- โกะ เป็นเกมกระดานดั้งเดิมของเอเชียตะวันออก โดยมี การคิดเชิงกลยุทธ์ ด้วยหมากดำและขาวเป็นหัวใจสำคัญ
- กติกาพื้นฐานคือวางหมากสลับกันบนกระดาน และสร้าง พื้นที่ครอบครอง โดยล้อมหมากของฝ่ายตรงข้าม
- เมื่อหมากถูกล้อมจนสมบูรณ์ จะถูก จับกิน และนำออกจากกระดาน
- เป้าหมายสุดท้ายของเกมคือการครอบครอง อาณาเขต บนกระดานให้ได้มากกว่า
- ในแวดวง อัลกอริทึม โกะยังเป็นหัวข้อทดลองสำคัญของงานวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์
ภาพรวมของโกะ
- โกะ เป็นเกมกระดานเชิงกลยุทธ์แบบนามธรรมที่ผู้เล่นสองคนผลัดกันวางหมากดำและขาวลงบนกระดาน
- เป้าหมายคือสร้าง อาณาเขต(พื้นที่ครอบครอง) ให้กว้างกว่าด้วยหมากของตนบนกระดาน
- สามารถล้อมหมากของฝ่ายตรงข้ามจากทั้งสี่ด้านเพื่อจับกินได้
- โกะต้องการ การคิดเชิงกลยุทธ์ที่ซับซ้อน ภายใต้กติกาที่เรียบง่าย
- เมื่อเกมจบลง จะตัดสินแพ้ชนะจากจำนวนพื้นที่ครอบครองของแต่ละฝ่าย
กติกาของโกะ
- กระดานโกะ ประกอบด้วยเส้นขนาด 19x19
- หมากที่วางลงบนกระดานแล้วจะไม่สามารถขยับได้
- หากใช้หมากของตนปิดกั้น จุดว่างทั้งหมดของหมากฝ่ายตรงข้าม หมากฝ่ายตรงข้ามจะถูกนำออกจากกระดาน
- โดยหลักแล้ว ในแต่ละตาจะวางหมากได้เพียงหนึ่งเม็ด
โกะกับปัญญาประดิษฐ์
- ด้วย ความซับซ้อน สูงและความเป็นไปได้ของรูปแบบการเดินจำนวนมาก โกะจึงเป็นความท้าทายของการพัฒนา ปัญญาประดิษฐ์ มาอย่างยาวนาน
- อัลกอริทึมสมัยใหม่อย่าง AlphaGo ได้รับความสนใจอย่างมากหลังเอาชนะปรมาจารย์โกะระดับโลกได้
- โกะเป็นเกมตัวอย่างสำคัญที่ การรู้จำรูปแบบ และ การวางแผนเชิงกลยุทธ์ มีความสำคัญอย่างยิ่ง
บทสรุป
- โกะเป็นเกมที่ผสานกลยุทธ์อันลุ่มลึกเข้ากับกติกาที่เรียบง่าย
- เป็นหัวข้อการวิจัยสำคัญในสาขา วิทยาการคอมพิวเตอร์ และ ปัญญาประดิษฐ์
- เป็นเกมกระดานที่ลุ่มลึกและเล่นได้อย่างเพลิดเพลินตั้งแต่ผู้เริ่มต้นจนถึงผู้เชี่ยวชาญ
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
หลังจากนั้นก็เริ่มไปชมรมโกะแถววอร์ซอ และมันกลายเป็นงานอดิเรกหลักของครอบครัว เราเล่นกันแทบทุกวัน บางครั้งก็เดินทางไปแข่งต่างประเทศ และหน้าร้อนก็ไปพักผ่อนที่ค่ายโกะ
ค่ายโกะแห่งนี้เป็นงานที่เหมือนมีเวทมนตร์จริง ๆ จัดอยู่กลางเขตทะเลสาบคาชูบี สิ่งอำนวยความสะดวกเรียบง่ายมาก ต้องอยู่ในเต็นท์หรือกระท่อมที่นอนกันห้าคน และน้ำร้อนก็หายาก แต่ผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่น่าทึ่งมาก ตอนเช้าอาจมีคนลุกขึ้นมาอธิบาย lambda calculus แบบกะทันหัน ตอนเย็นก็จมอยู่กับบทสนทนาปรัชญาลึก ๆ ฟังเรื่องเล่าการเดินทางแปลกถิ่น หรือจู่ ๆ ก็ได้เรียนรู้เรื่องงานถักเป็นอย่างมาก ตอนมาที่นี่ครั้งแรก รู้สึกเหมือนได้พบครอบครัวที่หายไปอีกครั้ง
คอมมูนิตี้โกะมีคนน้อยกว่าหมากรุก แต่เหนียวแน่นกว่าและให้การต้อนรับมากกว่า ได้ยินมาว่าหมากรุกแข่งขันกันดุเดือด แต่ในโกะมีความเข้าใจโดยนัยว่าถ้าผลักไสคนอื่นออกไป ก็จะไม่เหลือคู่เล่นด้วย
