วิดีโอ 'Steamboat Willie' ที่เป็นสาธารณสมบัติ ถูกหยุดสร้างรายได้บน YouTube จากการอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์
(mashable.com)- Brock Baker นักพากย์เสียงและ YouTuber อัปโหลดคลิปพร้อมพากย์ตลกและใส่เอฟเฟกต์เสียงทับทั้งเรื่องของแอนิเมชันสั้น Disney ปี 1928 แต่ YouTube ได้หยุดการสร้างรายได้และยังบล็อกการรับชมในบางภูมิภาค
- Steamboat Willie และ Mickey Mouse เวอร์ชันปี 1928 เข้าสู่สาธารณสมบัติเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2024 จึงควรเป็นผลงานที่สามารถทั้งผลิต เผยแพร่ และสร้างรายได้ได้
- Jennifer Jenkins ศาสตราจารย์ด้านกฎหมายจาก Duke University มองว่า ผลงานสาธารณสมบัติเป็นทรัพย์สินสาธารณะ ดังนั้น Baker จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งข้อโต้แย้งเรื่องการใช้งานโดยชอบธรรมหรือการล้อเลียน
- จากลักษณะที่มีการอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์ทันทีหลังอัปโหลด จึงเป็นไปได้ว่ากระบวนการตรวจจับอัตโนมัติของ Content ID บน YouTube มีส่วนเกี่ยวข้อง
- Disney ถอนการอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์ต่อวิดีโอของ Baker เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2024 แต่ประเด็นเรื่องระบบลิขสิทธิ์อัตโนมัติจะจัดการกับผลงานที่เพิ่งเข้าสู่สาธารณสมบัติอย่างไรยังคงเป็นปัญหาอยู่
การอัปโหลด Steamboat Willie ของ Baker และมาตรการของ YouTube
- Brock Baker นักพากย์เสียงและ YouTuber ได้อัปโหลดวิดีโอ “Steamboat Willie (Brock's Dub)” ลงในช่อง YouTube ของตนเมื่อวันพฤหัสบดี
- ช่องของ Baker มีผู้ติดตามมากกว่า 1 ล้านคน
- วิดีโอนี้มีแอนิเมชันสั้นของ Disney ปี 1928 เรื่อง Steamboat Willie แบบเต็มเรื่อง
- Baker เพิ่มเสียงพากย์ตลกและเอฟเฟกต์เสียงตลอดทั้งการ์ตูนต้นฉบับที่มีความยาวไม่ถึง 8 นาที
- ทันทีหลังอัปโหลด YouTube ได้ หยุดการสร้างรายได้ ของวิดีโอนี้
- Baker แชร์ว่ามาตรการนี้ดูเหมือนจะดำเนินการแทน Disney ซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในอดีต
- ภาพหน้าจอที่ Baker โพสต์บน X ยังแสดงให้เห็นว่าวิดีโอถูกบล็อกไม่ให้รับชมในบางภูมิภาค
เงื่อนไขที่เปลี่ยนไปหลังเข้าสู่สาธารณสมบัติ
- Steamboat Willie และ Mickey Mouse เวอร์ชันปี 1928 เข้าสู่สาธารณสมบัติเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2024
- ดังนั้นผู้สร้างอย่าง Baker จึงไม่เพียงควรสามารถสร้างและเผยแพร่ผลงานดังกล่าวได้ แต่ยังควรสามารถสร้างรายได้จากมันได้ด้วย
