- บทความที่ย้อนมองการสัมผัสใยหินในยุคอุตสาหกรรมและผลลัพธ์อันน่าเศร้า โดยมี อนุสรณ์สถานรำลึกถึงผู้เสียหายจากใยหินที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ในย่าน Barking ของลอนดอน เป็นจุดตั้งต้น
- ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โรงงาน Cape Asbestos ถูกสร้างขึ้นริมแม่น้ำที่ Barking และมีคนงานหลายร้อยคนทำงานแปรรูปใยหินโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน ก่อนที่จะเกิด โรคทางเดินหายใจเรื้อรังและการเสียชีวิต ต่อเนื่องยาวนานหลายทศวรรษ
- ฝุ่นใยหินแพร่กระจายไปถึงโรงเรียนและย่านที่อยู่อาศัยในท้องถิ่น จนเกิดโศกนาฏกรรมระดับพื้นที่ที่โรค mesothelioma พบได้บ่อยถึงขั้นถูกเรียกว่า ‘Barking Cough’
- พื้นที่โรงงานถูกปิดในปี 1968 และเปลี่ยนเป็นโครงการที่อยู่อาศัย แต่กลับอยู่ในสภาพที่ พัฒนาใหม่ได้ยากจากปัญหาดินปนเปื้อนและวัสดุหุ้มภายนอกที่ติดไฟได้
- ผู้เขียนหวนรำลึกถึง การเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับใยหินของปู่ของตนเอง พร้อมเน้นย้ำว่าความปลอดภัยในอุตสาหกรรมและสิทธิของแรงงานคือหัวใจสำคัญในการปกป้องชีวิต
อนุสรณ์สถานผู้เสียหายจากใยหินใน Barking
- มีการสร้างอนุสรณ์สถานในใจกลาง Barking พร้อมข้อความว่า ‘เพื่อรำลึกถึงผู้ที่สูญเสียชีวิตจากการสัมผัสใยหิน’
- เปิดตัวในเดือนเมษายน 2022 ในวัน Workers’ Memorial Day โดยมีตัวแทนจากสหภาพแรงงานและ London Asbestos Support Awareness Group เข้าร่วม
- อนุสรณ์สถานทำจาก หินแกรนิต Blue Pearl และกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทั้งรำลึกถึงผู้เสียชีวิตและย้ำเตือนถึง ความสำคัญของสิทธิและความปลอดภัยของแรงงาน
ประวัติและความเสียหายจากโรงงาน Cape Asbestos
- ในปี 1913 Cape Asbestos Company ได้สร้างโรงงานใยหินขนาดใหญ่ใกล้แม่น้ำ River Roding ใน Barking
- บริษัทขนส่งหินใยหินที่ทำเหมืองในแอฟริกาใต้มาทำการแปรรูป และมีคนงานหลายร้อยคน บดและแปรรูปเส้นใยใยหินโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน
- ใยหินถูกใช้ในวัสดุก่อสร้างหลากหลายประเภท เช่น วัสดุเก็บความร้อน วัสดุบรรจุหีบห่อ ท่อ แผ่นบอร์ด และฉนวน
- ในเวลานั้น อันตรายของใยหินแทบไม่เป็นที่รู้จัก หรือถูกเพิกเฉย และคนงานจำนวนมากเสียชีวิตด้วย asbestosis และ mesothelioma หลายสิบปีให้หลัง
- มีคำให้การว่าฝุ่นใยหินปลิวไปถึงสนามของโรงเรียนใกล้โรงงาน และเด็ก ๆ ‘เอามันมาปั้นเล่นเหมือนหิมะ’
- อัตราการเกิด mesothelioma ในพื้นที่สูงมากจนเกิดