็ได้พบคำศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยในวงการสะสมแสตมป์
- very fine grade
- MNH, Mint Never Hinged
- FDC, First Day Cover
- NDC, No Die Cut
- NDN, Nondenominated
- ผู้เขียนสั่งแสตมป์ที่ดูเหมือนแสตมป์ ‘global’ ในราคาประมาณ £3.86 แม้จะกังวลเล็กน้อยกับคำว่า ‘uncertified’ ในรายการ แต่ก็ซื้อไป
- ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ได้รับแสตมป์ African Daisy global forever vert pair รูปทรงกลม
- ผู้ขายใช้แสตมป์มูลค่าหน้าดวงต่ำกว่าแสตมป์ที่สั่งมากในการส่งของ
การเขียนและส่งจดหมายขอ
- หลังเตรียมซองที่จ่าหน้าถึงตัวเองแล้ว ผู้เขียนก็เขียนจดหมายขอไปยังที่อยู่ที่ระบุในประกาศ GPLv2
- สำหรับจดหมายที่ใช้ส่งออก สามารถใช้แสตมป์สหราชอาณาจักรที่มีอยู่ได้
- เพราะแทบไม่ได้ใช้ปากกามาหลายปี การเขียนที่อยู่บนซองจึงรู้สึกไม่ถนัด มีการลองผิดลองถูกหลายครั้งและเสียซองไปบ้าง
- การพิมพ์ที่อยู่ออกมาน่าจะเร็วกว่า แต่สุดท้ายก็เตรียมจดหมายเสร็จและหย่อนลงใน ตู้ไปรษณีย์ Royal Mail ใกล้บ้าน
ไลเซนส์กระดาษที่มาถึงราว 5 สัปดาห์ต่อมา
- จดหมายถูกส่งในเดือน มิถุนายน 2022 และได้รับการตอบกลับหลังจากนั้นราว 5 สัปดาห์
- แสตมป์ทรงกลมมีตราประทับยกเลิกการใช้แบบเส้นคลื่น (cancellation marks) ซึ่งก็เป็นสิ่งที่นักสะสมแสตมป์เก็บสะสมเช่นกัน
- ภายในซองมีข้อความไลเซนส์ฉบับเต็มบนกระดาษ 5 แผ่นที่พิมพ์สองหน้า
- กระดาษมีขนาดเล็กกว่า A4 และเมื่อวัดแล้วอยู่ที่ประมาณ 21.5cm x 27.9cm ซึ่งเป็นขนาด US Letter
- เรื่องนี้ยังยืนยันอีกครั้งว่าสหรัฐฯ แคนาดา และบางประเทศไม่ได้ใช้มาตรฐานขนาดกระดาษสากล
ตอนจบที่ได้ GPLv3 ไม่ใช่ GPLv2
- ข้อความไลเซนส์ฉบับเต็มที่มาถึงคือ GPLv3 ไม่ใช่ GPLv2
- ในจดหมายขอเดิมไม่ได้ระบุว่าต้องการ GPL เวอร์ชันใด
- จึงยังค้างคาว่า ที่อยู่ที่อยู่ในประกาศ GPLv2 เองถือเป็นเบาะแสเพียงพอแล้วหรือไม่ว่าเป็นการขอ GPLv2 หรือควรเขียน GPLv2 ให้ชัดเจนในจดหมายขอ
- ผู้เขียนอาจเขียนจดหมายอีกครั้งเพื่อขอเวอร์ชันที่ถูกต้องได้ แต่ตัดสินว่าการขอต่ออีกครั้งต้องใช้ความพยายามมากเกินไป
- โดยรวมแล้วพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้รับ แต่สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับการสื่อสารทางไปรษณีย์ นี่เป็นประสบการณ์ที่ต้องพักยาวทีเดียว
2 ความคิดเห็น
ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นจดหมายอยู่ดี โรแมนติกดีนะ
ความคิดเห็นจาก Hacker News
ตอนที่ได้รับจดหมายฉบับนี้ ผมเป็น ผู้ช่วยฝ่ายปฏิบัติการ (เลขานุการสำนักงาน) และจำได้เพราะแสตมป์มันแปลกมาก
