เปลี่ยนเว็บไซต์ให้เป็นสถานที่ที่ผู้คนได้มาพบกัน
(cauenapier.com)- Town Square แสดงผู้เยี่ยมชมปัจจุบันเป็นตัวละครไม้ขีดที่ด้านล่างของเว็บไซต์ และทำให้คนที่กำลังดูเว็บไซต์เดียวกันสามารถพบกันผ่านหน้าเพจ การเคลื่อนไหว และข้อความ
- เป้าหมายไม่ใช่การสร้าง social network ใหม่ แต่เพื่อฟื้นคืนความรู้สึกเล็ก ๆ ของเว็บที่ว่ามีมนุษย์จริงอยู่อีกฝั่งของหน้าจอ
- ไม่มีบัญชี โปรไฟล์ จำนวนผู้ติดตาม หรือประวัติแชตถาวร และข้อความจะมีอยู่ก็ต่อเมื่อมีคนอยู่ตรงนั้นเพื่ออ่าน
- หลังมีคำขอเข้ามาอย่างต่อเนื่อง โปรเจกต์จึงถูกเผยแพร่เป็น open source และยังมีเซิร์ฟเวอร์สาธารณะที่ใช้งานได้โดยไม่ต้องโฮสต์เอง
- ในอนาคตมีแนวคิดเรื่องพร็อพสำหรับปฏิสัมพันธ์ของตัวละคร การปรับปรุงประสบการณ์แชต และเครือข่าย Town Square แบบ Webring ที่เชื่อมกับเว็บไซต์ข้างเคียง
ฟังก์ชันและเจตนาของ Town Square
- Town Square เป็นฟีเจอร์เชิงทดลองในรูปแบบแถบเล็ก ๆ ที่ติดอยู่ด้านล่างของทุกหน้าบนเว็บไซต์ และเมื่อเข้าเยี่ยมชมจะเห็นพื้นที่ที่มีตัวละครไม้ขีดอยู่
- ตัวละครไม้ขีดแต่ละตัวแทนผู้เยี่ยมชมคนอื่นที่กำลังท่องอยู่ในเว็บไซต์นั้นในขณะนั้น และสามารถดูได้ว่าผู้คนกำลังอ่านหน้าไหนอยู่
- ผู้เยี่ยมชมสามารถเดินไปรอบ ๆ พื้นที่และส่งข้อความได้ รวมถึงเห็นคนที่กำลังอ่านบทความเดียวกันแล้วเริ่มบทสนทนาได้
- เป้าหมายไม่ใช่การสร้างโซเชียลเน็ตเวิร์กอีกแห่ง แต่คือการนำความรู้สึกกลับมาว่าบนเว็บยังมีมนุษย์จริงอยู่อีกด้านของหน้าจอ
การเปิดเผยโครงการและแผนในอนาคต
- Town Square ถูกออกแบบให้เล็กและลืมเลือนได้โดยตั้งใจ โดยไม่มี account โปรไฟล์ จำนวนผู้ติดตาม หรือประวัติแชตถาวร
- ข้อความจะมีอยู่ก็ต่อเมื่อผู้คนสามารถอ่านได้ในขณะนั้น และจะไม่สร้างประวัติแชตที่คงอยู่ถาวร
- หลังมีหลายคนถามวิธีเพิ่มสิ่งนี้ลงในเว็บไซต์ของตน โปรเจกต์จึงถูกเปิดเผย และมีรีโพซิทอรีอยู่ที่ TownSquare
- หากไม่ต้องการโฮสต์เองหรือไม่ทราบวิธี สามารถลงทะเบียนเว็บไซต์ได้ที่ Town Square
- ไอเดียถัดไปคือการเพิ่มพร็อพที่ตัวละครสามารถโต้ตอบได้ และปรับปรุงประสบการณ์ผู้ใช้โดยรวมของฟังก์ชันแชต