- วิดีโอของ Baker อาจสามารถอ้างเหตุผลป้องกันแบบการใช้งานโดยชอบธรรมหรือการล้อเลียนได้เช่นกัน แต่ Jennifer Jenkins จาก Duke University เห็นว่าไม่จำเป็นต้องใช้ข้ออ้างดังกล่าว
- ผลงานสาธารณสมบัติถือเป็น ทรัพย์สินสาธารณะ
- Jenkins กล่าวว่า การคัดลอกและดัดแปลงวิดีโอตามที่ต้องการนั้นเป็นเรื่องถูกกฎหมาย
กระแสการนำ Mickey Mouse ฉบับสาธารณสมบัติมาใช้
- ทันทีหลัง Steamboat Willie กลายเป็นสาธารณสมบัติ ก็มีการประกาศโปรเจกต์สร้างสรรค์หลายชิ้นที่นำ Mickey Mouse เวอร์ชันดังกล่าวมาใช้
- ตัวอย่างหนึ่งคือ ภาพยนตร์สยองขวัญ
- อีกตัวอย่างคือ วิดีโอเกม
- วิดีโอของ Baker เป็นกรณีที่เผยให้เห็นปัญหาการจัดการลิขสิทธิ์อัตโนมัติของ YouTube ท่ามกลางกระแสการนำผลงานนี้ไปใช้
ปัญหาเรื่อง Content ID และการจัดการฐานข้อมูล
- Mashable ได้สอบถาม YouTube เพื่อยืนยันว่าเกิดอะไรขึ้นกับวิดีโอของ Baker
- เนื่องจากมีการอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์อย่างรวดเร็วทันทีหลังอัปโหลด จึงเป็นไปได้ว่าวิดีโอนี้ถูกจับโดยระบบอัตโนมัติ Content ID ของ YouTube
- ตามนโยบาย Content ID ของ YouTube วิดีโอที่อัปโหลดจะถูกนำไปเทียบกับฐานข้อมูลเนื้อหาเสียงและวิดีโอที่เจ้าของลิขสิทธิ์ส่งให้ YouTube
- หาก Content ID พบรายการที่ตรงกัน ระบบจะใช้ Content ID claim กับวิดีโอนั้น
- หากเป็นกรณีนี้ ก็เป็นไปได้ว่า YouTube หรือ Disney ยังไม่ได้ลบผลงานที่เพิ่งเข้าสู่สาธารณสมบัติออกจากฐานข้อมูล
- เช่นเดียวกับการอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์ที่ยังมีผลอยู่ ก็ยังมีประเด็นว่าการเปลี่ยนสถานะเป็นสาธารณสมบัติควรถูกประมวลผลอัตโนมัติในระบบ Content ID ด้วยหรือไม่
อัปเดตภายหลัง
- ในวันศุกร์ที่ 5 มกราคม 2024 Disney ได้ถอน การอ้างสิทธิ์ลิขสิทธิ์ ต่อวิดีโอ “Steamboat Willie” ของ Brock Baker
- ผู้สร้างที่ต้องการใช้ผลงานสาธารณสมบัติที่เกี่ยวข้องกับ Mickey Mouse ควรจับตาดูวิธีที่ YouTube จัดการลิขสิทธิ์แบบอัตโนมัติอย่างใกล้ชิด
1 ความคิดเห็น
ความคิดเห็นจาก Hacker News
ตัวอย่างที่ Lawrence Lessig ชอบที่สุดที่ยกใน “Free Culture” ที่ OSCON 2002 คือการที่ Walt Disney ให้กำเนิด Mickey Mouse ด้วย Steamboat Willie ในปี 1928
แต่ Steamboat Willie เป็นการนำ “Steamboat Bill” ของ Buster Keaton ในปีเดียวกันมาล้อเลียน และมีข้ออ้างว่าอาณาจักร Disney ถูกสร้างขึ้นบนวิธีแบบ “หยิบมา ฉีกออก ผสม และเผา”
