วิธีเอาชนะการผัดวันประกันพรุ่ง
(spectrum.ieee.org)- หัวใจสำคัญของการเพิ่ม productivity เริ่มจากหลักคิดที่ว่า “การลงมือทำสร้างแรงจูงใจ”
- หาก เริ่มจากการลงมือทำเล็ก ๆ ก่อน แรงจูงใจจะตามมา และแม้งานที่ซับซ้อนก็ควรถูกแบ่งออกเป็นหน่วยเล็ก ๆ แล้วเริ่มจาก ก้าวแรกที่เล็กมาก
- การผัดวันประกันพรุ่งซ้ำ ๆ อาจสร้างวงจรอุบาทว์ของอารมณ์เชิงลบได้ ตรงกันข้าม การสร้าง flywheel เชิงบวกแบบ “ความสำเร็จเล็ก ๆ → อารมณ์ดีขึ้น → productivity สูงขึ้น” เป็นสิ่งสำคัญ
- แม้ใน อุตสาหกรรมเทคโนโลยี วิศวกรที่สร้างระบบ productivity ในแบบของตัวเองก็สามารถสร้างผลงานได้อย่างต่อเนื่อง และทำให้ตระหนักถึงคุณค่าของเวลา
- เช่นเดียวกับแนวคิดของ Tony Robbins ที่ว่า “Motion creates emotion” เราสามารถ จัดการ productivity และความเครียดผ่านการลงมือทำ ได้
Getting Past Procastination - IEEE Spectrum
- ระหว่างทำงานที่บริษัทเทคแบบ hypergrowth อย่าง Meta, Pinterest ฯลฯ ผู้เขียนต้องเผชิญกับ นิสัยผัดวันประกันพรุ่ง อย่างต่อเนื่อง
- มักเสียสมาธิไปกับ สิ่งรบกวน ต่าง ๆ เช่น การเช็กอีเมล การอ่านเอกสาร หรือการเลื่อนดูฟีดโซเชียล
- ความกลัวและความกังวลเกี่ยวกับการ ไม่มีความคืบหน้าในงานที่สำคัญจริง ๆ ยังคงค้างอยู่เสมอ
ความสำคัญของเวลา
- เมื่อจบวัน จะยิ่งรู้สึกชัดว่า เวลา คือทรัพยากรที่สำคัญที่สุด
- การเลือกว่าจะใช้ เวลาในแต่ละช่วงขณะอย่างไร ก็คือการกำหนดชีวิตของตัวเอง
- โดยเฉพาะใน อุตสาหกรรมเทค ที่งานและเครื่องมือเปลี่ยนแปลงเร็ว ความสามารถในการปรับตัวจึงสำคัญ
- วิศวกรระดับท็อป จะสร้าง ระบบ ที่ทำให้รักษา productivity ได้อย่างต่อเนื่อง
แรงจูงใจเริ่มต้นจากการลงมือทำ
- แนวคิดสำคัญที่เปลี่ยนมุมมองเรื่อง productivity คือ “การลงมือทำสร้างแรงจูงใจ”
- แทนที่จะรอให้มีแรงจูงใจแล้วค่อยเช็กอีเมลหรือ Instagram สิ่งสำคัญคือการเริ่มจาก การลงมือทำเล็ก ๆ ก่อน
- เมื่อเริ่มทำสิ่งที่พาเราเข้าใกล้เป้าหมายแม้เพียงก้าวเดียว แรงจูงใจ จะตามมาในภายหลัง
พลังของก้าวแรกเล็ก ๆ
- ตัวอย่างเช่น เมื่อต้องแก้บั๊กที่ซับซ้อน ควรเข้าหาปัญหาโดย แยกมันออกให้เรียบง่ายที่สุดเท่าที่ทำได้
- ตัวอย่าง: เริ่มจากขั้นตอนเล็กมากอย่าง เพิ่ม log เพียงหนึ่งบรรทัด เพื่อพิมพ์ค่าของตัวแปรที่เกี่ยวข้อง
- เป้าหมายในตอนนั้นไม่ใช่การแก้ทั้งปัญหาให้จบ แต่คือการสร้าง ความคืบหน้าเล็กน้อยมาก ๆ