- อีกไอเดียหนึ่งคือการเชื่อม Town Square ของเว็บไซต์หนึ่งเข้ากับเว็บไซต์ข้างเคียง เพื่อสร้างเครือข่ายทาวน์สแควร์แบบ Webring ที่เมื่อเดินไปจนถึงขอบของไซต์ ก็จะย้ายไปยังเว็บไซต์ข้างเคียงได้
2 ความคิดเห็น
ความคิดเห็นจาก Hacker News
สัปดาห์นี้ผมมีประสบการณ์แปลก ๆ ที่ มีตอัปของเมกเกอร์ ในเมือง มีคนมาหลายสิบคนและพรีเซนต์สั้น ๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่ และช่วงเน็ตเวิร์กกิงที่มีอาหารกับเครื่องดื่มก็ค่อนข้างคึกคัก
ระดับของโปรเจกต์แตกต่างกันไป แต่สิ่งที่น่าสนใจคือหลังจบงาน แทบไม่มีใครอยากติดต่อกันต่อเกินกว่าการเพิ่ม LinkedIn
มีการสร้างกลุ่ม Telegram ด้วย และมีไม่กี่คนเข้ามา แต่ไม่มีใครตอบหรือโพสต์อะไร สุดท้ายวันนี้ผมเลยลบกลุ่มไป อาจเป็นเพราะผมสร้างความประทับใจผิด ๆ ไว้ หรืออาจเข้าใจผิดว่าผู้คนมางานแบบนี้ด้วยเหตุผลอะไร
ตอนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและเริ่มไปงานกับมีตอัป ทุกคนดูเหมือนอยากเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนก่อน และการพรีเซนต์ก็รู้สึกเหมือนเป็นโอกาสที่สมาชิกผลัดกันเตรียมอะไรบางอย่างมาให้กลุ่ม
เมื่อเวลาผ่านไป คนที่มามีตอัปด้วยจุดประสงค์เชิงแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ล้วน ๆ มีมากขึ้น พวกเขามา พรีเซนต์ ดูว่ามีอะไรได้จากผู้ฟังบ้าง จากนั้นก็เก็บคอนแท็กต์ LinkedIn แล้วจากไป และมักจะโผล่มาอีกเฉพาะเมื่อมีเป้าหมายอย่างหาลูกค้า เข้าถึงนักลงทุน หรือเสนอรับสมัครงาน
แค่เข้าร่วมไม่กี่ครั้ง คนที่คาดหวังการพูดคุยแบบชุมชนก็จะรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วกำลังนั่งฟังใครบางคนโปรโมตสตาร์ตอัปของตัวเอง หรือถูกขุดเป็นลีดฝ่ายขาย พอเป็นแบบนั้น ความสนใจต่ออีเวนต์ครั้งถัดไปก็หายไป และมีตอัปก็กลายเป็นเหมือนเปลือกของชุมชนเดิม
ตอนนี้ผมยังไปงานบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่ดูเหมือนมาหาเน็ตเวิร์ก และมักรู้สึกว่าถ้าอีกฝ่ายประเมินแล้วว่าคุณไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่จะให้งานเขาได้ เขาก็ตัดบทสนทนาทันที
ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพหรือเรื่องงาน ถ้าเป็นคนที่ควรค่าแก่การจดจำ การเชื่อมต่อบน LinkedIn ก็ไม่ได้เพิ่มคุณค่าอะไรมากนัก