เวลาเดินทางไปไหนก็มักชอบแวะวงโกะท้องถิ่นเพื่อเล่นด้วย โดยเฉพาะคลับโกะใน Japan Town ที่ซานฟรานซิสโกซึ่งยังประทับใจมาก
ฉันเล่นแทบจะเฉพาะแบบเจอหน้ากันเท่านั้น ชอบโกะที่คิดนาน ๆ และบนหน้าจอให้ความจดจ่อแบบนั้นได้ยาก
และขอแนะนำอนิเมะเรื่อง Hikaru no Go อย่างยิ่ง ถึงไม่รู้จักโกะก็ควรลองดูสักครั้ง
ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเกมที่งดงามจริง ๆ สนุกและท้าทายไม่รู้จบ วิธีจบเกมก็ยอดเยี่ยมมาก (จบด้วยความยินยอมร่วมกันเมื่อไม่มีหมากที่เป็นประโยชน์ให้เดินต่อแล้ว) และเพราะระบบแต้มต่อ แม้ฝีมือจะต่างกันมากก็ยังเล่นกันอย่างเข้มข้นและสนุกได้
ตัวกระดานโกะและเม็ดหมากเองก็เป็นงานศิลปะ และตัวเกมก็มีรากประเพณีที่ลึกซึ้ง
กระดานและเม็ดหมากค่อนข้างแพง จึงมีหลายคนทำใช้เอง มีหน้าเว็บที่สอนทำกระดานโกะด้วย MDF กับปากกาเมจิกหรือ Sharpie และเม็ดหมากเมลามีนก็หาซื้อได้ไม่แพง ส่วนเม็ดแก้วหรือเซรามิกจะดีกว่า
ตอนเป็นนักศึกษาที่ไม่ได้มีเงินมาก ฉันเคยเก็บก้อนหินกลมเล็ก ๆ จากถนนชนบทมาพ่นสีดำกับขาว แล้วตัดแผ่นไม้เหลือใช้เป็นสี่เหลี่ยมและใช้ปากกาเมจิกขีดเส้นทำเป็นกระดานโกะ
พูดตามตรง ชุดนั้นหน้าตาค่อนข้างชวนช็อก แต่ตอนนี้ก็ยังเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า
ฉันลองแก้โจทย์จากลิงก์ไปสองสามข้อแล้ว รู้สึกว่าทำออกมาได้ดีมาก
ส่วนตัวแล้วฉันเคยพัฒนาโปรแกรมโกะเชิงพาณิชย์เองในยุค 70 ด้วย เป็นงานอดิเรกที่ดีมากจริง ๆ
สำหรับฉัน บทเรียนที่ดีที่สุดคือ The Interactive Way to Go https://way-to-go.gitlab.io
นอกจากนี้ Sensei’s Library https://senseis.xmp.net ก็น่าสนใจมาก เป็นวิกิเก่าแก่ที่อัดแน่นด้วยข้อมูลเกี่ยวกับโกะจนล้น แม้ไม่คิดจะเรียนโกะ แค่เข้าไปดูเล่นก็ยังน่าสนใจมาก
ตอนนั้นสื่อการเรียนโกะออนไลน์ภาษาอังกฤษมีน้อยกว่าตอนนี้มาก ปัจจุบันสามารถดูคำอธิบายจากระดับโปรเป็นภาษาอังกฤษได้แล้ว (โดยเฉพาะช่อง YouTube ของ Michael Redmond เป็นต้น)
ตอนนั้นในชมรมมหาวิทยาลัยมีผู้สูงอายุคนหนึ่งที่ฝีมือดีและมีใจรักการสอนมาก มหาวิทยาลัยก็เป็นมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ ในชนบท คนนี้เล่าว่าเริ่มเรียนโกะจากหนังสือยุค 70 แล้วไปเล่นกับลูกเรือประมงญี่ปุ่นที่เข้ามาเทียบท่า ทุกวันนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่
ในโกะมีสุภาษิตและคติสำหรับการเล่นให้ดีอยู่มากมาย (เช่น “หนึ่งเม็ดบนหัวสองเม็ด”) แต่คำแนะนำที่ฉันชอบที่สุดและไม่ค่อยมีคนพูดถึงคือ ‘เล่นโกะแล้วจงหาเพื่อน’
แหล่งข้อมูลแบบนี้ก็ดี แต่ฉันให้คุณค่ากับการพบปะกันในการเล่นแบบเจอหน้ามากกว่า
แม้แต่ตอนเล่นกับลูกชาย (ทั้งที่ฉันเป็นคนสอนเขา) สุดท้ายก็ยังแพ้
เป็นเกมที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