วงจรเชิงบวกและวงจรเชิงลบของ productivity
- เมื่อเกิดความคืบหน้าเล็ก ๆ แบบนี้ ก็จะเกิดโครงสร้างแบบ flywheel ของ productivity → อารมณ์เชิงบวก → productivity ที่สูงขึ้น
- ในทางกลับกัน หากตกอยู่ในวงจรผัดวันประกันพรุ่ง ก็จะวนซ้ำเป็น ไม่มีประสิทธิภาพ → อารมณ์เชิงลบ → ไม่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
แรงจูงใจมาจากการลงมือทำ
- เมื่อรับรู้ว่า แรงจูงใจตามมาจากความคืบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ อุปสรรคทางใจในการ เริ่มลงมือทำ ก็จะลดลง
- เช่นเดียวกับคำของ Tony Robbins ที่ว่า "Motion creates emotion" การลงมือทำ ส่งผลต่ออารมณ์ได้
- เมื่อเกิด การตระหนักว่าตัวเองควบคุมแรงจูงใจได้ ก็จะสามารถมี productivity แบบไร้ความเครียด ได้
5 ความคิดเห็น
เป็นบทความที่ให้คำแนะนำที่ดีมากสำหรับผมที่ยังผัดวันประกันพรุ่งทั้งเรื่องออกกำลังกาย การเตรียมย้ายงาน และการทำแอป จริง ๆ แล้วแทนที่จะมัวแต่คิดว่าจะทำดีไหม ก็แค่ลงมือทำไปเลย! ลองทำดูเลย! พอเริ่มทำจริงกลับจดจ่อและสนุกกับมันได้เสียอย่างนั้น ดูเหมือนว่าสิ่งสำคัญคือการคอยลดพลังงานกระตุ้นที่ต้องใช้เพื่อให้ลงมือทำอย่างต่อเนื่อง แค่มีกรอบความคิดว่า "การลงมือทำจะนำไปสู่แรงจูงใจ" ก็น่าจะเพียงพอแล้วครับ :)
"ดูเหมือนว่าความรู้สึกแบบนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนกว่าจะเชื่อด้วยตัวเองจริง ๆ ว่างานของตัวเองเป็นสิ่งที่มีความหมาย ถ้าไม่ใช่สิ่งที่เรามองว่าสำคัญจริง ๆ การผัดวันประกันพรุ่งก็อาจเป็นสัญญาณของความไร้ความหมายที่อยู่ในจิตใต้สำนึกก็ได้" -- สำหรับผม ประโยคนี้โดนใจมากจริง ๆ นะครับ เวลาที่ผัดอะไรออกไปเรื่อย ๆ ก็มักจะเริ่มจากการคิดก่อนเสมอว่า งานนี้มันมีความหมายกับตัวเราจริงหรือเปล่า
ความเห็นจาก Hacker News
เห็นด้วยมากกับคำพูดที่ว่าการลงมือทำมาก่อนแรงจูงใจ ทริกที่ช่วยให้ฉันเริ่มได้ง่ายคือจงใจเหลืองานเล็ก ๆ ไว้หนึ่งอย่างสำหรับเริ่มในวันถัดไป บางทีก็ทิ้งโน้ตไว้ด้วยเพื่อเตือนว่าต้องทำอะไร ถ้างานเล็กนั้นอยู่บนเส้นทางไปสู่งานที่ใหญ่กว่าจะยิ่งดีที่สุด แทนที่จะปิดงานให้จบสนิท ฉันปล่อยมันค้างอยู่ในสถานะกำลังทำอยู่ พอเปิดเอดิเตอร์ขึ้นมาแล้วเริ่มรันโค้ดกับเทสต์ ก็ขยับต่อได้ง่ายมาก แล้วแรงจูงใจก็ค่อยตามมา ทำให้เริ่มลุยจริงจังได้ง่ายขึ้น วิธีนี้ใช้ได้เหมือนกันทั้งกับงานนอกเหนือจากการพัฒนาซอฟต์แวร์และเรื่องส่วนตัวในชีวิตประจำวัน