Disney ไม่ได้หยิบมาแค่งานที่เป็นสาธารณสมบัติเท่านั้น แต่ยังหยิบงานที่ยังไม่เป็นสาธารณสมบัติมาเปลี่ยนให้เป็นผลงานสร้างสรรค์ใหม่ที่ใหญ่กว่า และนิทานของพี่น้อง Grimm ที่โหดร้ายและสอนศีลธรรมก็ถูกนำมาสร้างใหม่ในลักษณะนั้นเช่นกัน
คำอธิบายคือสิ่งนี้เกิดขึ้นได้เพราะวัฒนธรรมในเวลานั้นอยู่ใน พื้นที่ร่วมทางปัญญาและวัฒนธรรม เป็น “เขตปลอดทนาย” ที่ผู้คนสามารถหยิบไปต่อยอดได้อย่างเสรี
-- Lawrence Lessig, "Free Culture", OSCON 2002 (https://youtu.be/uH4RskpUFiA?si=IHVC72F4oXpLHJVV&t=253)
ยังมีเพลง “Steamboat Bill”[3] ในปี 1910 ด้วย และมีเนื้อหาว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายหกเดือนต่อมา และเป็นแรงบันดาลใจให้ชื่อเรื่อง Steamboat Willie (1928) ของ Walt Disney ซึ่งถือเป็นผลงานเปิดตัวของ Mickey Mouse”, “ชื่อภาพยนตร์อาจเป็นการล้อเลียน Steamboat Bill, Jr. (1928) ของ Buster Keaton ซึ่งตัวมันเองก็อ้างถึงเพลงของ Collins”
[1]: https://en.wikipedia.org/wiki/Steamboat_Bill,_Jr
[2]: https://en.wikipedia.org/wiki/Steamboat_Willie
[3]: https://en.wikipedia.org/wiki/Steamboat_Bill
คนที่ทำคือ Ub Iwerks เพื่อนของ Walt ในเวลานั้น และเครดิตความสำเร็จช่วงแรกของ Disney ควรเป็นของเขา
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ub_Iwerks
จากมุมมองปรัชญาศีลธรรม บริษัทอย่าง Google แสดงความไม่สมดุลทางจริยธรรม โดยไม่ออกมาปกป้อง ประโยชน์สาธารณะ อย่างแข็งขันเมื่อไม่มีผลประโยชน์ทางการเงินโดยตรง
ที่นี่มี Googler เยอะ เลยอยากถามว่า ในเมื่อมีบริษัทอื่นที่แสดงสมดุลระหว่างผลประโยชน์กับความรับผิดชอบสาธารณะได้ดีกว่า อะไรคือเหตุผลรองรับการทำงานในองค์กรแบบนั้น
เป็นเพราะเงินจริง ๆ สถานะ หรือการได้ทำงานกับ “เทคโนโลยีเจ๋ง ๆ” หรือเปล่า เห็นบทความมากมายบอกว่าบริษัท FAANG “ทำผิด” แต่แทบไม่เห็นการถกเถียงว่าเราในฐานะนักพัฒนาซอฟต์แวร์คือผู้มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในพฤติกรรมเหล่านั้น
หากไม่ดำเนินการทันที Google อาจต้องรับผิดต่อคำร้องที่ถูกต้อง แต่ความถูกต้องนั้นจะยืนยันได้ก็ต่อเมื่อศาลตรวจสอบแล้วเท่านั้น นี่เป็นผลจากระบบกฎหมาย ดังนั้นเมื่อดูจากขนาดของ Google จึงไม่น่าแปลกใจที่บริษัทเลือกทางที่ 1
ตรรกะเดียวกันนี้ใช้ได้แทบจะกับการเลือกตั้งทางการเมืองของทุกประเทศ
ผมไม่ได้หลงคิดว่าตัวเองทดแทนไม่ได้ หรือบริษัท FAANG จะล้มลง ถ้าผมออกไป แม้จะเกิดระลอกเล็ก ๆ การจ้างคนก็ไม่ใช่ปัญหา และจะยังไม่เป็นปัญหาต่อไป
มีคนที่ค่อนข้างมีความสามารถและขับเคลื่อนด้วยเงินล้วน ๆ อยู่ไม่รู้จบ และการลาออกอาจเท่ากับปล่อยให้คนที่แย่กว่ามาแทนที่ผม
