ชวนคนแปลกหน้าคุยที่ยิม
(thienantran.com)- หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ผู้เขียนไม่สามารถหาเพื่อนได้ จึงลองเข้าไปคุยกับคนแปลกหน้าที่ ยิม ซึ่งไปเกือบทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน และพยายามเริ่มบทสนทนากับคนทั้งหมด 35 คน
- ตอนแรกเริ่มด้วยประโยคอย่าง “เห็นบ่อยที่นี่ ดูแข็งแรงมากเลยนะ split เป็นยังไงบ้าง?” แต่หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาใช้ ประโยคเปิดแบบเฉพาะบุคคล โดยอาศัยลักษณะที่สังเกตได้จากอีกฝ่าย เช่น หมวก Boston
- ผลลัพธ์ของการคุยแตกต่างกันมาก บางคนตอบสั้น ๆ แล้วจบ แต่กับผู้ชายใส่หมวกสีน้ำตาล ผู้ชายที่อยู่ downtown และผู้ชายที่ทำงานที่ lotte biologics กลับเกิดเป็น ความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่อง มีการทักทายและพูดคุยกันต่อหลังจากนั้น
- ช่วงแรกผู้เขียนอยากหลีกเลี่ยงเพราะความกระอักกระอ่วนและโอกาสถูกปฏิเสธ แต่ใช้วิธีเข้าหาให้เร็วเพื่อลดความลังเล และเมื่อเจอปฏิกิริยาเชิงบวกสะสมขึ้นเรื่อย ๆ การเข้าไปคุยกับคนแปลกหน้าก็ น่ากลัวน้อยลง
- ในสัปดาห์ที่ 4~5 ผู้เขียนเปลี่ยนจากการมองหาคนใหม่ตลอด มาเป็นการพัฒนาความสัมพันธ์กับคน 5~6 คน ที่ทักทายกันทุกวัน และเกิดความเชื่อมโยงจริง เช่น มี gym buddy ที่ออกกำลังกายด้วยกัน และนักศึกษา SU ที่ไปกิน Kofta Burger ด้วยกัน
พื้นหลังและปัญหา
- หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยมาเกือบ 2 ปี แม้จะได้งานแล้ว แต่ก็ยังหาเพื่อนไม่ได้ จนอยู่ในสภาพที่ค้นหา “how to make friends after college” ทุกคืน
- คำแนะนำที่เจอบ่อยคือ “ทำงานอดิเรกร่วมกับคนอื่นบ่อย ๆ” และยิมที่ไปแทบทุกวันก็ดูเหมือนเป็นโอกาสที่จะได้พบผู้คน
- ใน Reddit ก็มีคนจำนวนมากที่บอกว่าไม่อยากถูกรบกวนระหว่างออกกำลังกาย ทำให้ผู้เขียนกลัวมากว่าจะไปทำให้ใครรำคาญหรือทำให้สถานการณ์น่าอึดอัด
- งานอดิเรกอีกอย่างคือการเขียนโปรแกรม แต่กลุ่ม Syracuse Development จัดเจอกันแค่เดือนละครั้ง ส่วนกิจกรรมอย่างวอลเลย์บอลหรือ quiz night ที่มีคนแนะนำใน r/Syracuse ก็ดูเหมือนเป็นกิจกรรมที่ต้องมีเพื่อนอยู่ก่อนแล้ว
- ปัญหานั้นเรียบง่ายมาก: เพราะ เหงาและไม่มีเพื่อน จึงตัดสินใจลองเข้าไปคุยกับคนในยิมด้วยตัวเอง
วิธีการทดลอง
- ตลอดหนึ่งเดือน ผู้เขียนเลือกคนหนึ่งคนในยิมทุกวันแล้วเข้าไปคุย โดยมักเลือกคนที่เห็นหน้ากันบ่อย
- เพื่อดึงความสนใจจากอีกฝ่าย ผู้เขียนจะโบกมือหรือแตะไหล่เบา ๆ แล้วเริ่มบทสนทนาด้วยประโยคเปิดที่เตรียมไว้
- ประโยคเริ่มต้นช่วงแรกคือ “เห็นบ่อยที่นี่ ดูแข็งแรงมากเลยนะ split เป็นยังไงบ้าง?”
- หลังผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ ก็เริ่มมองหาจุดที่น่าสนใจจากอีกฝ่ายแล้วใช้ ประโยคเปิดแบบเฉพาะบุคคล
- เช่น กับคนที่ใส่หมวก Boston ก็ถามว่าเคยเรียนอยู่ที่ Boston หรือเปล่า
- หลังจากประโยคแรก ผู้เขียนพยายามคุยต่อประมาณ 5~10 นาที และเพราะมีนิสัยชอบจบบทสนทนาเร็วเกินไป จึงตั้งใจว่าจะไม่เป็นฝ่ายจบก่อนถ้าเป็นไปได้
ผลลัพธ์
- ผู้เขียนเข้าไปคุยกับทั้งหมด 35 คน และแบ่งความยาวของบทสนทนาเป็น สั้น 0~2 นาที ปานกลาง 5~7 นาที และยาว 10 นาทีขึ้นไป
-
สัปดาห์ที่ 1
- เข้าไปคุยกับ 7 คน รวมถึงนักศึกษา Upstate Medical University ผู้ชายตัวใหญ่ใส่หมวกสีน้ำตาล คนจบ CS ที่กำลังหางาน medical coder พยาบาลที่ใส่หมวก Boston ผู้ชายที่อยู่ downtown และนักศึกษาเครื่องกลที่มีหนวด
- กับผู้ชายตัวใหญ่ใส่หมวกสีน้ำตาล ผู้เขียนทักไปทาง Instagram ก่อน แล้วเจอกันในวันเดียวกันเพื่อคุยต่อ หลังจากนั้นก็กลายเป็นคนที่ทักทายกันและคุยเรื่องชีวิตกัน
- กับผู้ชายที่อยู่ downtown คุยกันทุกวันอยู่หลายสัปดาห์ แล้วแม้ภายหลังจะยุ่งขึ้น ก็ยังกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ได้คุยกันทุกสัปดาห์
- ส่วนนักศึกษาเครื่องกลที่มีหนวด ตอบคำถามแล้วก็เดินจากไป หลังจากนั้นก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์อีก
-
สัปดาห์ที่ 2
- เข้าไปคุยกับ 10 คน รวมถึงผู้ชายเสียงทุ้มที่ชอบใส่เสื้อสีเขียว ผู้ชายตัวใหญ่ ผู้ชายผมหยิกที่ชอบใส่เสื้อสีดำ ผู้หญิงใส่แว่น ผู้ชายที่ใส่ darcsport ผู้ชายใส่หมวกลายใบเมเปิล ผู้หญิงที่มากับเพื่อน และผู้ชายที่ทำงานที่ lotte biologics
- ผู้เขียนบอกผู้ชายเสียงทุ้มว่าเขาดู “น่ากลัว” จนอีกฝ่ายหัวเราะ และต่อมาเขายังเอาประโยคเปิดเดียวกันนี้ไปใช้แนะนำตัวกับคนอื่นในยิม
- ผู้ชายผมหยิกให้คำแนะนำเรื่อง chest press และบอกว่ายืม straps ได้ แต่ไม่ได้อยากคุยยาวมากนัก อย่างไรก็ตาม ต่อมาก็มีการทักกันด้วย fist bump เวลาเจอกัน ซึ่งถือว่าไม่เลวเลย
- ผู้หญิงใส่แว่นตอบสั้นและนิ่ง ๆ และไม่ถามกลับ ทำให้รู้สึกเหมือนเธอกำลังรอให้บทสนทนาจบ หลังจากนั้นก็ไม่มีปฏิสัมพันธ์อีก
- กับผู้ชายที่ทำงานที่ lotte biologics เมื่อเจอกันก็มักทักทายและคุยเรื่องการออกกำลังกาย
-
สัปดาห์ที่ 3
- เป็นสัปดาห์ที่คุยกับคนมากที่สุด โดยเข้าไปคุย 14 คน รวมถึงผู้ชายใส่เสื้อ wrestling ที่มี home gym คนทำสวนที่ชก boxing นักศึกษา Syracuse University ผู้ชายที่เคยเรียนพิเศษกับพ่อของผู้เขียน ลูกพี่ลูกน้องของเขา ผู้หญิงผมย้อมแดง ผู้หญิงที่นำ barbell ของตัวเองมา ผู้หญิงผมบลอนด์ ผู้ชายที่มีเคราสวย ผู้หญิงเกาหลี “ผู้ชายเอเชียอีกคน” และนักศึกษา SU ผู้ชาย
- กับนักศึกษาหญิงจาก Syracuse University ผู้เขียนถามว่า “เรียน SU อยู่ไหม?” แล้วนึกคำพูดต่อไม่ออก จึงพูดไปว่าเหมือนเคยเห็นเธอที่ CVS ก่อนที่อีกฝ่ายจะบอกว่าต้องออกกำลังกายต่อและจากไป หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจออีก
- การเข้าไปคุยกับผู้ชายที่เคยเรียนพิเศษกับพ่อของผู้เขียนเป็นการก้าวข้ามความกังวลเมื่อต้องคุยกับคนที่เคยรู้จักในอดีต แต่หลังจากนั้นก็แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กัน
- กับ “ผู้ชายเอเชียอีกคน” ผู้เขียนเข้าไปคุยเพราะเขาเป็นผู้ชายเอเชียอีกคนเดียวในยิม อีกฝ่ายขอให้ช่วย spotting และหลังจากรู้ว่าเล่นท่าเดียวกัน ก็เริ่มออกกำลังกายด้วยกัน
- กับนักศึกษา SU ผู้ชาย ผู้เขียนเริ่มคุยแบบฉับพลันระหว่างทำ calf raises ใกล้กับที่อีกฝ่ายกำลัง squat และภายหลังก็คุยกันจริงจัง แลก Instagram และไปกินมื้อเย็นกันที่ Kofta Burger
-
สัปดาห์ที่ 4 และ 5