นี่แหละคือวิธีที่ Hemingway ใช้ เคล็ดลับของเขาคือ “ระหว่างเขียน ถ้ายังมีพลังเหลือพอและรู้ว่าจะเขียนอะไรต่อ ก็ให้จงใจหยุด ใช้ชีวิตทั้งวัน แล้วค่อยกลับมาเริ่มจากจุดนั้นในวันถัดไป” ลิงก์
เวลาที่ยังไม่ชัดว่าต้องทำอะไรต่อ ฉันถึงขั้นจงใจทิ้ง syntax error ไว้ตรงจุดที่ตั้งใจจะกลับมาทำต่อพรุ่งนี้เลย วิธีนี้ได้ผลดีพอสมควร เพราะคำถามว่า “ฉันทำค้างไว้ถึงไหนแล้วนะ?” จะมีคำตอบอยู่ตรงหน้าเลย ลดกำแพงในการเริ่มใหม่ไปได้หนึ่งชั้น
ฉันก็เหมือนกัน พอถึงจุดที่ไปต่อไม่ไหว ฉันจะหยุดทันที แล้วใช้เวลาสัก 2 นาทีที่เหลือคั่นหน้า flow ของงานไว้ หรือเพิ่มไอเดียว่าครั้งหน้าควรทำอะไรต่อ มันช่วยให้กลับมาเริ่มใหม่ได้ง่ายขึ้นมากในเชิงสร้างนิสัย
เคยได้ยินคนเรียกวิธีนี้ว่า “จอดไว้บนทางลงเขา”
ไม่ว่าจะต้องทำอะไร ฉันเริ่มทุกเช้าด้วยการ build โค้ด ระหว่างนั้นก็จะเริ่มพิมพ์คำสั่งในเทอร์มินัล และส่วนใหญ่ก็มักจะมี build error หรือ warning โผล่มาให้จัดการต่อทันที
ฉันไม่เห็นด้วยกับแนวคิดที่ว่า “ต้องเอาชนะนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง” ฉันไม่คิดว่าการผัดวันประกันพรุ่งเป็นสิ่งเลวร้ายโดยเนื้อแท้ สังคมมักตีตราว่ามัน “ไม่ก่อให้เกิดผลผลิต” แต่หลายครั้งกระบวนการผัดไว้ก่อนนี่แหละที่นำไปสู่ insight ดี ๆ สมองกำลังส่งสัญญาณว่าไม่สนใจงานบางอย่างอยู่ และสิ่งสำคัญคือถามตัวเองว่าทำไม ถึงกำลังล้าจากการทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า อยากไปสำรวจอย่างอื่นมากกว่าหรือไม่ หรือกลัวความล้มเหลวอยู่กันแน่ จากประสบการณ์ของฉัน การขุดหาสาเหตุดีกว่าพยายาม “เอาชนะ” มันเสียอีก คำแนะนำแบบ “ลงมือทำแล้วแรงจูงใจจะมา” อาจช่วยเรื่องความกลัวความล้มเหลวหรือ imposter syndrome ได้ แต่ก็ไม่ได้ใช้ได้กับทุกกรณีเสมอไป
ยิ่งเป็นงานยาก ฉันยิ่งมีแนวโน้มจะผัดมันออกไป เพราะยังประเมินความเสี่ยงของแต่ละการตัดสินใจได้ไม่ครบถ้วน สำหรับวิศวกรที่ประสบการณ์ยังน้อย “ล้มให้เร็ว” เป็นแนวทางที่ถูกต้อง เพราะยังมีฐานสำหรับตัดสินใจไม่พอ จึงต้องเรียนรู้จากการลงมือชนจริง ส่วนวิศวกรที่มีประสบการณ์มากกว่าจะพอเดาได้ว่าจุดไหนมีโอกาสพลาด จึงมักออกแบบให้ยังมีความยืดหยุ่นและตัวเลือกเหลือไว้เพื่อหลีกเลี่ยงตรงนั้น มันเหมือนประติมากรที่ยืนอยู่หน้าหินอ่อน คิดและมองภาพเส้นที่จะสลักลงไป ดูเหมือนกำลังผัดงาน แต่จริง ๆ คือขั้นตอนของการออกแบบกระบวนการและการมองภาพล่วงหน้า