ไม่รู้เลยว่าควรคาดหวังอะไร แต่พอป้อนตัวเลขเข้าไปในระบบเปิดประตู ก็มีเพลงซอฟต์แวร์เสรีที่ RMS ร้องดังขึ้นมา สำหรับเด็กเนิร์ด Linux ในการผจญภัยยามรุ่งสางแบบเบลอ ๆ แล้ว มันเป็นของขวัญที่เจ๋งมากจริง ๆ
อย่างน้อยก็ได้รับจดหมายตอบกลับ แปลว่าที่อยู่คงไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
หลายปีก่อนผมทำโปรเจกต์ embedded Linux อยู่ ในรุ่น “alpha” แรก มีผู้ทดสอบคนหนึ่งอ่านเงื่อนไขไลเซนส์แล้วเจอที่อยู่สำหรับส่งจดหมายไปขอรับซอร์ส GPL ทั้งหมด เขาส่งไปจริง ๆ แล้วจดหมายก็ถูกตีกลับว่า ไม่พบผู้รับ พอทนายรู้เรื่องนี้ก็สั่ง recall ทั้งหมด ทำให้ต้องส่งช่างไปยังเครื่องแต่ละเครื่องเพื่อติดตั้งอัปเดต และต้องติดตามให้แน่ใจว่าอัปเดตครบทุกเครื่องแล้ว
ทนายอยากแสดงเจตนาดีในศาล พวกเขามองว่าต้องมีใครสักคนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าจะละเมิด GPL และถ้าแสดงให้เห็นว่าเราพยายามทำตามทั้งตัวบทและเจตนารมณ์ ก็หวังว่าศาลจะไม่บังคับให้เราเปิดเผยโค้ดของเราเมื่อมี “พนักงานตัวปัญหา” ละเมิดไลเซนส์
บทเรียนที่สำคัญกว่านั้นคือ ถ้าการทดสอบอัตโนมัติไม่ได้ ส่งจดหมายจริงไปยังที่อยู่สำหรับการปฏิบัติตาม GPL เพื่อยืนยันว่าทำงานได้ ก็จำเป็นต้องมีผู้ทดสอบแบบแมนนวล เพราะไม่ใช่แค่เราทดสอบทุกอย่างไม่ได้ แต่เรายังนึกไม่ออกทั้งหมดด้วยว่าควรทดสอบอะไร จึงต้องมีคนคอยมองหา “เรื่องแปลก ๆ”
ถ้าทำการทดสอบนี้ซ้ำวันนี้ ผลอาจต่างออกไปก็ได้ ;)
[1]: https://www.fsf.org/blogs/community/fsf-office-closing-party
[2]: https://www.fsf.org/about/contact/mailing
เวลารีวิวการเปลี่ยนแปลงที่เพิ่มสิ่งอย่างอีเมลใหม่ ผมมักใช้เวลา 10–20 วินาทีส่งไปว่า “ถ้าเห็นแล้วช่วยตอบกลับด้วย” เพื่อยืนยันว่ามันทำงานจริงและมีคนรับ เพราะเคยเจอหลายครั้งว่าก่อน deploy การเปลี่ยนแปลงที่ผู้ใช้เห็นได้ ยังไม่มีใครตั้งค่าอีเมลนั้นไว้เลย
เท่าที่ผมเข้าใจ มันไม่ได้ทำงานแบบนั้น ถ้าละเมิดไลเซนส์ ก็จะกลายเป็นสถานะที่ไม่มีไลเซนส์ที่ถูกต้อง และโดยพื้นฐานก็คือการละเมิดลิขสิทธิ์ บทลงโทษไม่ใช่การบังคับให้ทำตามไลเซนส์ แต่เป็นการชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าของลิขสิทธิ์
การแสดงเจตนาดีไม่ได้เปลี่ยนผลลัพธ์สุดท้ายมากนัก เพราะคุณกำลังใช้โค้ดที่ไม่มีสิทธิ์ใช้ ทางออกคือ เริ่มปฏิบัติตาม หรือหยุดขายซอฟต์แวร์จนกว่าจะนำโค้ดนั้นออก
ที่อยู่ที่ผู้เขียนต้นฉบับส่งจดหมายไปนั้นถูกนำออกจากฉบับมาตรฐานของไลเซนส์ไปแล้ว และตัวมันเองก็เคยถูกเปลี่ยนจากที่อยู่เดิมโดยไม่มีการระบุเวอร์ชันด้วย นอกจากนี้ ข้อ 3 ก็ไม่ได้บังคับให้ต้องมีข้อเสนอส่งมอบแบบกายภาพ หากมีการให้ซอร์สโค้ดในรูปแบบที่เครื่องอ่านได้