- ในสัปดาห์ที่ 4 เข้าไปคุยแค่ 3 คน ได้แก่ ผู้ชายที่กำลังยก barbell ขึ้นเหนือศีรษะ ผู้หญิงคนหนึ่ง และนักศึกษา nursing ที่น่องใหญ่มาก
- ผู้เขียนถามผู้ชายที่เล่น barbell ว่าเป็นท่าอะไร แต่จริง ๆ แล้วแทบไม่ได้ฟังคำตอบ และหลังจากนั้นก็ไม่เจออีก
- กับนักศึกษา nursing ที่น่องใหญ่ ผู้เขียนถามเคล็ดลับการฝึกน่อง อีกฝ่ายบอกว่าทำ box jumps เยอะมาก แต่ผู้เขียนก็ไม่ได้อยากทำตาม
- ในสัปดาห์ที่ 5 ผู้เขียนเข้าไปคุยกับอดีตผู้จัดการของ Cake Bar และแม้จะเคยทำงานแค่วันเดียวในช่วงสุดสัปดาห์ อีกฝ่ายก็ยังจำได้ จึงได้คุยอัปเดตชีวิตกันสั้น ๆ
ความเปลี่ยนแปลงที่รู้สึกระหว่างการทดลอง
- ช่วงสองสามวันแรกยากมาก และรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหล่อหลอมมาให้เชื่อว่าการเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องแปลก
- ตอนเดินเข้าไปหาคนแรก ๆ ผู้เขียนมักจะเลี่ยงในวินาทีสุดท้าย เช่น เดินอ้อมไปดื่มน้ำก่อน และทางแก้คือ เข้าไปให้เร็วที่สุด เพื่อไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองคิดหนี
- โชคดีที่คนช่วงแรก ๆ ตอบรับอย่างเป็นมิตร และทุกครั้งที่ได้รับปฏิกิริยาเชิงบวกก็รู้สึกเหมือนมี dopamine rush จนการเข้าไปคุยกับคนใหม่ ๆ กลายเป็นเรื่องที่ติดแบบประหลาด
- มีวันที่ผู้เขียนเข้าไปคุยกับคนใหม่ถึง 7 คน ในวันเดียว จึงทำให้สัปดาห์ที่ 3 มีบันทึกจำนวนมากเป็นพิเศษ
- ไม่ใช่ทุกคนจะตอบรับดีเสมอไป และในสัปดาห์ที่ 1~2 ก็มีคนที่ตอบสั้น ๆ และไม่อยากคุยต่อ จนรู้สึกอึดอัดมากพอจะอยากเลิกการทดลอง
- เมื่อเวลาผ่านไป ผู้เขียนยอมรับได้ว่ามันไม่เป็นไรถ้าอีกฝ่ายไม่อยากคุย และสถานการณ์น่าอึดอัดแม้จะยากในตอนนั้น แต่พอสงบลงไม่กี่นาทีก็ผ่านไปได้
เปลี่ยนจากการหาคนใหม่มาเป็นการพัฒนาความสัมพันธ์เดิม
- ในสัปดาห์ที่ 4 และ 5 ผู้เขียนรู้สึกว่าการเดินเข้าไปคุยกับคนใหม่เรื่อย ๆ เริ่ม ได้ผลตอบแทนน้อยลง จึงลดจำนวนครั้งที่เข้าหา
- เพราะมีความเชื่อมโยงกับหลายคนในยิมแล้ว ผู้เขียนมองว่าในเวลาที่จำกัด การพัฒนาความสัมพันธ์เดิมให้มีความหมายมากขึ้นน่าจะดีกว่าการหาคนใหม่เพิ่ม
- จึงเริ่มให้ความสำคัญกับคน 5~6 คน ที่เจอและทัก “hi” กันทุกวัน
- ผู้ชายตัวใหญ่ใส่หมวกสีน้ำตาล
- ผู้ชายที่อยู่ downtown
- ผู้หญิงที่มากับเพื่อนเพื่อออกกำลังกาย
- ผู้ชายที่ทำงานที่ lotte biologics
- “ผู้ชายเอเชียอีกคน”
- นักศึกษา SU ผู้ชาย
- ผู้เขียนสนิทกับ “ผู้ชายเอเชียอีกคน” มากกว่าที่คาดไว้ และหลังรู้ว่าเล่นตารางออกกำลังกายเหมือนกัน ก็กลายเป็น gym buddy ที่ออกกำลังกายด้วยกัน
- ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา เขาชวนไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาและทำ smash burger ให้กิน ส่วนแฟนของเขาก็เปิดรูปกราฟิกที่เรียนจาก PA school ให้ดู แล้วทุกคนก็ดูหนังกับแมวด้วยกัน
- นักศึกษา SU ผู้ชายเพิ่งย้ายมา Syracuse และกำลังลำบากกับการหาเพื่อนใหม่ เขารู้สึกเชื่อมโยงกับวิดีโอที่พูดถึงความยากลำบากแบบเดียวกัน และขอบคุณมากที่วันนั้นผู้เขียนเป็นฝ่ายเข้าไปคุย
- สัปดาห์ถัดมา ด้วยคำแนะนำจากเพื่อนที่อยู่ downtown ทั้งคู่ก็ไปกิน Kofta Burger ด้วยกัน เบอร์เกอร์อร่อยและเป็นช่วงเวลาที่ดี
สิ่งที่ยังเหลือและบทสรุป
- แม้จะมีความสำเร็จ แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ และพอถึงปลายเดือนผู้เขียนก็ได้ตระหนักว่าสิ่งที่ต้องการจริง ๆ คือการมีคนไปใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ด้วยอย่างสม่ำเสมอ
- เพื่อนใหม่ส่วนใหญ่ยุ่งในวันหยุด ต้องเดินทางไปหาคนสำคัญ ไป bar หรือจัดการ errands ทำให้วางแผนเจอกันได้ยาก
- ผู้เขียนเองก็ไม่ได้ชอบดื่มนัก กิจกรรมแบบไป bar จึงไม่ค่อยเหมาะ
- ถึงอย่างนั้น นี่ก็ยังเป็นปัญหาที่ดีกว่า ความเหงาตลอดกาล
- เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผู้เขียนยังค้นหา “how to make friends after college” ทุกคืน แต่ตอนนี้มีคนให้ส่งข้อความหา มีคนให้โบกมือทักที่ยิม และมีคนที่สังเกตได้เมื่อไม่เห็นหน้ากันอยู่หลายวัน
- ผู้เขียนกลายเป็นคนที่ยืดหยุ่นและรับมือกับเรื่องยากและน่ากลัวได้มากขึ้น และไม่ได้อยู่ในสภาพ “Wizard of Loneliness” อีกต่อไป
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
ชอบที่ OP มอบ คำชมอย่างจริงใจ ให้คนอื่นโดยไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงอะไร
ทำให้นึกถึงเกร็ดใน How to Win Friends and Influence People ของ Dale Carnegie ที่เขาชมเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์เรื่องผมดก ภายหลังมีคนถามว่า “คุณหวังจะได้อะไรจากเขา” แล้ว Carnegie โกรธมาก เพราะเขาเชื่อว่าถ้าคนเราไม่สามารถมอบความสุขเล็กๆ และคำยอมรับอย่างซื่อตรงให้ใครสักคนได้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ก็สมควรแล้วที่จะล้มเหลวในแบบที่สมน้ำสมเนื้อกัน
สิ่งที่เขาอยากได้คือความรู้สึกที่ประเมินค่าไม่ได้ คือความทรงจำอันอบอุ่นว่าตนได้ทำบางอย่างให้ใครสักคน ทั้งที่อีกฝ่ายไม่มีอะไรจะตอบแทนได้เลย
เคยเห็นคนรู้จักบางคนพูดทำนองว่า “ถ้าเพิ่งเจอใคร ให้ใส่ชื่อเขาลงไปในทุกประโยคแล้วเขาจะชอบคุณ” ก็เลยตัดสินแบบผิวเผินไปเอง แต่พอเห็นช่วงที่บอกให้กระจายความสุขโดยไม่หวังผลตอบแทน ก็ทำให้มองเหตุผลที่ผู้เขียนเขียนหนังสือเล่มนี้ต่างออกไป และเริ่มอยากลองอ่านดู
มีคำแนะนำแย่ๆ มากมายที่บอกให้ใช้เทคนิคหรือเล่ห์เหลี่ยมเพื่อเริ่มบทสนทนาแบบเป็นกันเอง แต่ก็น่ายินดีที่ได้เห็นคนเรียนรู้ว่าแก่นของบทสนทนาที่ดีคือแรงจูงใจที่ไม่เห็นแก่ตัว
How to Win Friends and Influence People ฟังดูเหมือนหนังสือชี้นำคนจากชื่อเรื่อง แต่แก่นจริงๆ คือความจริงใจ คุณต้องเข้าไปคุยด้วยความสนใจจริง ไม่ใช่แค่แกล้งทำเป็นสนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด
เจตนาแอบแฝงหรือหวังผลอย่างอื่นมันมักถูกจับได้เร็ว และกลเม็ดคุยอย่างการขอร้องอะไรที่ไม่จำเป็นโดยเจตนา หรือแกล้งทำเป็นสนใจเรื่องชีวิตอีกฝ่าย ในโลกจริงกลับยิ่งให้ผลตรงข้าม
สำหรับคนที่มีระบบประสาทแบบทั่วไป เนื้อหาอาจดูเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่สำหรับฉันมันเหมือนคู่มืออธิบายว่าควรทำตัวยังไงในสถานการณ์ทางสังคม ตอนนี้แม้จะไม่ได้เป็นคนสังคมจ๋า แต่ก็ห่างไกลจากช่วงเวลาที่แทบถูกกีดกันออกจากทุกกลุ่มที่พยายามเข้าร่วม
เห็นทั้งที่นี่และในรีวิวออนไลน์พูดกันมากว่ามันไม่เข้ากับคนยุคใหม่หรือสังคมสมัยใหม่ แต่ส่วนที่ยกมาดูโอเคดี อาจมีบางวัฒนธรรมที่การชมคนอื่นแบบกะทันหันไม่ธรรมชาติ แต่แทบทุกที่ที่ฉันเคยไป คำพูดระดับนี้ก็เป็นที่ยอมรับได้
ขอแนะนำ The Charisma Myth อย่างมากด้วย มันพูดเรื่องคล้ายกันและมีแบบฝึกที่ดีมากในการช่วยทำความเข้าใจและพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้คน
สำหรับฉัน หนังสือเล่มแรกช่วยให้ไปถึงสถานการณ์ที่หนังสือสมมติว่าผู้อ่านคุ้นเคยอยู่แล้ว เช่น การไปถึงจุดที่กล้าคุยกับคนแปลกหน้า
มีอยู่สามเส้นทางที่คาดไม่ถึงสำหรับการปฏิสัมพันธ์กับผู้คน: มีเควสต์, ต้องการความช่วยเหลือ, และมีอารมณ์ขัน
ถ้ามีเควสต์อย่างตามหากุญแจโลหะเก่าเป็นของขวัญ หรือหาคนขายนมแกะสำหรับทำชีส มันจะสร้างบริบทให้เกิดการปฏิสัมพันธ์ ทั้งสองฝ่ายมีเรื่องให้คุย และถ้าได้คำตอบแล้วก็ถอนตัวออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ
การหลงทาง ต้องไปสนามบินแต่เงินไม่พอ กำลังหาร้านหนังสือดีๆ หรือรถสตาร์ตไม่ติด ก็คล้ายกัน การมีอารมณ์ขันกับตัวเอง สถานการณ์ และโลก โดยไม่ต้องปล่อยมุกตลอดเวลา ก็ช่วยได้เหมือนกัน