ผัดไว้ก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าสุดท้ายผ่านไปหลายเดือนโดยไม่ได้ทำอะไรเลย แบบนั้นก็คงไม่ดีแน่
ถ้างานบางอย่างยากเกินไปหรือคุณกำลังผัดมันอยู่ ฉันมองว่านั่นเป็นสัญญาณว่าต้องกลับมาคิดวิธีเข้าหาใหม่ มากกว่า “การลงมือทำสร้างแรงจูงใจ” ประโยคที่เข้ากับฉันกว่าคือ “ทำอะไรก็ได้ ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย” หลายครั้งฉันมีแรงจูงใจพอ แต่หัวกลับปฏิเสธการโฟกัสอย่างจงใจ ในกรณีแบบนั้น ฉันจะไปทำงานง่าย ๆ เบา ๆ ที่ไม่เกี่ยวกันเลยสักพักเพื่อเรียกสมาธิกลับมา พอสมาธิค่อย ๆ สะสม ในที่สุดก็กลับไปจัดการงานนั้นได้จริง
ฉันเองก็มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่งบ่อย ถ้าปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามความคิดในหัวหรือไล่ตามแต่ความสนุก มันมักไม่ค่อยนำไปสู่ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพ โดยปกติร่างกายและสมองเราพยายามประหยัดพลังงาน เช่น ตอนเช้าอากาศหนาว การไปยิมเป็นสิ่งที่ใครก็อยากเลี่ยง ถ้าคอยฟังสัญญาณในหัวที่บอกว่าอย่าไป มันกลับให้ผลแย่กว่าเดิม กล้ามเนื้อเองก็เหมือนจะไม่อยากทำอะไรเลยในตอนแรก แต่พอเริ่มขยับนิดหน่อยกลับยิ่งอยากทำต่อ เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ค่อนข้างประหลาด ตรงที่บางส่วนของตัวเราเองต้องอาศัยการบังคับตัวเอง
คำแนะนำแนวนี้มีไว้สำหรับคนที่ทุกข์จากนิสัยผัดวันประกันพรุ่งจริง ๆ ถ้าคุณไม่ใช่หนึ่งในนั้น การผัดไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย เพราะแต่ละคนมีเรื่องที่ลำบากต่างกัน ไม่ใช่ทุกคนจะมีปัญหาแบบเดียวกัน
เรื่องที่บอกว่า “ทำงานในบิ๊กเทคอย่าง Meta, Pinterest มานานกว่า 10 ปี ต่อสู้กับนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง แต่ก็ไม่คืบหน้าในเรื่องสำคัญ” ฟังดูแล้วฉันรู้สึกว่านี่คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ตราบใดที่เจ้าตัวยังไม่เชื่อจริง ๆ ว่างานของตัวเองมีความหมาย ถ้าไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองเห็นว่าสำคัญจริง การผัดวันประกันพรุ่งอาจเป็นสัญญาณของความไร้ความหมายในระดับจิตใต้สำนึก