ในทางกลับกัน ภายในขอบเขตที่ผมควบคุมได้ ผมสามารถทำงานร่วมกับคนซื่อสัตย์เพื่อมุ่งไปสู่งานที่ดีกว่าได้ ผมแก้ทุกอย่างไม่ได้ แต่ในงานตรงหน้า หลายครั้งก็สร้างความแตกต่างได้จริง
ถึงอย่างนั้นที่ยังทำงานอยู่ที่นั่นก็เพราะผมเชื่อจริง ๆ ว่าบริษัทยังทำ เรื่องดี ๆ อยู่มาก และคนส่วนใหญ่รอบตัวก็ดูจะมองแบบนั้นเช่นกัน
นี่แทบจะเป็นคำถามเดียวกับว่าทำไมทุกคนไม่ไปทำงานให้องค์กรไม่แสวงกำไรหรือ NGO หรือไม่ก็เหมือนถามว่าทำไมไม่ย้ายออกจากสหรัฐฯ เพื่อไม่ต้องสนับสนุนการกระทำที่เลวร้ายของรัฐบาลสหรัฐฯ ผ่านภาษี
อย่างที่วิดีโอเรื่อง การลอกเลียนผลงาน ล่าสุดของ hbomberguy ชี้ไว้ หนึ่งในผลข้างเคียงโง่ ๆ ของนโยบาย Content ID ของ YouTube คือการเคลมเกิดขึ้นบ่อยเกินไปและส่วนใหญ่ก็ห่วยมาก จนแม้แต่การละเมิดที่ร้ายแรงจริง ๆ ผู้คนก็ยังมองว่าไม่เป็นอันตราย
สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับ Content ID คือมีเพียงผู้ถือครองลิขสิทธิ์รายใหญ่บางรายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึงเครื่องมือเพื่อปกป้องผลงานของตัวเอง และมีกรณีมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ “การตัดสินใจ” เหล่านั้นไม่สอดคล้องกับกฎหมายลิขสิทธิ์
ถ้าอย่างนั้นก็น่าพิจารณาว่านี่เป็นระบบบังคับใช้ลิขสิทธิ์ หรือเป็น เครื่องมือคาร์เทล ที่เข้ามาแทนที่กฎหมายลิขสิทธิ์กันแน่
คนที่สงสัยในรัฐบาลกลางก็อาจอยากรู้เหมือนกัน
น่าจะมุ่งจับการละเมิดให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ และแลกมาด้วยการที่ ผลบวกลวง ติดร่างแหไปด้วย
หากมองในแง่ดี เรื่องนี้ก็ถือเป็น unit test แบบผ่าน/ไม่ผ่านที่ชัดเจน สำหรับระบบลิขสิทธิ์ของ YouTube ได้
ระบบ Content ID พังมาตั้งแต่การออกแบบ และ YouTube ก็แสดงให้เห็นชัดว่าไม่มีความตั้งใจจะแก้ ระบบนี้ถูกออกแบบมาให้ถูกนำไปใช้ในทางมิชอบได้
โดยเฉพาะแม้จะโต้แย้งสำเร็จด้วยเหตุผลว่าเป็นสาธารณสมบัติ ก็ยังไม่สามารถป้องกันไม่ให้ผู้ยื่นเคลมไปเคลมวิดีโอใหม่ที่ตรงกันอีกได้ ซึ่งมันควรต้องป้องกันได้อย่างชัดเจน
ประสบการณ์ที่เจอกับเพลงสวดภาษาอังกฤษที่เป็นสาธารณสมบัติ: https://news.ycombinator.com/item?id=27004892
มันโดนทันทีหลังอัปโหลด โดยพื้นฐานแล้ว Content ID คงยังไม่ได้อัปเดต ดังนั้นน่าจะยื่นโต้แย้งได้
ถ้ามีคนสแกน Steamboat Willie จาก DVD ที่ออกมาเมื่อไม่นานนี้ มันยังถือเป็นสาธารณสมบัติอยู่ไหม?
หรือจำเป็นต้องเข้าถึงม้วนฟิล์มต้นฉบับจากต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1900 แล้วสแกนจากตรงนั้น? มีที่ไหนถือครองสิ่งนั้นบ้างไหมนอกจากคลังของ Disney?