ในช่วงปีที่ผ่านมาผมยิ่งสงสัยเรื่องนี้มากขึ้น เพราะมีคนฝั่ง VC คนหนึ่ง connect กับผมระหว่างคุยกัน แล้วภายหลังลบผมออก เราแทบไม่รู้จักกันอยู่แล้วเลยไม่ได้เสียหายอะไร แต่ทำให้ผมยิ่งรู้สึกต่อต้านแรงกระตุ้นแบบนั้นมากขึ้น
วิธีที่ผมยังชอบมากกว่าคือ “เอานามบัตรไปสิ”
คำอธิบายที่ว่า “ไม่ได้พยายามสร้างโซเชียลเน็ตเวิร์กอีกแห่ง แต่พยายามชุบชีวิต ความรู้สึกเล็ก ๆ ของเว็บยุคเก่า ว่ามีคนจริง ๆ อยู่ฝั่งตรงข้ามของหน้าจอ” เป็นไอเดียที่น่ารัก
แต่จากประสบการณ์ของผมค่อนข้างต่างออกไป เพราะการที่ผู้คนมีบัญชีและความต่อเนื่องนี่แหละคือหนึ่งในแก่นสำคัญของความรู้สึกแบบ “เว็บยุคเก่า” ที่ผู้คนพูดถึง
มันเคยมีคนบางกลุ่มที่เห็นประจำในเธรดคอมเมนต์ หรือคนที่ลิงก์มายังบทความของผมจากบล็อกของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องทิ้งข้อมูลเดิมไว้ในสมุดเยี่ยมทุกครั้ง แต่ผู้คนก็ทำแบบนั้นอยู่ดีและค่อย ๆ สร้างเพอร์โซนาของตัวเอง
ผมเข้าใจว่าไม่อยากได้การแข่งขันความนิยมแบบโซเชียลมีเดีย แต่เว็บเมื่อ 30 ปีก่อนก็มีลักษณะนั้นอยู่ในระดับหนึ่งเหมือนกัน
ไม่จำเป็นต้องโด่งดัง แน่นอนว่าถ้าดังก็คงดี แต่พวกเราเป็นแค่เด็ก ๆ ที่กำลังหาชุมชนที่เข้าไปคลุกคลีได้
อินเทอร์เน็ตในตอนนั้นเป็นทั้งถุงของจุกจิก พื้นที่ปะปน และหมู่เกาะกระจัดกระจาย และเหนือสิ่งอื่นใด มันเป็นที่ที่คุณเป็นในแบบที่อยากเป็นได้ ไม่ใช่ที่ที่ตัวตน “จริง” จะติดตามคุณไปทุกแห่ง
IRC ไม่มีความคงอยู่ของข้อความ ไม่มีโฮสต์รูปภาพ และชื่อบัญชีก็โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้ถาวร การจองชื่อผู้ใช้เป็นฟีเจอร์ทางเลือก และผู้คนมักเปลี่ยน bob เป็น bob_afk เพื่อบอกว่าไม่อยู่
การใช้นามแฝงเพื่อความปลอดภัย และการไม่เปิดเผยใบหน้าเพราะแค่การอัปโหลดรูปก็ยุ่งยาก เป็นเรื่องที่พบได้ทั่วไป ถ้าใครสักคนถูกเรียกว่า ‘cmdrtaco’ หรือ ‘hemos’ แค่นั้นก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีชื่อจริงหรือรูปถ่าย
อย่างไรก็ตาม ก็มีฟอรัมเล็ก ๆ ที่ใช้ phpBB อะไรทำนองนั้นอยู่มาก และก็จริงที่มันเป็น ชุมชนขนาดเท่าคน ซึ่งโฟกัสกับความสนใจเฉพาะด้านมากกว่า มีลายเซ็นใหญ่ ๆ กับอวาตาร์ GIF เคลื่อนไหว จึงจำไม่ได้ก็ยาก