เวลารู้สึกว่างานไม่มีความหมาย มันยากมากที่จะหาแรงจูงใจที่แท้จริง ต่อให้เอาระบบ productivity ไหนมาใช้ก็ไม่ช่วย ถ้างานนั้นเองยังให้ความรู้สึกว่างเปล่า
ฉันกลับมีประสบการณ์ตรงกันข้ามเหมือนกัน บางอย่างยิ่งสำคัญมากเท่าไร ฉันยิ่งกลัวที่จะเข้าไปแตะมัน ความสำคัญนั้นเองทำให้ผัดมันออกไป
ต่อให้การหมกมุ่นกับการขังข้อมูลทั่วโลกไว้หลังกำแพงล็อกอินจะเป็นเรื่องประจำวัน ก็ไม่ได้ทำให้หลุดจากนิสัยผัดงานได้ง่ายขึ้น บางทีแทนที่จะลองทริกทางจิตแบบใหม่ ๆ อาจดีกว่าถ้าหาอะไรที่ต่างไปจากเดิมโดยพื้นฐาน
เวลาเห็นเรื่องแบบนี้ฉันมักสงสัยเสมอว่า คนที่มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่งจะได้งานและรักษางานที่ Meta หรือ Pinterest ไว้ได้อย่างไร เพราะฉันผัดหนักจนแม้แต่จะสมัครยังไม่ได้เลย และต่อให้มีโอกาสได้ทำงาน ก็มักลงเอยด้วยการลาออกบ่อย ๆ
สัปดาห์นี้หัวหน้ามีประชุมบอกว่าต้องทำงานสำคัญให้เสร็จภายในวันศุกร์ แรงกระตุ้นครั้งใหญ่นั้นทำให้ฉัน productive มากตลอดทั้งสัปดาห์ แต่พอผ่านวันศุกร์ไป ไม่มีการตามหรือข้อความเช็กอีก แรงจูงใจก็ร่วงทันที
สำหรับฉัน นิสัยผัดวันประกันพรุ่งคือปฏิกิริยาของสมองที่ประเมินความไม่น่าพอใจของสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตสูงเกินจริง หรืออย่างน้อยก็ประเมินมันอยู่ ความไม่น่าพอใจนั้นมาจากการที่เราไม่ชอบงานนั้นจริง ๆ หรือจากความหงุดหงิดและติดขัดเพราะขาดทักษะหรือทรัพยากร หรืออาจเป็นความกังวลว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว รวมถึงความกลัวว่าผลลัพธ์จะไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ฉันเองก็เกลียดการออกจากบ้านมาก แค่คิดว่าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นรถ แล้วขับไปก็หงุดหงิดแล้ว แต่พอจับพวงมาลัยออกไปจริง ๆ กลับรู้สึกว่า “เอ๊ะ มันไม่ได้ทรมานอย่างที่คิดนี่นา?” ท้ายที่สุดแล้ว การจินตนาการถึงงานซับซ้อนที่มีหลายขั้นตอนนี่แหละคือปัจจัยที่ทำให้สมองถอยหนี
พอเห็นประโยคที่ว่า “ทรมานกับนิสัยผัดวันประกันพรุ่งในบิ๊กเทคอย่าง Meta, Pinterest มามากกว่า 10 ปี” ก็ทำให้นึกถึงตัวเอง ตอนเรียนปริญญาเอกและอยู่ในแวดวงวิชาการ ฉันผัดหนักมาก บางทีหลายสัปดาห์แทบทำอะไรไม่ได้เลย มีแต่ความเครียด แต่พอย้ายไปทำงานบิ๊กเทค ฉันแทบไม่ผัดอีกเลย เพราะเป้าหมายชัด มีรางวัลตามผลงาน หรือถ้าไม่มีผลงานก็เกิดปัญหาได้เร็ว สำหรับฉัน สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมช่วยลดนิสัยนี้ไปได้มาก
