2 คะแนน โดย GN⁺ 2024-04-10 | 1 ความคิดเห็น | แชร์ทาง WhatsApp
  • เนื่องจากราคาของ SaaS มักไม่เปิดเผยต่อสาธารณะหรือถูกซ่อนไว้หลังปุ่ม “Contact Us” ทำให้ PriceLevel ช่วยให้องค์กรเปรียบเทียบได้จากข้อมูลผู้ซื้อจริงว่า ราคาซื้อและราคาต่ออายุ ที่ได้รับนั้นเหมาะสมหรือไม่
  • บริการนี้ตอบคำถามเรื่องราคาได้ทันที พร้อมให้รายละเอียดแยกตาม แพลน ผลิตภัณฑ์ และราคาต่อหน่วย รวมถึงอินไซต์ด้านราคาที่ตรวจสอบแล้วจากข้อมูลของลูกค้าปัจจุบันและลูกค้าเก่า
  • ตัวอย่างจากลูกค้าระบุว่าสามารถ ประหยัดได้ $53,542 กับ UserTesting, Looker, Slack, Zoom และ Adobe, ประหยัดได้ $51,840 กับ Salesforce และประหยัดได้ $59,000 กับ Twilio Flex
  • ฟีเจอร์หลักประกอบด้วย รายงาน Benchmarking ตามซอฟต์แวร์สแต็ก, ฐานข้อมูลอินไซต์ด้านราคา และการรีเสิร์ชผู้ขายกับหมวดหมู่
  • แตกต่างจากแพลตฟอร์มจัดซื้อแบบเดิมที่มักคิดค่าบริการรายปี $15,000~$40,000 พร้อมจำกัดข้อมูลราคาเชิงลึก PriceLevel ชูแนวทางแบบบริการตนเองที่ให้นำข้อมูลการเจรจาไปใช้ได้โดยตรง

วิธีทำให้ราคาซื้อจริงกลายเป็นเกณฑ์อ้างอิงในการต่อรอง

  • PriceLevel รวบรวมข้อมูลราคาที่บริษัทอื่นจ่ายจริง เพื่อช่วยให้องค์กรตัดสินได้ว่ากำลังได้ ราคาที่ดี หรือไม่ เมื่อต้องซื้อซอฟต์แวร์ใหม่หรือต่ออายุสัญญา
  • สิ่งที่มีให้ ได้แก่
    • คำตอบทันที สำหรับคำถามเกี่ยวกับราคา
    • รายละเอียดแยกตามแพลน ผลิตภัณฑ์ และราคาต่อหน่วย
    • อินไซต์ด้านราคาที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว โดยอ้างอิงจากเอกสารที่ลูกค้าปัจจุบันและลูกค้าเก่าส่งมา
  • ข้อมูลเหล่านี้ถูกใช้เป็นเกณฑ์เปรียบเทียบในการเจรจาทั้งการซื้อใหม่และการต่ออายุ

Benchmarking, ฐานข้อมูลราคา และการรีเสิร์ชผู้ขาย

  • รายงาน Benchmarking ใช้ตรวจสอบทั้งมูลค่าการประหยัดที่ทำได้แล้วกับผู้ขายแต่ละรายในซอฟต์แวร์สแต็ก และโอกาสประหยัดเพิ่มเติม พร้อมแสดงว่าราคาของผู้ใช้แตกต่างจากบริษัทอื่นอย่างไร
  • ฐานข้อมูลอินไซต์ด้านราคา ตอบคำถามเรื่องราคาได้ทันที เพื่อมอบข้อมูลเชิงแข่งขันสำหรับใช้ในการเจรจา
  • การรีเสิร์ชผู้ขาย เป็นฟังก์ชันที่ช่วยประเมินโซลูชันให้เหมาะกับกรณีการใช้งานเฉพาะ รวมถึงช่วยค้นหาตัวเลือกตามขนาดบริษัทและทางเลือกโอเพนซอร์ส