โดยเฉพาะเควสต์นี่ดีมาก พอถามเรื่องกุญแจ ก็มีคนแนะนำที่อื่น ต่อไปอีกที่ จนสุดท้ายก็หาเจอ ทุกคนช่วยเหลือ และทำให้ฉันได้เล่าว่าทำไมถึงตามหาและมาถึงตรงนั้นได้ยังไง สนุกจริงๆ
ถ้าตั้งข้อจำกัดขึ้นมาเอง เช่น ไม่ใช้แผนที่ หรือเลี่ยงขนส่งสาธารณะแล้วโบกรถ ก็แทบทุกที่ผู้คนจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ และระหว่างนั้นก็ได้คุยกันด้วย
ถ้ามีเป้าหมายชัดแบบ “ฉันเป็นนักท่องเที่ยวที่หลงทาง” ก็ช่วยข้ามความระแวงแรกที่คนแปลกหน้ามักมีว่า “นี่มาหลอกหรือมาขอเงินหรือเปล่า” ไปได้ทันที
ตอนอยู่ Seattle ฉันเคยร่วม scavenger hunt ที่เพื่อนของเพื่อนเป็นคนจัด มีภารกิจอย่างเต้นรำกับคนแปลกหน้า ซื้อเครื่องดื่มให้คนไม่รู้จัก หรือให้ดอกกุหลาบ
สนุกมาก และไม่เคยได้เจอคนเยอะขนาดนั้นมาก่อน ทุกคนอยากช่วยฉันทำเควสต์ และกระดาษแผ่นเดียวก็ดูเหมือนพลังพิเศษขึ้นมาทันที คนเราชอบเควสต์
มันเป็นสัญญาณว่าคุณไว้ใจอีกฝ่าย และคนจำนวนมากรู้สึกเป็นเกียรติที่ตัวเองช่วยอะไรเล็กๆ น้อยๆ ได้
เพราะงั้นเควสต์จึงเป็นวิธีที่ดี ปกติแล้วมันหมายถึงคุณต้องการความช่วยเหลือ อยู่ในช่วงค้นหา และต้องมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน อีกทั้งไม่เป็นไรเลยถ้าปฏิสัมพันธ์ส่วนใหญ่จะไม่ต่อยอด
เมื่อราว 15 ปีก่อน ฉันเคยท้าทายตัวเองให้เริ่มคุยกับคนแปลกหน้า เพื่อพังกำแพงและฝึกกล้ามเนื้อนั้น
ตอนแรกเริ่มจากคนที่มีปฏิสัมพันธ์กันอยู่แล้ว เช่น ชวนคุยสั้นๆ กับบาริสต้า Starbucks และบทสนทนาสั้นๆ แบบนี้ช่วยทำลายความกระอักกระอ่วนได้
ต่อมาฉันก็ลองกับคนแปลกหน้าเต็มๆ บนถนน แต่ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่ค่อยมีเรื่องน่าใช้เป็นประเด็น เลยค่อนข้างเก้ๆ กังๆ อย่างไรก็ตาม มันกลายเป็นการฝึกจัดการความกังวลทางสังคมแบบแรงกดดันต่ำ และพอรับมันด้วยอารมณ์ขันก็ยิ่งสบายขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ฉันคุยกับแทบใครก็ได้ในแทบทุกเรื่อง รูปแบบหลักคือทำลายจังหวะเดิมแล้วพูดอะไรขำๆ หยอกแบบสุภาพ หรือชมอีกฝ่าย การพูดอะไรที่ไม่คาดคิดโดยไม่ต้องขออนุญาตก่อนแทบใช้ได้ผลเสมอ ทั้งยังช่วยเรื่องความมั่นใจ และทำให้รู้ว่าความกลัวส่วนใหญ่มีอยู่ในหัวเราเอง
แทนที่จะพูดว่า “เอาเดนิชครับ” อาจลองเปลี่ยนเป็น บทสนทนาสองประโยค อย่าง “ระหว่างเดนิชกับครัวซองต์ อะไรดีกว่ากันครับ?” ก่อน ต่อไปค่อยตั้งเป้าเป็นบทสนทนาสามประโยคกับคนแปลกหน้าที่เจอ
ส่วนใหญ่มักเป็นผู้ชายวัยปลาย 30 หรือ 40 กว่าๆ และบ่อยครั้งคนรอบข้างก็แค่รำคาญเงียบๆ
แต่ก่อนการเดตคือการแลกข้อมูลกันอย่างเดียว มันน่าเบื่อสำหรับทั้งสองฝ่ายและไปต่อไม่ค่อยได้ ต้องมีการ สร้างความคุ้นเคย แบบรับส่งมุกเบาๆ ถ้าคุยกันแค่งานที่ทำก็ไม่เกิดอะไรขึ้น ประเด็นทั้งหมดคือการสร้างความรู้สึกเชื่อมโยง
ถ้าเริ่มได้แล้ว ฉันถือว่าค่อนข้างเก่งทางสังคม แต่ปกติต้องมีความสนใจร่วมกันหรือมีหัวข้อคุยที่ชัดเจนก่อน ประโยคเปิดส่วนใหญ่ดูปลอมๆ หรือไม่มีเนื้อหา จนทำให้ตัวเองกลัว
เรื่องชมคนอื่นพอเข้าใจ แต่ก็อยากฟังเพิ่มว่าการทำลายจังหวะเดิมแล้วเล่นมุก หรือหยอกแบบสุภาพ หมายถึงอะไรแบบเป็นรูปธรรม
มีผู้ชายคนหนึ่งชมจักรยานของฉัน และเพราะเรากำลังรอที่เคาน์เตอร์อาหารเช้าเดียวกัน เราเลยไปนั่งกินข้าวด้วยกัน หนึ่งชั่วโมงต่อมาก็เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว แม้จะไม่บ่อย แต่ก็เป็นความเป็นไปได้ที่น่าตื่นเต้น
ยอดเยี่ยมมาก ในโลกออนไลน์มีคำแนะนำเยอะมากที่มองว่าการไปทักคนแปลกหน้าแทบเป็นเรื่องเลวร้าย
พวกเขาให้เหตุผลว่าคนกำลังยุ่ง ใส่หูฟังอยู่ หรืออาจคิดว่ากำลังโดนจีบ แต่ฉันคิดว่าส่วนมากมันมาจากความกลัวและอาการประสาทของคนเก็บตัวหรือมองโลกแง่ร้ายที่ติดออนไลน์หนัก