มาอ่านอะไรแบบนี้ในช่วงที่ฉันทำอะไรไม่ได้มาหลายเดือนแล้ว มันช่วยปลอบใจได้ดี ตอนนี้ทั้งขยายเดดไลน์ออกไปและเป้าหมายก็ไม่ชัดเจน อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันเองก็เคยเล่าว่าตอนเรียนปริญญาเอกก็รู้สึกแบบเดียวกัน เลยออกไปทำงานภาคอุตสาหกรรมก่อน แล้วค่อยกลับมาเพราะชอบอิสระของงานวิจัย
สภาพแวดล้อมที่ “ถ้าไม่มีผลงานจะมีปัญหาอย่างรวดเร็ว” นั้น จริง ๆ แล้วอาจไม่ใช่การเอาชนะการผัดวันประกันพรุ่ง แต่เป็นสภาพแวดล้อมที่ความกลัวกลายเป็นแรงจูงใจแทน ซึ่งแน่นอนว่าบางครั้งความกลัวก็เป็นแรงขับที่ดีได้
มีความเห็นดี ๆ มากมายในเธรดนี้ สุดท้ายแล้วฉันคิดว่าหัวใจสำคัญคือการเข้าใจตัวเอง สำหรับฉัน นิสัยผัดวันประกันพรุ่งมักผุดขึ้นมาเพราะกลัวความล้มเหลว โดยเฉพาะเวลาที่กังวลว่ามันอาจไม่สมบูรณ์แบบ หรือเมื่องานใหญ่จนรู้สึกท่วมท้น ในช่วงเวลาแบบนั้น ฉันจะปรับกรอบความคิดให้มองมันเป็นความท้าทายแทน เพราะฉันเป็นคนที่ได้พลังจากสถานการณ์ท้าทาย การ reframe แบบนี้จึงได้ผล พอเริ่มได้แล้ว ฉันก็จะแตกงานออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และทำไปทีละอย่าง
การผัดวันประกันพรุ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนเจอบ้างเป็นครั้งคราว แต่ถ้ามันเกิดขึ้นซ้ำ ๆ บ่อย ๆ การตรวจดูสาเหตุที่แท้จริงเป็นเรื่องสำคัญ คุณอาจมี ADHD ก็ได้ ในกรณีแบบนี้ คำแนะนำทั่วไปที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของคนที่มีพัฒนาการทางระบบประสาทแบบทั่วไปแทบไม่ช่วยอะไรเลย แถมอาจเป็นโทษ เพราะจะยิ่งทิ้งความรู้สึกว่าล้มเหลวซ้ำ ๆ ไว้ สิ่งแรกคือทำความเข้าใจว่าสมองของตัวเองทำงานอย่างไร
ทุกวันนี้ ADHD มีแรงตีกลับในเชิงตีตราสูงมาก พอพูดว่า “ฉันมี ADD” ไม่ว่าจะได้รับการวินิจฉัยจริงหรือไม่ คนจำนวนมากก็มักไม่เชื่ออยู่ดี แม้จะใช้ยาก็ตาม ก็ยังมีผลข้างเคียงอื่น ๆ ต่อบุคลิกหรือสุขภาพร่วมด้วย
อยากรู้ตัวอย่างว่าคำแนะนำทั่วไปสำหรับคนที่มี ADHD แล้วไม่ได้ผลเป็นแบบไหน ฉันเองก็สนใจมองหาลักษณะเฉพาะเชิงวินิจฉัยของ ADHD อยู่เสมอ
ถ้ารู้สึกว่าติดขัด ฉันจะทำสิ่งที่เรียกว่า “prepping” คือยังไม่เริ่มงานจริงทันที แต่จะเก็บห้อง จัดโต๊ะ ปิดเว็บไซต์ที่รบกวนสมาธิ และรวบรวมของที่ต้องใช้ให้พร้อมก่อน มันเหมือนการลด activation energy ของปฏิกิริยา เพื่อให้เริ่มได้ง่ายขึ้น