ตัวอย่างการประหยัดของลูกค้าที่เปิดเผยต่อสาธารณะ

  • บริษัท proptech ขนาด 201~500 คน: ประหยัดได้ $53,542 กับ UserTesting, Looker, Slack, Zoom และ Adobe
  • บริษัท fintech ขนาด 51~200 คน: ประหยัดได้ $51,840 กับ Salesforce
  • บริษัท financial services ขนาด 51~200 คน: ประหยัดได้ $10,032 กับ DocuSign, NetSuite และ Knowbe4
  • บริษัท proptech ขนาด 51~200 คน: ประหยัดได้ $59,000 กับ Twilio Flex
  • บริษัท martech ขนาด 51~200 คน: ประหยัดได้ $15,720 จากค่าใช้จ่ายซ้ำซ้อน
  • บริษัท HR Tech ขนาด 1~50 คน: ประหยัดได้ $15,000 กับ FullStory

ความแตกต่างจากแพลตฟอร์มจัดซื้อแบบเดิม

  • เนื่องจากการหาราคาที่เชื่อถือได้ อัปเดต และเกี่ยวข้องจากออนไลน์ทำได้ยาก PriceLevel จึงเน้นแนวทางที่ตรวจสอบอินไซต์ด้านราคาทั้งหมดและให้รายละเอียดเชิงลึกครบถ้วน
  • แพลตฟอร์มจัดซื้อแบบเดิมมักคิดค่าบริการรายปี $15,000~$40,000 แต่ยังจำกัดอินไซต์ด้านราคาแบบละเอียด ขณะที่ PriceLevel ให้ผู้ใช้เข้าถึงและนำข้อมูลที่จำเป็นต่อการเจรจาไปใช้ได้โดยตรง
  • ตัวอย่างผู้ขายที่มีอินไซต์ด้านราคา ได้แก่ Salesforce, Carta, Twilio Flex, FullStory, DocuSign, Slack, Zoom, HubSpot, Datadog และ Greenhouse
  • PriceLevel เป็นบริการที่เริ่มต้นจากความไม่พอใจกับราคาที่ถูกซ่อนไว้หลัง “Contact Us”

1 ความคิดเห็น

 
GN⁺ 2024-04-10
ความคิดเห็นบน Hacker News
  • จากมุมมองผู้บริโภค ไม่มีอะไรดีไปกว่า ราคาที่เปิดเผยต่อสาธารณะ แล้ว ถือว่าดีมาก
    แต่ถ้าเป็นฝั่งผู้ให้บริการ ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขโดยละเอียด อาจมองว่าข้อมูลราคาเป็น ความลับทางการค้า แล้วฟ้องฝ่ายที่เผยแพร่เพื่อบังคับให้ส่งเอกสาร จากนั้นพยายามตามหาลูกค้าที่ปากสว่างด้วยก็เป็นไปได้
    หวังว่าจะเตรียมรับมือทางกฎหมายไว้แล้ว