แน่นอนว่าไม่ควรไปยัดเยียดตัวเองใส่คนที่อยากอยู่คนเดียว และคนที่มีสุขภาพจิตดีพอก็ย่อมมีความเห็นอกเห็นใจพอจะไม่ทำแบบนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่คนแบบนั้นมักจะส่งสัญญาณว่าไม่ต้องการ ผ่านคำพูด ภาษากาย หรือวิธีตอบ
ในทางกลับกัน คนจำนวนมากโหยหา ปฏิสัมพันธ์ทางสังคม และการที่มีใครสักคนเข้ามาคุยด้วยอาจทำให้ทั้งวันสดใสขึ้นได้ ความเป็นไปได้นั้นคุ้มพอที่จะเสี่ยง
ยิ่งโพสต์บ่อย คนคนนั้นก็มักมีลักษณะอย่างความประสาท ความโดดเดี่ยว หรือความกังวลรุนแรงมากขึ้น และก็ทำให้นึกถึงโพสต์ดังๆ ใน Reddit แนว “Everyone Online Is Insane”
ฉันคิดว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับเหตุที่วัฒนธรรม การเมือง และสังคมอเมริกันแกว่งรุนแรงในช่วงกว่าสิบปีที่ผ่านมา หน้าต่างโอเวอร์ตัน ของสังคมเลื่อนไปทางมุมมองของคนที่วิตกกังวลและประสาทมากขึ้น และคำพูดในคอมเมนต์กับโพสต์ทั้งหลายก็ซึมเข้าไปเป็นค่ามาตรฐานในหัวของเรา
การถูกคนที่ไม่ดึงดูดเข้ามาจีบอาจให้ความรู้สึกเหมือนเป็นภัย และอาจถูกมองว่าอยู่ในเส้นเดียวกับการสะกดรอยหรือความรุนแรงได้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการติดอินเทอร์เน็ต และมีการพูดถึงกันมาตั้งแต่ก่อนมีอินเทอร์เน็ตแล้ว
อีกอย่าง HN เป็นพื้นที่นานาชาติ และต่อให้หลายประเทศมีความเหงาเพิ่มขึ้น ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาต้องการความสนใจจากคนแปลกหน้า ที่ที่ฉันอยู่ การที่คนแปลกหน้าแบบไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเข้ามาคุยในที่สาธารณะเป็นเรื่องน่ารำคาญ และเชื่อมโยงอย่างแรงกับชาวต่างชาติที่ยังไม่เข้าใจวัฒนธรรมท้องถิ่น
สิ่งที่ผู้คนขาดแคลนอาจเป็น สายสัมพันธ์ทางสังคมระยะยาว แบบครอบครัวใหญ่ โบสถ์ กีฬาทีม หรือเพื่อนโรงเรียนที่ยังอยู่ที่เดิมต่อเนื่อง ซึ่งเคยพบได้ทั่วไปมากกว่าในอดีต คนแปลกหน้าที่ใจดีบนถนนจะพัฒนาไปเป็นสายสัมพันธ์จริงแบบนั้นได้ก็เกิดขึ้นน้อยเกินกว่าจะคุ้มเอามาคิด
โดยเฉพาะถ้าฉันกำลังจมอยู่กับความคิด การกลับเข้าโหมดเดิมต้องใช้เวลาอย่างน้อย 5-10 นาที ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ฉันก็คงไม่ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องการ แต่หลังจากนั้นจะยังโกรธ โทษ และตัดสินอยู่ในใจไปอีกพักใหญ่
ต่อให้ดูเพื่อนที่เกิดและโตในโลกที่สามจนเป็นผู้ใหญ่ ซึ่งเปิดเผยกว่าคนท้องถิ่น 99.9% วิธีนี้ก็ยังไม่เวิร์ก ที่นี่ผู้คนไม่ได้ถูกหน้าจอกับความนับถือตัวเองต่ำสะกดให้รอคอยความสนใจอย่างอ่อนโยนจากใครสักคน มันเป็นแค่วัฒนธรรมแบบนั้น
ไม่ใช่ว่ามันเป็นเรื่องทางพันธุกรรมหรือเปลี่ยนไม่ได้ แต่รากมันลึกมาก ลึกเกินกว่าคนเปิดเผยคนเดียวจะเจาะทะลุได้
คนธรรมดาในวัฒนธรรมแบบนี้ หากโดนคนแปลกหน้าทำให้ไม่พอใจ ก็มักไม่แสดงบรรยากาศแย่ๆ ตรงๆ แต่จะกลับไปบ่นกับเพื่อนและเก็บความขุ่นใจไว้มากกว่า
ยังทำให้นึกถึงเรื่องเล่าที่ว่าคนญี่ปุ่นดูใจดีกับนักท่องเที่ยวมาก เพราะมีบรรทัดฐานเข้มงวดเรื่องมารยาทและการช่วยเหลือ นักท่องเที่ยวจึงอาจได้ประโยชน์ไปเต็มๆ โดยไม่รับรู้ต้นทุนทางสังคมของมัน
วิธีที่ดีที่สุดอย่างหนึ่งในการพบผู้คนคือ งานอาสาสมัคร
ตัวเลือกมีมากมาย เช่น ธนาคารอาหาร สถานที่ทางศาสนา ห้องสมุด คณะละครชุมชน กลุ่มการเมือง กลุ่มอาสาสมัครสิ่งแวดล้อม ชมรมนักเขียนท้องถิ่น ที่พักคนไร้บ้าน ศูนย์สตรี ฯลฯ
องค์กรที่ขับเคลื่อนด้วยอาสาสมัครต้องการคน และคุณก็คือคนนั้น จึงเป็นสภาพแวดล้อมที่กดดันต่ำ แม้คุณจะไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็มักดีใจที่คุณมา
ในกระบวนการรับเข้าร่วม ผู้คนต้องปฏิบัติกับคุณอย่างเป็นมิตรและทำความรู้จักคุณ เพื่อจะได้จัดสรรตำแหน่งหรือบทบาท และโดยมากคนที่ทำหน้าที่นี้ก็มักเป็นคนเปิดเผยและใจดี
