- เกษียณในปี 2021 ตอนอายุ 63.5 ปี หลังใช้ชีวิตเป็นโปรแกรมเมอร์มาราว 40 ปี
- ไม่ใช่เพราะความสามารถถดถอย แต่หลังจากคิดทบทวนอยู่ 1 ปี ก็พบว่าไม่อยากทำต่อแล้ว
- ไม่ว่าใครสักวันหนึ่งก็จะมาถึงจุดที่ไม่สามารถทำงานที่ทำมาตลอดชีวิตได้อีกต่อไป
- เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ตอนเกษียณ แต่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อก่อนหน้านั้นด้วย
- เป็นเรื่องปกติที่เทคโนโลยีที่เลือกไว้จะหายไปจนหมดประโยชน์ หรือแค่เหนื่อยล้ากับการเขียนโค้ด หรือเบื่อการเขียนโค้ดในฐานะอาชีพ
ผู้คนที่เลิกทำงานด้วยเหตุผลหลากหลาย
- โปรแกรมเมอร์หนุ่มที่เคยพบเมื่อ 10 ปีก่อน เปิดตัวแอปมือถือแล้วทำเงินได้มาก แต่หมดไฟจนเลิกใส่ใจ จากนั้นไปเริ่มธุรกิจตัวแทนจำหน่าย Jeep และธุรกิจถางที่ดิน ซึ่งเขากลับชอบมากกว่าและประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง
- คนที่เคยเขียนแต่โค้ดระบบเมนเฟรม พอเมนเฟรมถูกยกเลิกใช้งาน ก็ไม่ได้เรียนรู้อย่างอื่นเพิ่มและต้องไปทำงานติดตั้งสายเคเบิลเครือข่าย
- ทีมที่เคยอวดว่าตนเชี่ยวชาญเทคนิคสร้าง RPG2 ด้วยเครื่องมือ 4GL กลับตกงานในอีก 1 ปีถัดมา และเครื่องมือนั้นก็ไร้ประโยชน์ไป
การเขียนโค้ดไปนาน ๆ และรักษาอาชีพไว้เป็นเรื่องยาก
- ตอนเริ่มต้นในช่วงต้นทศวรรษ 80 จำนวนโปรแกรมเมอร์มีน้อยมากเมื่อเทียบกับปัจจุบัน
- ในบรรดาโปรแกรมเมอร์ที่ฉันรู้จักเมื่อ 40 ปีก่อน ส่วนใหญ่เลิกไป กลายเป็นผู้จัดการ หรือหมดความสำคัญไป
- เหลือเพียงคนที่ทำงานสายเลกาซี และมีแค่ฉันคนเดียวที่ยังทำงานกับเทคโนโลยีใหม่ (iOS, Swift) ในบริษัทใหญ่
- การรักษาเส้นทางอาชีพให้อยู่รอดยาวนานขนาดนั้นในอุตสาหกรรมที่เปลี่ยนแปลงมหาศาลเป็นเรื่องยาก
ต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง
- ต้องถามตัวเองว่ายังตามเทคโนโลยีใหม่ทันพอที่จะทำงานต่อไปได้หรือไม่
- ต้องคิดว่างานยังน่าสนใจอยู่ไหม หรือมีอย่างอื่นที่อยากทำมากกว่า
- การเขียนโปรแกรมอาจไม่สนุกอีกต่อไป หรือไม่ท้าทายอีกแล้ว
- มีคนที่ยังทำงานน่าเบื่อเพราะค่าตอบแทน แต่ฉันไม่สามารถพอใจกับแบบนั้นได้
นอกจากการเลิกเขียนโปรแกรมแล้ว การย้ายงานก็เป็นสิ่งที่ควรพิจารณา
- เหตุผลใหญ่ที่สุดที่ควรลาออกอาจเป็นเพราะงานนั้นไม่มีคุณค่าและควรมองหาที่ทำงานใหม่
- ฉันเคยลาออกทั้งจากที่ทำงานดีและที่ทำงานแย่ เพราะงานไม่น่าสนใจ ทิศทางเละเทะ หรือสภาพแวดล้อมการทำงานที่เป็นปฏิปักษ์
- การเขียนโปรแกรมอีกแบบหนึ่งหรือย้ายไปอุตสาหกรรมอื่นอาจช่วยจุดความสนใจกลับมาได้
- ฉันรู้จักคนที่ลาออกจากงานกดดันสูงรายได้สูง แล้วไปเริ่มทำฟาร์มหรือเริ่มอาชีพอื่น