บางครั้งก้าวแรกไม่จำเป็นต้องเป็นงานจริง แค่จัดสิ่งที่จะทำออกมาเป็นรายการสิ่งที่ต้องทำก็ช่วยให้หัวโล่งขึ้นมากแล้ว
บางครั้งสิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง จริง ๆ แล้วอาจเป็น ADHD หรือเป็นผลจากความไม่สอดคล้องกับคุณค่าของตัวเอง มันไม่ได้เป็นเรื่องของเจตจำนงส่วนบุคคลหรือความล้มเหลวเสมอไป สำหรับฉัน คำว่า “procrastination” เองมีอารมณ์เชิงลบติดมาด้วย โดยเฉพาะความอับอาย จนบางครั้งกลับกลบสาเหตุที่แท้จริงเสียมากกว่า
การผัดวันประกันพรุ่งที่คุณพูดถึงนั้น ผมรู้สึกว่าใกล้เคียงกับการผัดวันประกันพรุ่งแบบที่มีเรื่องให้กังวลมากมาย มากกว่าจะเป็นความขี้เกียจธรรมดา
สิ่งที่บทความนี้ต้องการจะบอก สุดท้ายแล้วอาจเป็นการที่เราสามารถตัดสินใจเลือกได้ผ่านการลงมือทำ
หลังจากลงมือทำแล้ว ก็ใช้ผลลัพธ์ที่ได้มาตัดสินใจอีกครั้งว่าจะคิดทบทวนต่อดี หรือจะเดินหน้าต่อไปแบบนั้นเลย
ความต่อเนื่องของการเลือกเช่นนี้ สำหรับบางคนอาจดูเหมือนเป็นการ 'ผัดวันประกันพรุ่ง' แต่สำหรับอีกบางคนก็อาจดูเหมือนเป็น 'กระบวนการสะสมประสบการณ์'
อย่างที่มีคนพูดไว้ในคอมเมนต์ของบทความต้นฉบับ ผมคิดว่าสิ่งที่บทความนี้และคอมเมนต์กำลังพูดถึงนั้นค่อนข้างคล้ายกับกลไกของ ADHD มากครับ
ถ้าใช้สิ่งนี้ให้เป็นประโยชน์ แค่เริ่มต้นได้เมื่อไร ก็สามารถทำงานต่อเนื่องได้จนกว่าจะมีใครบอกให้หยุด หรือจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายที่น่าพอใจ ถึงขั้นอดนอนทั้งคืนก็ยังทำต่อได้ แต่ในหลาย ๆ ครั้ง การเริ่มก้าวแรกนั้นเองกลับยากมากจริง ๆ ครับ ถึงขั้นรู้สึกว่าการพักระหว่างทางสัก 10~30 นาทีเป็นสิ่งที่รบกวนการทำงานต่อเนื่องด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะเวลาที่นึกไอเดียสำหรับปรับปรุงเพิ่มเติมไม่ออก หรือแผนการแก้ไขมีขอบเขตกว้างใหญ่มาก ก็จะยิ่งเป็นแบบนั้น และในบทความนี้ก็แนะนำวิธีอย่างการทำงานเล็ก ๆ ที่คอมมิตได้สักหนึ่งอย่างเพื่อดึงความสนใจกลับมาที่โปรเจ็กต์ที่กำลังทำอยู่ หรือการจงใจเหลืองานไว้ในสภาพที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องกลับมาใส่ใจ
ADHD แสดงออกได้เป็นสเปกตรัม และคนส่วนใหญ่ก็มักมีกลไกแบบนี้อยู่บ้างไม่มากก็น้อย ดังนั้นผมคิดว่าสิ่งสำคัญคือการใช้ทริกที่นำมาปรับใช้กับตัวเองได้ เพื่อเปลี่ยนสิ่งนี้ให้กลายเป็นจุดแข็งครับ