หวังว่า เว็บไซต์ที่ช่วยให้ผู้คนมารวมตัวกันแบบออฟไลน์ จะกลายเป็นกระแสใหม่ในเร็ว ๆ นี้
เช่น เว็บไซต์ไกด์ถ่ายภาพที่รวบรวมมือสมัครเล่นมาเดินทัวร์ถ่ายรูป กระดานตารางนัดหมายสำหรับกลุ่มฝึกภาษาต่างประเทศ หรือเว็บไซต์ที่มีตารางกิจกรรมกีฬาและแบบฟอร์มลงทะเบียน
พออ่านคำว่า “โซเชียลออนไลน์” ในหัวกลับแปลเป็นว่า “จริง ๆ แล้วไม่ได้เข้าสังคมเท่าไร”
สร้างเรือนกระจกเพื่อปลูกอาหารและเริ่มฟื้นฟูระบบนิเวศ แผนที่โลกจริงถูกวางเป็นพื้นฐาน และปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้คนในเกมเป็นแบบร่วมมือทั้งหมด ในการกระทำส่วนใหญ่ รางวัลจะมากกว่าเมื่อไปช่วยผู้เล่นคนอื่น มากกว่าทำคนเดียวในอาณาเขตของตัวเอง
ทุกอย่างต้องใช้แต้มพลังงาน เกมจึงเหมือนหลอกให้เดินหรือวิ่งเป็นประจำ นอกจากนี้ยังทำพฤติกรรมแบบร่วมมือเพิ่มขึ้น เช่น เดินกับคนอื่น หรือร่วมมือกันต้านการรุกรานของสิ่งมีชีวิตต่างดาว
ผู้เล่นจะค้นพบผู้เล่นคนอื่นที่อยู่ใกล้กันทางกายภาพในเกม ขอความช่วยเหลือ กล่าวขอบคุณ และมอบผลประโยชน์ให้กันได้ ทั้งหมดเป็นปฏิสัมพันธ์เชิงบวก
ผมได้เรียนรู้จากกลยุทธ์ของ Niantic มาก แต่พวกเขาไม่เคยลงลึกจริง ๆ ไปทางการทำให้ผู้คนมีสมรรถภาพดีขึ้นหรือออกกำลังกายร่วมกัน หวังว่าปัญหานี้จะถูกแก้ได้บ้าง อย่างน้อยก็ในด้านที่ทำให้ผู้คนสุขภาพดีขึ้น
ถ้ามีดีมานด์มากพอ ก็แสดงสถานที่และเวลานัดพบ แล้วให้โหวตด้วย RSVP
ประเด็นสำคัญคือวิดเจ็ตนี้ต้องฝังได้และไม่ผูกกับคอนเทนต์ ควรแสดงอีเวนต์ที่เป็นไปได้ต่อเมื่อมีดีมานด์เพียงพอ แต่ต้องทำให้การวัดดีมานด์ง่ายมาก
ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจคือ ผมกับภรรยาพบกันราวปี 2006 บนบริการคล้าย ๆ กัน มีวิดเจ็ตแถบข้างชื่อ “My Blog Log” ที่แสดงคนอื่น ๆ ที่กำลังอ่านบล็อกนั้นอยู่
ภรรยาผมอยู่สายการตลาด ส่วนผมอยู่สายเทคโนโลยี และนั่นเป็นบล็อกของ Rex Hammock ที่อยู่ตรงจุดตัดของสองสายนี้
ทำให้นึกถึง ff0000 เก่า ๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่แอคทีฟแล้ว แต่หน้าตาประมาณนี้: https://www.reddit.com/r/lost_websites/comments/11lao71/ff00...