- การทำงานไปพร้อมกับความทุกข์ใจนั้นไม่คุ้มค่า
ประสบการณ์กับความสามารถไม่ใช่เรื่องเดียวกัน
- ฉันเคยเจอโปรแกรมเมอร์ที่มีประสบการณ์พอ ๆ กัน แต่ไม่เข้าใจ requirement และเขียนโค้ดที่แทบใช้งานไม่ได้ จนต้องตรวจทานทุกอย่าง
- ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนทำงานมา 30 ปีแล้วแต่ยังทำเรื่องง่าย ๆ ไม่ได้
- ไม่ควรเลือกปฏิบัติกับคนเพราะอายุ อายุไม่ได้เกี่ยวกับความสามารถ
- ในคนที่อายุมากกว่าฉัน มีทั้งคนเก่งมากและคนที่ไร้ความสามารถ
- ในวัย 20 ก็มีทั้งคนที่เขียนอะไรก็สำเร็จได้ กับคนที่แม้แต่แนวคิดง่าย ๆ ยังไม่เข้าใจ
- ฉันแทบไม่เคยเจอการเลือกปฏิบัติเรื่องอายุเลย และนายจ้างตลอด 10 ปีที่ผ่านมาให้คุณค่ากับทุกสิ่งที่ฉันทำ
- นอกจากบางครั้งในสัมภาษณ์ที่เห็นสีหน้าทำนองว่า “อ้อ แก่แล้วสินะ” ก็แทบไม่เห็นการเหยียดอายุ
การประกาศเกษียณและปฏิกิริยารอบตัว
- เมื่อฉันประกาศเกษียณ (พร้อมแจ้งล่วงหน้า 3 เดือน) เหล่าผู้นำต่างตกใจ
- พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมใครบางคนถึงอยากเกษียณ
- หนึ่งในผู้นำที่เคยร่วมงานกับฉันในสองตำแหน่ง และฉันคอยทำให้ชีวิตเขาง่ายขึ้นเสมอ ไม่พูดกับฉันอีกเลยและไม่แม้แต่จะบอกลา
- ฉันยังคงพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานและทีมอยู่ และรู้ว่าหลังฉันจากไป งานต่าง ๆ ถดถอยลงมากแค่ไหน
- ฉันชอบการสร้างความเปลี่ยนแปลงและชอบงานที่ท้าทาย ดังนั้นอย่างไรก็คงจากมาอยู่ดี
ทุกคนสักวันจะไปถึงจุดที่งาน องค์กร อุตสาหกรรม หรือแม้แต่ทั้งอาชีพต้องสิ้นสุดลง
- การซื่อสัตย์กับตัวเองและตัดสินใจอย่างชาญฉลาดให้ความรู้สึกดีกว่าการพบว่าตัวเองกำลังตามไม่ทันแล้วถูกผลักออกไป
- การออกจากที่ทำงานแย่ ๆ ยังให้ความรู้สึกดีกว่าการทนอยู่จนผมร่วงแล้วค่อยลาออก แม้ว่างานถัดไปจะเลวร้ายพอ ๆ กันก็ตาม
- อาชีพของคุณเป็นของคุณเอง คุณต้องทำให้ดีที่สุด และเมื่อจะจบลงก็เป็นหน้าที่ของคุณเช่นกัน
สิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนี้
- ฉันยังเขียนโค้ดทุกวันเพื่อทำ งานศิลปะแนว generative art
- โค้ดมีความซับซ้อนกว่าสิ่งที่เคยทำมาก และสนุกเพราะหลายอย่างเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ทำ
- บางครั้งฉันก็คิดถึงบางแง่มุมของงานสุดท้ายที่ทำ แต่ไม่คิดถึงแรงกดดันไม่สิ้นสุด ชั่วโมงทำงานยาวนาน การตัดสินใจผิดพลาดของผู้บริหาร และการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีวันจบ
- ฉันคิดถึงการได้เป็นผู้นำและได้เห็นสิ่งที่ตัวเองเขียนถูกใช้งานโดยลูกค้าจำนวนมาก