ข้อดีใหญ่อีกอย่างคือถ้าคุณไปอาสาในเรื่องที่คุณใส่ใจ เชื่อมั่น และมีแพสชัน คุณก็จะได้เจอคนที่มีจุดร่วมกับคุณตั้งแต่แรก ฉันได้พบภรรยาและเพื่อนอีกมากมายจากการอาสากับหลายองค์กร
เมื่อวานฉันไป Gurudwara ซึ่งเป็นสถานที่ประกอบพิธีของศาสนาซิกข์ เพราะมีงานศพ และทุกคนที่เข้าโรงอาหารต่างก็ทำ sheva โดยผลัดกันแจกอาหารให้คนอื่น พอได้ทำเองแล้วรู้สึกดีมาก
ถ้าคุณอยากสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคน แทนที่จะเริ่มจากการทำดีให้เขาก่อน ลอง ขอความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ดูจะดีกว่า
คนส่วนใหญ่ชอบการได้ช่วยและรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ ถ้าคุณเพิ่งมาใหม่ที่ยิมหรืออยากเรียนท่าออกกำลังกายใหม่ ก็แค่ขอความช่วยเหลือได้เลย ถ้าคุณไม่กลัวการเข้าไปหาคนแปลกหน้า มันก็คงเป็นสิ่งที่ทำได้อย่างเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว
ถ้าเป็น “คำขอ” ที่แทบไม่ทำให้อีกฝ่ายลำบาก เช่น ถามว่ากี่โมงแล้วหรือห้องน้ำอยู่ไหน ก็อาจไม่ล้มเหลว แต่ถ้าคนแปลกหน้าในยิมทำให้ใครสักคนต้องหยุดออกกำลังกายและเสียเวลาเพื่อช่วย แบบนั้นไม่ใช่การหาเพื่อน แต่เป็นเรื่องน่ารำคาญเฉยๆ
ในเชิงย้อนแย้ง มันเหมือนฉันกำลังให้อนุญาตอีกฝ่ายว่าต่อไปฉันอาจขอความช่วยเหลือจากเขาได้ ซึ่งเท่ากับฉันกำลังมอบน้ำใจให้เขาเหมือนกัน
เคล็ดลับคือหาสิ่งที่อีกฝ่ายน่าจะตอบว่า “ได้” ทันทีที่เขาช่วย สมองก็จะตีความว่า “ฉันช่วยคนนี้เพราะฉันชอบเขา” และความชอบนั้นก็เปิดประตูบานอื่นต่อไป
ตอนจบการบรรยายในงานประชุม ฉันปิดท้ายด้วยข้อความส่วนตัวว่า ฉันเป็นคนที่เข้าหาคนอื่นก่อนยากมาก แต่ชอบมากถ้ามีใครเข้ามาคุยด้วยเรื่องอะไรก็ได้ ประสบการณ์หลังจากนั้นดีขึ้นมาก ปกติแล้วมันนำไปสู่บทสนทนาที่น่าสนใจในช่วงพัก
ถ้าคุณเป็นคนประเภทเดินลอยไปตามโถงทางเดินแบบไม่มีจุดหมายระหว่างเซสชัน ก็น่าลองดู
การเริ่มคุยกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องง่ายสำหรับฉันมาโดยตลอด และฉันคิดว่าหัวใจสำคัญคือ “ไม่เป็นไรถ้าอีกฝ่ายไม่ได้อยากคุยกับฉัน”
คนเราซับซ้อนและต่างก็มีเรื่องมากมายในชีวิต ความสนใจที่ฉันมอบให้แทบไม่เคยได้รับกลับมาเท่ากันทุกครั้ง และนั่นก็เป็นเรื่องปกติ
สิ่งที่ OP กำลังทำคือสร้าง นิสัยแห่งความเมตตา เพียงแค่นี้อาจยังไม่ทำให้ได้เพื่อนสนิท แต่ความเป็นมิตรที่ประสบความสำเร็จกับคนที่เข้ากันได้ดี คือสิ่งที่มาก่อนมิตรภาพใกล้ชิดเสมอ
มันเป็นทักษะที่ดีมากสำหรับการใช้ชีวิตในพื้นที่กึ่งสาธารณะอย่างยิมหรือปาร์ตี้ของเพื่อน และต่างจากที่ตัวฉันตอนอายุยี่สิบคงคิด มันไม่ได้แปลว่าตื้นเขิน การเข้าใจว่าไม่ใช่ทุกคนที่ต้องการบทสนทนาลึกซึ้งตลอดเวลา คือความเป็นผู้ใหญ่ และถ้าคุณสังเกตเห็นสิ่งนั้นกับตัวเองได้ด้วย ก็ยิ่งเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
แค่เริ่มจาก “สบายดีไหม” แล้วทำซ้ำๆ โดยไม่ฝืนลากบทสนทนาไป มันอธิบายได้ด้วย ทฤษฎีความใกล้ชิด ในจิตวิทยาสังคมด้วย คือเรามีแนวโน้มจะรู้จักคนที่เจอกันบ่อยได้ดีกว่า แค่ส่งสัญญาณให้คนรู้ว่าฉันจำพวกเขาได้ แล้วค่อยๆ เพิ่มระดับขึ้นตามเวลา
OP ทำได้ดีมาก ยิมปีนผา เหมาะกับการหาเพื่อนเป็นพิเศษ เพราะคนมักช่วยกันแก้ปัญหา
สถานที่ที่ฉันไปมีการนัดพบรายสัปดาห์สำหรับคนที่หาคู่ belay และก็มีคลาสที่คนคุยกัน CrossFit หรือชมรมวิ่งก็น่าจะเวิร์กคล้ายๆ กัน
อีก 80% เป็นเวลาพัก จึงมีโอกาสเข้าสังคมเยอะ การฝึกหนักแบบ CrossFit ต่างออกไป เพราะ 70% คือกำลังออกกำลัง และอีก 30% คือกำลังจะตาย
เพื่อนสนิททั้งหมดในเมืองที่ฉันอยู่ตอนนี้ ซึ่งไม่ได้รู้จักกันมาก่อนย้ายมา ฉันเจอจากยิมปีนผ้าหรือคลาสโยคะในนั้นทั้งหมด