ไม่รู้ว่าเขาเขียนเกินจริงเพื่อความตลกหรือเปล่า แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ การส่งจดหมายทางไปรษณีย์ ดูเป็นเรื่องแปลกสำหรับผู้เขียนแค่ไหน
ผมเองก็ไม่ได้ส่งบ่อย แต่ถ้าจำเป็นก็คงไม่คิดมากเท่าไร อย่างไรก็ตาม คนที่อายุน้อยกว่า โดยเฉพาะคนในสายเทคโนโลยี อาจไม่เคยมีเหตุผลให้ต้องส่งจดหมายจริง ๆ เลย และอาจไม่เคยเขียนที่อยู่ด้วยมือด้วยซ้ำ
เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไป การเข้าถึงได้ก็เปลี่ยนตาม ในยุค 90 การบังคับให้มีอินเทอร์เน็ตและที่อยู่อีเมลถือเป็นการกีดกันและลดการเข้าถึงได้ แต่หลังจากผ่านมา 30 ปี ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าจดหมายจริงแบบกายภาพเป็นเรื่องยาก
อย่างไรก็ตาม หากมองอีกมุม เป้าหมายควรเป็นการทำให้ใครก็ตามที่อยากทำอะไรสักอย่างสามารถทำได้โดยมีข้อกำหนดจากบุคคลที่สามให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
อาจมองได้ว่า FSF ต้องการสิ่งที่ตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงกับการบังคับเลือกบุคคลที่สาม เช่น “ถ้าจะจอดรถให้ติดตั้งแอปจอดรถของบริษัทนี้”, “ถ้าอยากให้อีเมลผ่านให้สร้างบัญชีอีเมลกับผู้ให้บริการรายนี้”, “ถ้าจะเข้าชมการแสดงให้ติดตั้ง TicketMaster”, “ไซต์นี้ต้องใช้ IE^H^HChrome”
แม้ไปรษณีย์จะมีข้อเสียมาก แต่โดยการออกแบบแล้วมันเข้าถึงได้อย่างเป็นสากล การยังคงรองรับช่องทางสื่อสารที่เข้าถึงได้มากที่สุดเป็นเรื่องน่าชื่นชม การเข้าถึงได้และความสะดวกในการเข้าถึงนั้นสำคัญกว่าความสะดวกสบายธรรมดา
พอเข้าใจได้ว่าไม่มีซองจดหมายเตรียมไว้ แต่การที่ต้อง สั่งซื้อแสตมป์จาก eBay และรู้สึกแปลกกับการเขียนที่อยู่จนต้องทิ้งซองไปหลายใบ นี่ค่อนข้างช็อกเลย
ถึงจะเป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ แต่ข้างคีย์บอร์ดผมมักมีสมุดกระดาษกับปากกาวางไว้เสมอเพื่อจดอะไรต่าง ๆ เห็นแบบนี้แล้วรู้สึกว่าตัวเองกำลังแก่ขึ้นจริง ๆ :-)
ฟังดูน่าเชื่อและจริงจัง แต่พออ่านจบแล้วจะคิดว่า “อ้าว โดนเข้าแล้ว! ทำได้ดี!” เป็นสไตล์การเขียนที่คนใน Slashdot สมัยก่อนฝึกฝนกันมา ผมไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่ามีผู้ใหญ่ที่มองการเขียนด้วยปากกาหรือการส่งจดหมายเป็นแนวคิดแปลกใหม่ถึงขั้นต้องเรียนรู้ แต่ถึงอย่างนั้น น้ำเสียงก็จริงใจมาก และยอดเยี่ยม
ตอนโตขึ้น ผมเคยส่งและรับจดหมายหลายครั้ง แต่ภรรยาไม่เคยเลย และเธอส่งจดหมายลงตู้ไปรษณีย์ริมถนนเป็นครั้งแรกตอนที่เราอยู่ด้วยกันใน Spain ช่วงทศวรรษ 2010 อนึ่ง ภรรยาไม่ได้อยู่สายเทคโนโลยี ส่วนผมอยู่สายเทคโนโลยี
“รู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ กับการเขียนที่อยู่บนซอง เพราะไม่ได้ใช้ปากกามาหลายปี ลองอยู่หลายครั้งและเสียซองไปบ้าง...” นี่น่าตกใจ