ผมเจอมันจาก StumbleUpon เคยล็อกอินกับเพื่อน ๆ แล้วบินไปมา สำรวจ ตีกันเอง และคุยกับคนสุ่มจากทั่วโลก ถ้าจำไม่ผิดมันทำขึ้นเพื่อโปรโมตเอเจนซีโฆษณาเว็บ แต่เป็นประสบการณ์มัลติเพลเยอร์ที่ลื่นไหลอย่างน่าทึ่ง
ล้ำยุคมากจริง ๆ และอินเทอร์เน็ตยุคเก่าก็สนุกจริง ๆ
ไม่ค่อยแน่ใจว่าทำไมสิ่งนี้ถึงน่าดึงดูด ตัวคนก้างปลาเคลื่อนไหวเร็วมาก และคอมเมนต์ก็วาบผ่านไปก่อนจะทันอ่าน
ไม่ชัดเจนเลยว่าต้องทำอะไร หรือจะเข้าร่วมอย่างไร เลยยอมแพ้
ปกติจะเงียบกว่านี้มาก
เว็บไซต์อื่น ๆ ที่ใช้ TownSquare ดูได้ที่ https://townsquare.cauenapier.com/ ลองดูแผนที่ด้วยก็ได้
การสนทนาก่อนหน้า: https://news.ycombinator.com/item?id=48608570
ชอบไอเดียนี้มากจริง ๆ
เป็นไอเดียที่เจ๋ง แต่ต้องมี การจำกัดความถี่ และการป้องกันการใช้งานในทางที่ผิด
มีบอตที่สแปมถ้อยคำแสดงความเกลียดชังอยู่แล้ว
โอกาสคงน้อย แต่ติดใจอยู่ตลอดเลยขอถามหน่อย
ผมจำได้ว่าเคยเห็นเว็บไซต์แนวเดียวกับที่ OP ทำ แต่มี กอริลลา อยู่ด้วย เป็นยุค HTML5 กับ WebSocket ช่วงแรก ๆ และตอนนั้นผมคิดว่ามันเจ๋งมาก
ลองกูเกิลแล้วแต่ไม่เจออะไรเลย ถ้ามีเบาะแสอะไรก็ขอบคุณมาก
http://apestronauts.com มีมาตั้งแต่ปี 2012 เลยค่อนข้างเป็นไปได้
ผมเอาคอมเมนต์คุณใส่ ChatGPT แล้วหาเจอ
เป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยม แต่ทุกวันนี้ผมเริ่มมีนิสัยแค่เปิดดูโค้ดแล้วเช็ก จำนวนบรรทัดของซอร์สโค้ด
เห็นผู้คนทุกวันนี้เพิ่มโค้ดกันไม่รู้จบแล้วชวนตกใจ คนที่ปกป้องอาจพูดเรื่อง “literate programming” หรือการออนบอร์ดดิ้ง แต่ความจริงดูเหมือนจะชี้ไปทางที่ว่าโค้ดกำลังท่วมทับเรา
เราถูกกดทับอย่างสิ้นเชิงด้วยปริมาณโค้ดที่พอจะทำงานได้แต่ก็พังแบบคร่าว ๆ โค้ดที่มีปัญหาต่าง ๆ รวมถึงช่องโหว่ และสุดท้ายก็เน่าไปเรื่อย ๆ รอให้คนถัดไปมารับช่วงต่อ มันยากที่จะชอบได้อีกแล้ว
ถ้าวิดเจ็ตเว็บหนึ่งตัวมี 2 หมื่นบรรทัด ก็ไม่มีอะไรยอดเยี่ยมตรงนั้น แน่นอนว่ามันทำงานได้ แต่เราก็อาจมองข้ามทุกอย่างด้วยเหตุผลว่า “ก็มันทำงานได้นี่”
จากประสบการณ์ของผม อีกไม่นานฟันเฟืองจะเริ่มกระเด็นออกมา และใครสักคนจะต้องมองเข้าไปข้างใน ไม่ว่าจะเป็น TownSquare หรืออะไรก็ตามที่มาแทนที่มันไปนานแล้วก็ตาม และสิ่งนั้นต้องบำรุงรักษาได้
ความเห็นบน Lobste.rs
ช่อง IRC ของเราค่อนข้างคึกคักและเป็นที่ที่เหมาะกับการทำความรู้จักผู้คนมาก มีช่องย่อยแยกออกไปด้วย :)
แต่ถึงอย่างนั้น ถ้ามองเห็นงานปาร์ตี้ในสวนจริง ๆ ก็คง <3