นิสัยที่นักออกแบบระดับแนวหน้ามีร่วมกัน

• นักออกแบบที่โดดเด่นให้ความสำคัญกับ ความสามารถในการใช้พรสวรรค์อย่างมีประสิทธิภาพ มากกว่าตัวพรสวรรค์เอง และมีจุดแข็งในการทำให้ไอเดียถูกนำไปลงมือทำจริงภายในทีมและองค์กร
• สิ่งที่เห็นร่วมกันไม่ใช่ความอยากเปลี่ยนความจริงให้เป็นอุดมคติ แต่คือ ท่าทีที่อ่านความเป็นจริงได้อย่างแม่นยำ และหาวิธีเติบโตภายในเงื่อนไขนั้น
• เพื่อเชื่อมอุดมคติกับความเป็นจริง แก่นสำคัญคือการแยกปัญหาออกเป็นส่วนย่อย สร้างความสัมพันธ์ และใช้ แนวคิดเชิงปฏิบัติที่เปลี่ยนให้เป็นรูปแบบที่ลงมือทำได้
• ยิ่งเป็นปัญหาที่ยาก ยิ่งต้องใช้ ความสามารถในการรีเฟรม เพื่อเปลี่ยนมุมมองและนิยามปัญหาใหม่ให้อยู่ในรูปแบบที่แก้ได้ ซึ่งเป็นปัจจัยที่สร้างอิทธิพล
• แทนที่จะโกรธความไม่รู้ของคนรอบตัว พวกเขากลับยอมรับ ความรับผิดชอบในการอธิบายความเชี่ยวชาญของตน ซึ่งเป็นพื้นฐานของการสร้างความไว้วางใจและอิทธิพลในองค์กร

---

• นักออกแบบอาจมัวแต่กังวลว่าควรทำอะไร จนเสี่ยงจะพลาดสถานการณ์จริงเพราะยึดติดกับวิธีวิทยา หลักการ หรือทฤษฎีมากเกินไป
  • อาจจมอยู่กับความคิดเชิงนามธรรมโดยไม่สามารถอ่านความเป็นจริงของโปรเจกต์และทีมได้
• “นักออกแบบที่ดีที่สุด” ไม่ได้หมายถึงคนที่มีพรสวรรค์สูงสุด แต่หมายถึง คนที่ทำให้ไอเดียเกิดขึ้นจริงได้อย่างมีประสิทธิภาพ
• พรสวรรค์เป็นเงื่อนไขที่จำเป็น แต่ไม่ใช่เงื่อนไขที่เพียงพอ และความสามารถในการสร้างอิทธิพลจริงต่างหากคือแกนสำคัญ
• นักออกแบบที่ดีที่สุดมี การตระหนักรู้ในตนเอง ทักษะทางสังคม และความเป็นเชิงปฏิบัติ ที่โดดเด่น จึงสร้างผลลัพธ์ได้มากกว่า
• ความคิดสร้างสรรค์เพียงอย่างเดียวไม่พอที่จะสร้างคุณค่าให้โปรเจกต์ได้ ต้องตามมาด้วยการโน้มน้าวและการลงมือทำเสมอ

สิ่งที่นักออกแบบระดับแนวหน้าทำ

• เปิดใจให้กว้าง

  • เป็นท่าทีที่หลุดพ้นจาก กับดักของความเชื่อแบบด็อกมาในงานออกแบบ ที่ว่า “งานออกแบบต้องเป็นแบบนี้เท่านั้น” และมองหาทั้งจุดบอดของตัวเองกับโอกาสในการเติบโต
    • รักษาท่าทีแห่งการเรียนรู้ด้วยการถามตัวเองเสมอ เช่น “ฉันมองข้ามอะไรไป?”, “ใครจะช่วยให้มุมมองที่ต่างออกไปได้?”
    • แทนที่จะรอเงื่อนไขที่สมบูรณ์แบบ ก็ยังคงความคิดแบบขับเคลื่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า ในสถานการณ์ที่ไม่สมบูรณ์นั้นจะเรียนรู้อะไรได้บ้าง