    • ข้อมูลราคาแบบนี้เป็นข้อมูลที่มีการแลกเปลี่ยนและจัดหาให้อยู่แล้วใน สัญญา SaaS ของ Fortune 500
      ตัวแทนจำหน่าย Microsoft ก็เพิ่งโน้มน้าวเราเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าเขาสามารถเอาเงื่อนไขใกล้เคียงกันมาให้เราได้ โดยอ้างอิงจากราคาและข้อมูลสัญญาของดีลที่เพิ่งปิดไป
      Gartner ใช้ข้อมูลราคาที่รวบรวมจากบริษัทสมาชิกเพื่อช่วยเจรจาสัญญาขนาดใหญ่ใหม่แบบดุดันจริง ๆ
      ถ้าพรุ่งนี้โทรไปบอกค่าใช้จ่าย Splunk ปัจจุบัน เขาจะบอกได้อย่างแม่นยำว่าประหยัดได้เท่าไร
      ดังนั้นวิธีแบบนี้ในหมู่ผู้เล่นรายใหญ่จึงไม่ผิดกฎหมายและไม่ใช่เรื่องที่ถูกมองค้อนด้วย
    • ในฐานะผู้ให้บริการ SaaS รายเล็กที่ไม่รู้เลยว่า มูลค่าสัญญาองค์กร ทั่วไปอยู่ประมาณไหน ก็ชอบมากเช่นกัน
    • อยากรู้ว่ามีบรรทัดฐานคดีในทางใดทางหนึ่งหรือไม่ ที่รายละเอียดราคาถูกยอมรับว่าเป็น ความลับทางการค้า หรือข้อมูลที่บังคับใช้ได้ทางกฎหมายในลักษณะเดียวกัน
    • ใบเสนอราคาส่วนใหญ่ที่ฉันได้รับมีข้อกำหนดห้ามเปิดเผยต่อผู้อื่น
      ตัวราคาเองอาจไม่เป็นไร แต่ใบเสนอราคาทั้งฉบับอาจมีเนื้อหาอย่างแบบแปลนหรือข้อมูลรายการเฉพาะบางอย่าง
      ต้องขอใบเสนอราคาเยอะ ๆ แต่การคุยกับฝ่ายกฎหมายนี่ทรมานจริง ๆ
    • การที่ราคากลายเป็นความลับทางการค้า และคนต้องรู้สึกกลัวทางกฎหมายเพียงเพราะพูดตัวเลขราคา แสดงให้เห็นว่าเราอยู่ไกลจาก สังคมตลาดเสรี แค่ไหน
      ไร้สาระมาก
      ถ้าจะเลือกข้อมูลหนึ่งอย่างที่โดยแก่นแล้วควรถูกเปิดเผยในตลาดเสรี ก็คือราคานี่แหละ
      บริษัทที่พยายามใช้ระบบกฎหมายมาปิดกั้นการเปิดเผยราคาควรถูกวิจารณ์ และฝ่ายที่ควรต้องกลัวก็คือพวกเขาเอง
  • จากมุมมองผู้ซื้อ การมีข้อมูลแบบนี้มากขึ้นเป็นเรื่องดีแน่นอน
    ราคามักไม่โปร่งใสมาก และบางครั้งก็แค่อยากรู้ช่วงคร่าว ๆ เพื่อประเมินว่าคุ้มจะพิจารณาหรือไม่
    มันน่าหงุดหงิดที่ต้องโทรคุย 30 นาทีเพื่อให้ได้สิ่งที่ควรรู้ได้ใน 2 วินาที
    ในมุมผู้ดำเนินงาน ก็รู้ด้วยว่าสัญญา SaaS จำนวนมากมีถ้อยคำให้ลูกค้าต้องปกป้อง ข้อมูลลับ ของผู้ขาย รวมถึงข้อมูลราคา
    การที่ผู้ซื้อแชร์ข้อมูลนี้ ในกรณีส่วนใหญ่มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่ชอบด้วยกฎหมาย และถ้าผู้ซื้อส่งต่อข้อมูลลับมา ฝ่ายที่นำไปเผยแพร่—even ในรูปแบบรวมสถิติ—ก็อาจต้องรับความเสี่ยง
    หากต้องการปกป้องตัวเอง อาจใส่ข้อความให้ผู้ซื้อยืนยันว่ามีสิทธิ์ตามกฎหมายในการแชร์ข้อมูลนั้นได้ แต่ในทางปฏิบัติควรรู้ไว้ว่า แม้ติ๊กช่องนั้นแล้ว ส่วนใหญ่ก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ดี

    • ผู้ซื้อก็แชร์ข้อมูลนั้นกับ ธนาคาร อยู่แล้ว ดังนั้นความลับก็ถือว่าถูกทำลายไปแล้ว :)
  • เพื่อคุ้มครองความเป็นส่วนตัว น่าจะดีถ้าทำให้ค่ารายละเอียดอย่างราคาและจำนวนที่นั่ง พร่า ลงเล็กน้อย
    ถ้าตัวอย่างมีขนาดใหญ่พอ การแสดงค่ารวมหลายมิติพร้อมแถบความคลาดเคลื่อนแทนบัญชีรายบุคคลอาจปลอดภัยกว่า

    • เป็นประเด็นที่สมเหตุสมผล
      อยากยืนยันว่าการทำให้พร่าในที่นี้หมายถึงการปัดขึ้นหรือปัดลงเป็นจำนวนเต็มที่ดูสวยงามใช่ไหม
  • อาจส่ง ใบเสนอราคาปลอมราคาแพง ของผลิตภัณฑ์คู่แข่งได้ด้วย