สงสัยว่าเคยมีการสรุปประเด็นแบบนี้ให้ชัดเจนหรือยัง
เช่น ในสหรัฐฯ เคยมีคดีที่เห็นว่าการทำสำเนาคุณภาพสูงของภาพวาดเก่าที่เป็นสาธารณสมบัติ ไม่ถึง เกณฑ์ความสร้างสรรค์ ที่จะได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์
ในทางกลับกัน ไฟล์เสียงรีมาสเตอร์ที่มีการปรับแต่ง เช่น อีควอไลเซชันหรือการตัดต่อเสียง เคยถูกตัดสินในปี 2016 ว่าอยู่ภายใต้ลิขสิทธิ์ แต่คำตัดสินนั้นถูกกลับในปี 2018
ภายใต้กฎหมายเยอรมัน เวอร์ชันดิจิทัลของภาพวาดที่เป็นสาธารณสมบัติได้รับการยอมรับว่ามีสิทธิ ‘Leistungsschutzrecht’ ใหม่ ซึ่งสะท้อนถึงความพยายามและความเชี่ยวชาญที่จำเป็นในการสร้างสำเนา
บริบทคือพิพิธภัณฑ์เก็บต้นฉบับไว้ไม่ให้เข้าถึง แล้วคิดค่าลิขสิทธิ์ภาพถ่ายของโบราณวัตถุ
เท่าที่ผมเข้าใจ ในสหรัฐฯ ยังไม่น่ามีการทดสอบประเด็นนี้ครั้งใหญ่ แต่ผมอาจเข้าใจผิดก็ได้
ถ้ากระบวนการดิจิทัลครั้งล่าสุดมีงานทำความสะอาดภาพจำนวนมาก เช่น การบูรณะภาพยนตร์เก่าที่ใช้เวลานานและมีค่าใช้จ่ายสูง รวมถึงให้ศิลปินปรับแต่ง สร้างใหม่ และแก้ไขเฟรมต่าง ๆ ด้วย Disney หรือฝ่ายที่ทำงานนั้นจะอ้างลิขสิทธิ์ใน เวอร์ชันดิจิทัล ที่บูรณะขึ้นใหม่ได้ไหม?
การถ่ายภาพไม่ใช่การกระทำด้านการประพันธ์ที่มีนัยสำคัญต่อภาพวาด และในทำนองเดียวกัน การอัปโหลดคลิปเดียวกัน ไม่ว่าจะมาจาก DVD หรือม้วนฟิล์ม ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงด้านการประพันธ์ที่มีนัยสำคัญ
Court of Appeal ruling will prevent UK museums from charging reproduction fees
https://news.ycombinator.com/item?id=38817128
บทความนี้ละข้อมูลที่สำคัญมากไป จนทำให้เข้าใจผิด จากภาพหน้าจอการเคลม Content ID ที่ YouTuber ให้มา จะเห็นลิงก์ “Select Action” อยู่ด้านขวาสุด
ผมหาเลี้ยงชีพจาก YouTube และอธิบายได้ว่าข้างหลังลิงก์นั้นมีอะไร
เมื่อครีเอเตอร์ได้รับการเคลม Content ID นั่นไม่ใช่จุดจบของกระบวนการ แต่เป็นจุดเริ่มต้น การเคลมสามารถโต้แย้งได้ และระหว่างข้อพิพาท รายได้ของวิดีโอจะถูกเก็บไว้ในเอสโครว์ แล้วมอบให้ผู้ชนะสุดท้าย
ขั้นตอนแรกโดยแท้จริงคือกระบวนการที่ผู้อัปโหลดขอให้ผู้เคลมพิจารณาใหม่ และสามารถอธิบายสั้น ๆ ได้ว่าทำไมจึงเชื่อว่าการเคลมนั้นไม่ถูกต้อง หากเชื่อว่าสื่อดังกล่าวเป็น สาธารณสมบัติ ก็มีปุ่มตัวเลือกให้เลือกด้วย
แม้การโต้แย้งครั้งแรกจะถูกปฏิเสธ ก็ยังไม่จบ ผู้อัปโหลดสามารถเดินหน้าต่อได้ และเมื่อเป็นเช่นนั้น ผู้เคลมต้องยอมถอนการเคลม หรือ “ยกระดับ” เป็นคำขอลบอย่างเป็นทางการภายใต้ DMCA