• คิดบนฐานของความเป็นจริง

  • ยอมรับว่าองค์กรอาจไม่ใช่ที่ที่ ‘เข้าใจงานออกแบบ’ แบบ Apple และมี ท่าทีที่รับรู้ข้อดีข้อเสียของสภาพแวดล้อมที่ตัวเองอยู่ได้อย่างแม่นยำ
    • เข้าใจข้อจำกัดและความคาดหวังขององค์กรปัจจุบันอย่างชัดเจน และหาวิธีสร้างคุณค่าภายในกรอบนั้น
    • แทนที่จะโกรธหรือผิดหวังที่ความจริงไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็คิดโดยยึดจากจุดที่ยังขยับและลงมือทำได้ภายใต้เงื่อนไขที่มี

• อุดมคตินิยมเชิงปฏิบัติ

  • ยังคงรักษาอุดมคติไว้ แต่มี ความสามารถในการแยกอุดมคติออกเป็นหน่วยการลงมือทำเล็ก ๆ และเปลี่ยนให้เป็นรูปแบบที่เพื่อนร่วมงานสามารถร่วมไปด้วยกันได้
    • ยอมรับว่างานออกแบบเป็น ‘กระบวนการทางสังคม’ ภายในองค์กร และลงมือสร้างความสัมพันธ์อย่างกระตือรือร้น
    • ไม่หมกมุ่นกับ “ปัญหาแรงโน้มถ่วง” ที่แก้ไม่ได้ แต่แยกแยะส่วนที่แก้ได้และขยับจากตรงนั้น

• ความสามารถในการนิยามปัญหาใหม่

  • ไม่ได้มองเฉพาะปัญหา UX หรือปัญหาด้านภาพที่นักออกแบบคุ้นเคยเท่านั้น แต่ยัง ตีความปัญหาทางธุรกิจและองค์กรใหม่จากมุมมองที่ต่างออกไป
    • เข้าใจเป้าหมายและข้อจำกัดของผู้นำ แล้วจัดโครงสร้างปัญหาใหม่ให้อยู่ในรูปแบบที่แก้ได้ง่ายขึ้น
    • ใช้หลักที่ว่าข้อมูลเชิงลึกคือความสามารถในการมองจากมุมใหม่ เพื่อช่วยแก้ปัญหายาก ๆ ขององค์กร

• ความอดทนต่อความไม่รู้

  • เนื่องจากนักออกแบบมีสัดส่วนเพียงน้อยนิดในประชากรแรงงานทั้งหมด จึงเป็น โครงสร้างที่เป็นธรรมชาติอยู่แล้วที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจงานออกแบบ
    • แทนที่จะโกรธว่า “ทำไมถึงไม่เข้าใจงานของเรา” ก็ยอมรับว่าการต้องอธิบายความเชี่ยวชาญคือธรรมชาติของวิชาชีพนี้
    • ตระหนักว่างานออกแบบเป็นความเชี่ยวชาญเฉพาะทางที่หาได้ยาก ไม่ใช่อาชีพที่คนทั่วไปคุ้นเคย จึงยอมรับการสอนและการอธิบายเป็นส่วนหนึ่งของงานอย่างเป็นธรรมชาติ

• วิดีโอความยาวประมาณ 1 นาทีที่สรุปแนวคิดบางส่วนจากเรื่องนี้
  Overcoming "gravity problems" in #design with ottberkun, author of Why Design is Hard

[kofmania]

ดูเหมือนว่าจะใช้ได้กับสายอาชีพส่วนใหญ่ที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญนะครับ
ต่อให้แทนคำว่า "ดีไซเนอร์" ด้วย "นักพัฒนา" ก็ยังไม่รู้สึกแปลกเลยครับ