มีกลไกพักตามธรรมชาติระหว่างกิจกรรม มีปัญหาให้ช่วยกันแก้ และไม่ใช่พื้นที่แข่งขัน ทุกคนอยากให้กันและกันผ่านปัญหายากๆ ได้ จึงเหมาะมากกับการเจอคนใหม่
คนมาใหม่อาจถามคำแนะนำ หรือฉันอาจเสนอเทคนิคให้ หรือเวลามีใครผ่านโปรเจกต์ได้ก็มีคนชม หรือมีคนผ่านโปรเจกต์ของฉันแล้วฉันขอคำแนะนำได้
บางทีก็ช่วยกันแก้โบลเดอร์เซ็ตใหม่กับหลายๆ คน และถ้าไปเรื่อยๆ พนักงานก็จะเริ่มเข้ามาคุยเอง
ความกลัวว่าจะทำลายสถานที่ที่ชอบ ทำให้สุดท้ายไม่กล้าลองอะไรเลย
พอเห็นว่าฉันกำลังลำบาก ก็รีบขึ้นเส้นเดียวกันทันทีเพื่อโชว์ หรือให้คำแนะนำที่ไม่ได้ขอทั้งที่ฉันกำลังปีนคนเดียว ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องเชื่อมสัมพันธ์กับคนเหมือน OP แต่กลับหาคู่ปีนที่ดีได้ง่ายกว่ากลางแจ้งมากกว่าในร่ม
ตอนนี้ฉันเล่น CrossFit อยู่ แม้จะไม่เหมาะกับทุกคน แต่ความเป็นชุมชนก็โอเค ฉันยังไม่อยากคุยกับคนในยิมอยู่ดี แต่รู้สึกเชื่อมโยงจากการที่ทุกคนช่วยกันฝืนไปด้วยกัน ฉันไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาแตะไหล่ในยิม เพราะเวลานั้นคือ “เวลาอยู่คนเดียว” ของฉัน
ชีวิตจำนวนมากในศตวรรษที่ 21 ให้ความรู้สึกเหมือนกำลัง ทดแทนกิจกรรมความเป็นมนุษย์ที่ขาดหายไปแบบประดิษฐ์ขึ้น
เราไปยิมเพราะชีวิตประจำวันไม่มีกิจกรรมทางกายพอ และพยายามหาเพื่อนกับคนแปลกหน้าในยิมเพราะชีวิตประจำวันขาดปฏิสัมพันธ์ที่เติมเต็มจริงๆ
เดี๋ยวนี้ที่ทุกคนไปยิมกันก็รู้สึกแปลกเหมือนกัน ตอนโตมาในช่วงปลายเจนมิลเลนเนียล ยิมยังเป็นซับคัลเจอร์เฉพาะกลุ่ม แต่ตอนนี้ถูกทำตลาดให้ทุกคนราวกับเป็นองค์ประกอบจำเป็นของชีวิตสมัยใหม่
เพื่อนก็ปกติแล้วได้มาจากการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในพื้นที่และกิจกรรมที่ใช้ร่วมกัน
เมื่อก่อนการถามทางมักนำไปสู่บทสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติเกี่ยวกับว่าจะไปไหน ตอนนี้ทุกคนมีสมาร์ตโฟน ถ้าไปถามทางก็จะดูแปลกนิดๆ เลยต้องสร้างสถานการณ์ขึ้นมาอย่างจงใจเพื่อเข้าสังคม
สำหรับฉัน “ยิม” เคยหมายถึงที่ที่มีแต่นักเพาะกายกับคนกล้ามใหญ่ไป เป็นเหมือนงานอดิเรกเฉพาะทางอย่างแข่งออโตครอสหรือขี่ม้า แน่นอนว่าฉันรู้ว่าตัวเองคิดผิด แต่ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนรวมถึงแม่ของพวกเขาก็ไปยิมกันหมดแล้ว เปลี่ยนวัฒนธรรมและภาพจำที่ติดตัวมาตอนโตเป็นเรื่องยาก
ตอนฉันเรียนที่ UVA ช่วง 1995-1999 ก็มีหลายยิมที่ใช้ได้ดีอยู่แล้ว และช่วงกลางๆ ของหลักสูตรก็ยังสร้างสถานที่ใหม่เท่ๆ เพิ่มด้วย คุณคงอยู่ในช่วงเวลาและสถานที่ที่การใช้ยิมต่ำกว่าค่าเฉลี่ยมั้ง
คนกรีกและโรมันโบราณก็ใช้เวลาอยู่ใน gymnasium กันไม่น้อย หรือกำลังเทียบคนสมัยใหม่กับมนุษย์ถ้ำกันแน่?
เมื่อไม่นานมานี้ฉันเดินเข้าไปในโซนขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของร้านของชำ แล้วเห็นพนักงานกำลังเติมของบนชั้นทำกระป๋องเบียร์หลุดมือ มันเด้งอยู่สองสามที ก่อนที่เขาจะคว้าไว้ได้ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่น่าทึ่ง
ในทางเดินมีแค่เขากับฉัน ฉันเลยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เห็นนะ! สุดยอดเลย รีเฟลกซ์ดีมาก!” แล้วเสริมว่าเรื่องแบบนี้บางทีไม่มีใครเห็น แต่ฉันจะจำไว้แน่นอน
เขายิ้มกว้าง และตอนฉันกำลังจ่ายเงินก็เห็นเขาเล่าให้แคชเชียร์ฟังพร้อมชี้มาที่ทางเดินกับชี้มาที่ฉันอย่างตื่นเต้น ที่ที่ฉันอยู่ การชมคนแปลกหน้าเสียงดังและเปี่ยมพลังแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติ เขาเลยคงไม่คุ้น
ปกติฉันไม่ได้ชมคนอื่นอย่างกระตือรือร้นขนาดนั้น แต่บรรยากาศกับจังหวะมันลงตัว และฉันเองก็รู้สึกดีจากการ มอบคำชม พอๆ กับที่อีกฝ่ายได้รับ
เวลาเกิดขึ้นสักครั้งหนึ่ง มันอาจส่งผลต่ออารมณ์ได้มากทีเดียว