หากมีการออกคำขอลบและผู้อัปโหลดเชื่อว่าไม่ได้ละเมิด ก็สามารถส่งคำโต้แย้งกลับได้ จากนั้นผู้เคลมต้องฟ้องผู้อัปโหลดภายใน 10 วัน ไม่เช่นนั้นต้องแพ้ข้อพิพาท ในกรณีหลัง วิดีโอจะถูกกู้คืน และรายได้ในเอสโครว์รวมถึงรายได้ในอนาคตจะไปยังผู้อัปโหลด ไม่ใช่ผู้เคลมลิขสิทธิ์
ข้างหลังลิงก์ “Select Action” มีตัวเลือกสำหรับเริ่มกระบวนการข้อพิพาทที่เพิ่งอธิบายไป และเกือบแน่นอนว่าผู้อัปโหลดคงทำไปแล้ว
นอกจากนี้ ถ้าจำไม่ผิด ข้างหลังลิงก์นั้นยังมีตัวเลือกให้ติดต่อผู้เคลมทางอีเมลด้วย ซึ่งอาจช่วยให้พูดคุยกันได้สะดวกและเป็นมืออาชีพกว่านอกกระบวนการทางการของ YouTube และมีประสิทธิผลได้เหมือนกัน จริง ๆ แล้วเคยมีบริษัทสื่ออีกแห่งติดต่อผมมาเกี่ยวกับการเคลมที่ผมทำผิดพลาด และนำไปสู่ความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่ดีและต่อเนื่องด้วย
ตอน Content ID เปิดตัวครั้งแรกในปี 2007 มันถูกใช้ในทางมิชอบได้ง่าย และก็เกิดขึ้นจริง แต่เรื่องนั้นเกือบ 17 ปีก่อนแล้ว และวิธีการทำงานในปัจจุบัน กล้าพูดได้ว่าค่อนข้างดี แม้ระบบขนาดใหญ่ย่อมมีปัญหา แต่โดยรวมก็ถือว่าค่อนข้างยุติธรรม
เพิ่มเติม ข้างหลังลิงก์ “Select Action” ยังมีอีกตัวเลือกหนึ่งซึ่งไม่เกี่ยวกับกรณีนี้ แต่ขอกล่าวไว้เพื่อความครบถ้วน หากการเคลมเกี่ยวข้องกับบางส่วนของวิดีโอหรือเฉพาะเสียง ผู้อัปโหลดสามารถตัดช่วงที่ถูกเคลมออก ปิดเสียงช่วงนั้น หรือแทนที่ด้วยเพลงจากคลังเพลงฟรีขนาดใหญ่ของ YouTube ได้ หากเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง สื่อที่ถูกเคลมก็จะหายไปจากอัปโหลด จึงแก้ปัญหาได้ทันทีโดยเป็นประโยชน์ต่อผู้อัปโหลด
แม้ใช้เกณฑ์ที่ง่ายที่สุด การเคลมเท็จ ก็สามารถสร้างความเสียหายให้ครีเอเตอร์ได้ แต่การเคลมเท็จแบบเดียวกันนั้นกลับไม่มีความเสี่ยงเลยสำหรับผู้เผยแพร่
ปัญหาที่เห็นในต้นฉบับคือมีความซับซ้อนเพิ่มขึ้นจากการที่บริษัทอื่นติดต่อครีเอเตอร์ในนามของ Disney ทำให้ไม่ชัดเจนว่าใครกันแน่เป็นผู้ยื่นเคลม และมีสิทธิทำเช่นนั้นหรือไม่
ส่วนเดียวในระบบ Content ID ที่ถูกใส่ไว้ให้เป็นประโยชน์ต่อครีเอเตอร์ มีเพียงข้อที่ว่าหากผู้ออกการเคลมไม่เดินหน้าตอบโต้การเคลมกลับ ระบบจะยกเลิกโดยอัตโนมัติเท่านั้น
ยังไม่ได้พูดถึงด้วยซ้ำว่า นอกเหนือจากนี้ หลังจากถูกแจ้งแล้ว วิดีโออาจถูกแนะนำน้อยลง เวลาที่ผู้สร้างต้องเสียไปกับการต่อสู้ด้วยตนเองกับสิ่งที่สามารถยัดเข้ามาเหมือนสแปมผ่าน API ได้ และการแบ่งรายได้ที่ไม่เป็นธรรมซึ่งอาจเกิดขึ้นเมื่อผู้สร้างทำผิดพลาดโดยสุจริตจริง ๆ
(0) https://developers.google.com/youtube/partner/identify_conte...