    • ฉลาดนะ หมายถึงจะ ปลอมแปลงเอกสาร เหรอ?
      เขียนไว้ว่า “ผู้ซื้อส่งราคาโดยใช้ใบเสนอราคา ข้อเสนอราคา และเอกสารอื่น ๆ เพื่อรับประกันคุณภาพ”
  • ทำออกมาดีมากจริง ๆ
    การที่ลูกค้าแชร์ข้อมูลนี้ถูกกฎหมายหรือไม่นั้นเป็นพื้นที่สีเทาพอสมควร
    ถ้าข้อมูลถูกแชร์เฉพาะในรูปแบบรวมสถิติ ก็น่าจะทำอะไรได้ไม่มากหากไม่มีหมายเรียก
    แล้วต่อไปจะฟ้องเว็บไซต์หรือ? ทำไม่ได้ มี Section 230 อยู่
    จะฟ้อง John Doe ต่อลูกค้านิรนามหรือ?
    PriceLevel ไม่มีหน้าที่ต้องเก็บข้อมูลระบุตัวบุคคลของผู้ใช้
    ถ้ารวบรวมและตรวจสอบข้อมูลแล้วลบข้อมูลระบุตัวบุคคลทิ้ง ก็สามารถพูดได้ว่า “ขอโทษครับ/ค่ะ เราไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ให้ข้อมูลรายนี้”
    นวัตกรรมหลักของบริการนี้น่าจะอยู่ที่การหาวิธีรับข้อมูล ทำให้ยังมีประโยชน์ต่อผู้ใช้ปลายทาง ขณะเดียวกันก็จำกัดความสามารถในการตรวจสอบย้อนกลับ คุ้มค่าที่จะลอง

    • แม้จะพูดว่า “ฟ้อง John Doe ต่อลูกค้านิรนาม” แต่ลูกค้า TalkDesk ที่จ่าย 91,132 ดอลลาร์สำหรับผู้ใช้ 62 คน จะมีสักกี่รายกัน?
      TalkDesk น่าจะรู้ชัดเจนว่าเป็นใคร
      ไม่ได้หมายความว่าจะชนะคดีได้ง่ายขึ้น แต่ถ้าเป็นลูกค้ารายนั้นก็คงไม่อยากเจรจาสัญญาปีหน้าแน่
      “สวัสดีครับ/ค่ะ จากทีมดูแลบัญชี TalkDesk ขอแจ้งว่าสัญญาของคุณจะหมดอายุสิ้นเดือนหน้า สัญญา 12 เดือนถัดไปเป็นราคาพิเศษ 425,762 ดอลลาร์สำหรับ 62 ที่นั่ง เราจะรอการติดต่อจากคุณเร็ว ๆ นี้ ขอให้เป็นวันที่ดี!”
  • แก่นของคำแนะนำที่เคยได้ยินเกี่ยวกับราคาคือแบบนี้
    ถ้าเว็บไซต์ไม่มีราคาและบอกให้โทรหา ให้คาดไว้เลยว่าอย่างน้อยเป็น ตัวเลขห้าหลัก

    • ใช่ เพราะถ้าเป็นสัญญาที่เล็กกว่านั้น บริษัทคงไม่คุ้มทางเศรษฐกิจที่จะมีทีมขายและบังคับให้โทรเดโม
    • สงสัยว่าเป็นรายเดือนหรือรายปี
  • ดูเป็นบริการที่ดี แต่คิดว่า บริษัท SaaS ซึ่งเป็นฝ่ายที่ถูกนำข้อมูลราคามาแสดงคงไม่ชอบ
    อยากรู้ว่ามองเรื่องนี้อย่างไร
    ผู้ใช้ปลายทางจะมีความเสี่ยงทางกฎหมายไหมเมื่อแชร์ข้อมูลแบบนี้ผ่านเว็บไซต์
    เหมือนที่ผู้ให้บริการฐานข้อมูลบางรายห้ามแชร์ benchmark ของฐานข้อมูล ผมคิดว่าผู้ให้บริการ SaaS ก็อาจใส่ข้อห้ามแชร์ราคาไว้ได้