การเขียนโปรแกรมอาจเป็นอาชีพที่สนุก เป็นฝันร้ายอันเลวร้าย หรือเป็นอะไรบางอย่างระหว่างนั้น และมันไม่เคยหยุดนิ่ง
- ฉันอยู่มาได้ 40 ปีด้วยการเพลิดเพลินกับส่วนที่ดี อดทนกับส่วนที่แย่ และเปลี่ยนเทคโนโลยี อุตสาหกรรม และนายจ้างอยู่บ่อย ๆ
- แค่นั้นก็ถือว่าทำนานพอแล้ว
ความเห็นของ GN⁺
- ประสบการณ์ของผู้เขียนอาจเป็นบทเรียนสำคัญสำหรับผู้ที่ทำงานในสายโปรแกรมมิง
- ในอุตสาหกรรม IT ที่เทคโนโลยีพัฒนาอย่างรวดเร็ว การทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์นานกว่า 40 ปีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
- การประเมินความสามารถและความหลงใหลของตนเองอย่างเป็นกลาง แล้วตัดสินใจเกษียณในเวลาที่เหมาะสม เป็นสิ่งที่น่านับถือ
- ในสถานการณ์ที่เทคโนโลยีพัฒนาอย่างรวดเร็ว หากไม่อยากให้ทักษะของตัวเองตามไม่ทัน ก็จำเป็นต้องเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง ฝึกทักษะใหม่ และกล้ารับความท้าทาย
- หากหมดความหลงใหลในงาน การเปลี่ยนสภาพแวดล้อมหรือมองหาความท้าทายใหม่ก็อาจเป็นทางเลือกที่ดี
- การมองหาคุณค่าและความสนุกของงาน แทนการไล่ตามแค่เงินเดือนเพียงอย่างเดียว มีความหมายมากกว่าในระยะยาว การทำงานที่ไม่มีความสุขต่อไปไม่ใช่สิ่งที่พึงปรารถนา
- มีบทเรียนหลายอย่างที่ได้จากเรื่องนี้ เช่น อายุไม่เกี่ยวกับความสามารถ และควรให้ความสำคัญกับคุณค่าและความภาคภูมิใจที่ได้รับจากงาน มากกว่าการแค่สะสมประสบการณ์
6 ความคิดเห็น
ยอดเยี่ยมมาก ผมยังไม่ถึง 20 ปีเต็ม เดี๋ยวขอทำให้ครบ 20 ปีก่อนแล้วจะกลับมาครับ!
ฉันคิดว่านี่คือเส้นทางอาชีพที่ประสบความสำเร็จ และดูเหมือนว่าการกำหนดเส้นทางชีวิตบทที่สองให้ได้อย่างเหมาะสมตามจังหวะเวลาก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน
ถือเป็นเส้นทางอาชีพที่ประสบความสำเร็จนะ ที่ยังรักษาอาชีพในฐานะโปรแกรมเมอร์ ไม่ใช่ผู้นำ ไปจนถึงวัย 60 และเป็นคนตัดสินใจเลิกด้วยตัวเอง ไม่ใช่ถูกผลักให้ออก
ฉันก็หวังว่าจะยังเป็นนักพัฒนาที่วันหนึ่งสามารถทิ้งข้อความแบบนี้ไว้ได้เหมือนกัน อดทนต่ออีกนิดเถอะ
เป็นบทความที่ชวนให้คิดหลายอย่างเลยนะ :-)
ความเห็นจาก Hacker News
เกษียณจาก Apple ไปเมื่อหลายปีก่อน
เขียนโปรแกรมมา 6 ปีแล้ว
เริ่มเขียนโปรแกรมตอนอายุ 10 ขวบ และตอนนี้อายุ 50 แล้ว
เคารพความตรงไปตรงมาและคำแนะนำของ OP
ทำให้นึกถึงตอนที่ Kobe Bryant เลิกเล่นบาสเก็ตบอล
เกษียณในปี 2017
อยู่ในช่วงปลายวัย 50 แต่ยังรักการพัฒนาซอฟต์แวร์อยู่มาก
เกษียณตอนอายุ 55
แนะนำเพลงของ Doris Day ชื่อ "enjoy yourself, it’s later than you think"
รู้สึกว่าการเขียนโปรแกรมเหมือนทางตัน