ผมเองก็ไม่ได้ใช้ปากกาบ่อย แต่คิดว่าอย่างน้อยเดือนละครั้งก็ยังเขียนอะไรบางอย่างด้วยมือ
สำหรับผม ปากกากับกระดาษโน้ตสะดวกกว่าโทรศัพท์มาก ไม่ต้องปลดล็อก ไม่ต้องค้นหา ไม่ต้องโหลด เขียนได้เร็วกว่าการเคาะคีย์บอร์ดจอเล็กมาก ที่สำคัญกว่านั้น กระดาษโน้ตไม่มีการแจ้งเตือนที่จะลากสมองส่วนสัญชาตญาณไปทางอื่นทั้งหมด
นอกจากเหตุผลเชิงปฏิบัติแล้ว การใช้เทคโนโลยีแอนะล็อกเมื่อทำได้ก็เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศที่ดี ใช้คอมพิวเตอร์และเขียนซอฟต์แวร์ทั้งวัน บางครั้งได้พักบ้างก็ดี
ดังนั้นตอนนี้ในหนังสือเดินทางของผมจึงมี ลายเซ็น ที่ผมคงทำซ้ำไม่ได้อีกแล้ว ผมเขียนลายมือเพื่อจดโน้ต แต่แบบนั้นเป็นการเขียนแบบตัวบล็อกมากกว่าจะเป็นลายเซ็นแบบตัวเขียน
ผมเขียนวันที่บนอาหารที่จะใส่ตู้เย็นหรือตู้แช่แข็ง บางทีก็จดอะไรอย่างเบอร์โทรศัพท์ตอนถูกโอนสาย สัตว์เลี้ยงของผมต้องกินยาเป็นครั้งคราว เลยจดไว้บนโพสต์อิทให้คนในครอบครัวรู้
มันไม่ได้ยาวเท่าการ์ด แต่ผมใช้ปากกาหลายครั้งต่อสัปดาห์ แทบจะทุกวันจริง ๆ ผมรู้ว่าหลายคนทำสิ่งเหล่านี้ด้วยโทรศัพท์ และผมก็ทำแบบนั้นบ้างเหมือนกัน แต่บางทีการที่ผมไม่ได้ทำทั้งหมดนั้นบนโทรศัพท์อาจแปลว่าผมแก่แล้วก็ได้
นึกถึงตอนที่ FSF ย้ายสำนักงานและเปลี่ยนที่อยู่ ผลิตภัณฑ์โอเพนซอร์สที่ผมทำงานอยู่ก็ต้องเปลี่ยนที่อยู่ในประกาศไลเซนส์ที่อยู่ในผลิตภัณฑ์ด้วย
https://github.com/moritz/otrs/commit/e845575e1848fd0124fb8d...
และเช่นเคย ประเด็นนี้ถูกแจ้งโดยนักพัฒนา Debian ที่ใส่ใจเรื่อง ความถูกต้อง อย่างมาก
Free Software Foundation
31 Milk Street, # 960789
Boston, MA 02196
USA
https://www.fsf.org/about/contact/mailing
บทความนี้เขียนขึ้นในปี 2022 ผู้คนยังรู้วิธี ส่งจดหมายทางไปรษณีย์ กันอยู่ไหม? ที่ถามเพราะกระบวนการที่ผู้เขียนไปหาซองจดหมาย กระดาษ และแสตมป์ อ่านแล้วเหมือนเป็นการผจญภัยครั้งใหม่
ผมมีนิสัยส่งโปสต์การ์ดให้ลูกหลานเมื่อไปถึงสถานที่ใหม่ ๆ แต่แทบไม่ค่อยมีกรณีที่หาโปสต์การ์ดเจอ และยิ่งหายากกว่านั้นคือคนขายรู้ว่ามันคืออะไร ครั้งหนึ่งคนขายถึงกับยืนยันว่าแฟลชการ์ด หรือการ์ดบันทึกแบบมีเส้นเล็ก ๆ นั่นแหละคือโปสต์การ์ด น่าเสียดายที่หลายครั้งต้องซื้อเอาที่สนามบินปลายทาง
ผมน่าจะอายุน้อยกว่าคุณพอสมควร ไม่มีลูกหลาน ไม่มีเวลาเดินทาง และอย่างไรก็เข้าไปหลายประเทศหรือหลายรัฐในสหรัฐฯ ไม่ได้อยู่แล้ว
https://www.postcrossing.com/
น่าสนุกดีที่คนสาย IT รุ่นหลัง ๆ มักลายมือแย่กันเยอะ
ผมแก่พอที่จะจำ การสอนคัดลายมือ ในโรงเรียนได้ แต่หมกมุ่นกับคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เด็ก สุดท้ายลายมือก็แย่พอ ๆ กับผู้เขียน