    • การไม่เปิดเผยตัวตน ของผู้ซื้อสำคัญมากสำหรับเรา และเราได้ดำเนินการแล้ว เช่น ทำให้ขนาดบริษัทและอุตสาหกรรมเป็นข้อมูลทั่วไปมากขึ้น
      ในเธรดนี้เราได้รับฟีดแบ็กที่ดีเกี่ยวกับวิธีทำให้ข้อมูลพร่าลงเพิ่มเติมเพื่อปกป้องผู้ซื้อ และเราจะนำไปพัฒนา
      อาจมีบริษัท SaaS บางรายที่ไม่ชอบความโปร่งใสระดับนี้ แต่เราหวังว่ามันจะช่วยให้วงจรการขายเร็วขึ้น เพราะผู้ซื้อได้คัดกรองคุณสมบัติตัวเองมาก่อนแล้ว
  • ไม่รู้ว่าเป็นราคาต่อหน่วยอะไร
    เช่น ลองดู HubSpot แล้ว อาจเป็นราคารายเดือน แต่ไม่ชัดเจน

    • เดาว่าเป็นรายเดือน แต่ถ้าไม่ต้องเดาก็คงดี
  • ผมคิดว่าเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยม จนกระทั่งเห็นว่าต้องสร้างบัญชีเพื่อดูรายละเอียด
    ดูเหมือนค่อนข้าง ตรงข้าม กับสมมติฐานทั้งหมดเลย

    • งั้นก็ทำเว็บใหม่ที่ฝัง Google Sheet ซึ่งลิสต์รายละเอียดราคาทั้งหมดไว้ก็ได้ PriceLevelLevel.com
    • ผมคิดว่าเศรษฐกิจอินเทอร์เน็ตทั้งหมดต้องสร้างสัญญาทางสังคมใหม่เกี่ยวกับ การค้นพบราคา
      เช่น อาจอยู่ที่ไหนสักแห่งระหว่าง Debian กับ Oracle และโดยทั่วไปผมสนับสนุนข้อมูลสาธารณะ
      แต่ไม่เข้าใจว่าการทำบริการสำหรับลูกค้าที่มีการล็อกอินทำไมถึงตรงข้ามกับสมมติฐาน
      ในสภาพที่บอตทรงพลังและผู้มาเยือนที่คาดไม่ถึงเป็นเรื่องประจำของเครือข่าย มันดูใกล้เคียงกับการล็อกประตูตอนกลางคืนในเมืองขนาดกลาง มากกว่าจะเป็นการทรยศต่ออุดมการณ์หรือทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก
    • ผมคิดว่าข้อมูลแทบทั้งหมดที่ไม่ใช่ข้อมูลระบุตัวบุคคลควรถูกเปิดเผยเหมือน เสรีภาพของซอฟต์แวร์เสรี แต่นี่เป็นโจทย์ธุรกิจที่น่าสนใจ
      ถ้าส่งข้อมูลราคาของตัวเอง 5 รายการก็จะดูได้ฟรี
      ถ้าฟรีทั้งหมด ก็คงต้องลดแรงเสียดทานของกระบวนการยืนยันการป้อนข้อมูล แต่ตอนนี้ถ้าถือว่าต้องตรวจใบแจ้งหนี้หรือสัญญา ความเสี่ยงที่คู่แข่งจะปั่นราคาใส่กัน หรือแค่มีข้อมูลแย่ ๆ เข้ามาก็จะสูงขึ้น
    • ใครจะเอาข้อมูลมีค่าออกมาให้ฟรี ๆ ล่ะ? แน่นอนว่าไม่
  • ทั้งที่เราจ่าย HubSpot เป็นรายไตรมาส ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าสัญญาทำงานอย่างไรและต้องจ่ายเท่าไร
    ไม่มีทางรู้ได้จนกว่า DNN สำหรับตรวจสอบสัญญาจะเข้ามาดูสักรอบ
    ใบสั่งซื้อและมูลค่านั้น ทึบสนิท
    ยิ่งทำให้มั่นใจว่าควรใช้ Google Sheet ธรรมดา ๆ เหมือน WeWork ก่อนเข้าตลาดหุ้นมากกว่า