ผู้ยื่นเคลมสามารถระงับรายได้ของวิดีโอที่อัปโหลดได้แทบจะโดยพฤตินัย ตลอดหลายเดือนที่กระบวนการโต้แย้งดำเนินอยู่
ช่วงเวลานี้คือ kill zone และครีเอเตอร์จำนวนมากต้องพึ่งพาจังหวะเวลาและรายได้รายเดือนเพื่อจ่ายบิล ตั้งแต่แรกแล้ว การทำคอนเทนต์ก็หาเงินได้ยากอยู่แล้ว
ผลคือผู้ยื่นเคลมคอยก่อกวนอุตสาหกรรมเกินกว่าสิทธิ์ทางกฎหมายที่ตนมีอยู่มาก
พวกเขาเพียงให้เครื่องมือเท่านั้น ส่วนข้อพิพาทจริงต้องให้คู่กรณีแก้กันเอง หรือไปว่ากันในศาล
มันเผยให้เห็นว่าพวกเขาไม่ได้ทำวิธีลบทรัพย์สินทางปัญญาแบบนี้ออกจากระบบจดจำคอนเทนต์ล่วงหน้า แถมยังไม่มีวิธีทำอย่างเป็นระบบด้วย
นี่คือ ผลงานวัฒนธรรมตัวแทน ที่ถูกคาดหมายและเฉลิมฉลองว่าจะเข้าสู่ public domain และเป็นหมุดหมายของการต่ออายุลิขสิทธิ์
ถ้าผมทำงานที่ YouTube ผมคงอยากให้คนเก่ง ๆ สักสองสามคนพาร์ส WikiData เพื่อทำเครื่องหมายสิ่งเหล่านี้ ถามเจ้าของสิทธิ์ว่ายังอยากดำเนินมาตรการต่อไปหรือไม่ และช่วยไม่ให้ต้องขายหน้าในกรณีที่เห็นได้ชัด
YouTube อาจเคยเป็นบริการที่ดีได้ และอาจจุดชนวนการปฏิวัติลิขสิทธิ์ได้ด้วย แต่ท้ายที่สุดก็ยอมจำนนต่ออุตสาหกรรมลิขสิทธิ์ เพื่อให้ผู้บริหารบางคนได้ติด 1% แรกของมนุษยชาติในช่วงชีวิตอันสั้นของพวกเขา
จะตัดสินใจฝ่ายเดียวว่าจะไม่ทำตามกฎหมายลิขสิทธิ์ไม่ได้
ผมก็ไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า “อาจจุดชนวนการปฏิวัติลิขสิทธิ์ได้” ผมไม่สนับสนุนการกระทำแบบศาลเตี้ย และวิธีที่ถูกต้องในการเปลี่ยนกฎหมายคือการเข้าร่วมกระบวนการพลเมืองสาธารณะ
ตัวอย่างเช่น ถ้ามีคนมากพอเข้าร่วม Pirate Party(https://en.wikipedia.org/wiki/United_States_Pirate_Party) ก็น่าจะเปลี่ยนกฎหมายแบบนั้นได้
เพียงแต่คนส่วนใหญ่ไม่สนใจลิขสิทธิ์ และนี่คือผลลัพธ์ของประชาธิปไตย
ในทางปฏิบัติก็ทำแบบนั้นเป็นส่วนใหญ่ ถ้าเยอรมนีเป็นปัญหา ก็แค่ทำให้ดูอัปโหลดนั้นในเยอรมนีไม่ได้ แล้วปล่อยที่อื่นไว้เหมือนเดิม
การที่ Content ID แสดงผลทั่วโลกนั้นเป็นปัญหาของฝั่ง YouTube อย่างชัดเจน
แต่จะกลายเป็น “gemeinfrei” แทน และน่าจะเป็นช่วงใดช่วงหนึ่งหลังปี 2036 หรืออาจเป็นหลังปี 2058 เพราะหนึ่งในผู้ประพันธ์เพลงมีชีวิตอยู่จนถึงปี 1988
แก้ไข: Wikipedia ภาษาเยอรมันบอกว่าเป็นปี 2042