ดีขึ้นมากหลังจากหาเพื่อนทางจดหมายใน Reddit ช่วงที่เขียนโต้ตอบกันนานกว่าหนึ่งปีเล็กน้อย ผมได้เรียนรู้กระบวนการอดทนเขียนจดหมายช้า ๆ ให้คนอ่านออก
พอเขียนจดหมายหนึ่งฉบับ มือก็ปวดมาก และเหมือนได้พูดประมาณเท่าคอมเมนต์นี้ แต่รู้สึกว่าใช้เวลานานกว่ามาก ถึงอย่างนั้นเมื่อเวลาผ่านไปก็เขียนได้เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้คงผ่านมาราว 10 ปีแล้ว แต่ผมก็ยังใส่ใจมากขึ้นที่จะเขียนตัวอักษรทีละตัวให้อ่านออก
มันมีเสน่ห์ทีเดียวเวลาที่ที่อยู่หรือเบอร์โทรศัพท์ซึ่งเก่าเสียจนแทบไม่มีใครใช้แล้ว ยังคงใช้งานได้อยู่
ราวปี 2010 ผมซื้อ Concept2 Model B rowing machine วินเทจที่ผลิตในยุค 1980 และอยากซ่อมมาใช้งาน แบบฟอร์มสั่งซื้ออะไหล่แบบกระดาษเป็นเหมือนใบสั่งซื้อเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ท้ายโฆษณาในการ์ตูนเก่า ๆ ให้เขียนที่อยู่สำหรับส่งกลับด้วยมือแล้วส่งไปรษณีย์ไปพร้อมกับการชำระเงิน
น่าทึ่งมากที่ไม่เพียงแต่ส่งถึงที่อยู่นั้นจริง ๆ แต่พวกเขายังพร้อมรับคำสั่งซื้ออะไหล่ด้วยวิธีนั้น มีอะไหล่ของรุ่นที่เก่าเป็นสิบ ๆ ปีอยู่จริง และส่งอะไหล่มาให้ในราคาน้อยมาก แถมยังใส่คู่มือบริการฟรีมาให้อีกด้วย
เดิมทีผมเคยใช้ในยิมแล้วชอบผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ถึงขั้นชอบบริษัทไปด้วย
สงสัยว่า URL อายุ 25 ปีจะยังใช้งานได้อยู่กี่เปอร์เซ็นต์
“หลังจากรออยู่หลายสัปดาห์ ในที่สุดก็ได้รับแสตมป์ทรงกลม ‘African Daisy global forever vert pair’! ควรจะสังเกตได้ว่าผู้ขายส่งของชิ้นนี้มาด้วยแสตมป์มูลค่าหน้าต่ำกว่าที่ผมสั่งมาก เอาเถอะ จะทำอะไรได้ล่ะ”
แปลกดีที่คอมเมนต์จำนวนมากมองไม่เห็นว่าในบทความนี้ เสียดสีอย่างชัดเจน การไม่รับทุกอย่างตามตัวอักษรนี่เป็นเซนส์แบบ UK หรือเปล่า?
ซองที่ได้รับจากคนขายแสตมป์มักเป็นแบบนั้น เป็นแสตมป์เก่าอายุหลายสิบปีจากกอง “การลงทุนที่แย่” ของนักสะสมแสตมป์
แม้จะมองไม่เห็นแสตมป์ “มูลค่าหน้าต่ำ” ทั้งหมดบนจดหมาย แต่ก็ไม่แน่ใจ 100% ว่ามูลค่าหน้าต่ำจริงหรือไม่ คนส่งแสตมป์ดูเหมือนจะใช้สูตร “forever สำหรับในประเทศ 2 ดวง + อีกไม่กี่เซนต์ = forever สำหรับต่างประเทศ 1 ดวง” ผู้ส่งจาก UK ดูเหมือนจะไม่ได้จำเป็นต้องใส่ forever สำหรับต่างประเทศสองดวง
อยากได้ยินจากคนที่ FSF ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน เมื่อก่อนเคยมีคนรู้จักอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้คงไม่อยู่แล้ว นึกภาพไม่ออกเลยว่าเป็น เรื่องที่เกิดขึ้นบ่อย
ถ้ามีคนยกมือไม่มาก แปลว่าทีมทดสอบไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเอง ถ้ามีแต่การทดสอบอัตโนมัติ ผมก็จะถือว่ามีการทดสอบอัตโนมัติที่ส่งจดหมายนั้นและตรวจสอบการตอบกลับอยู่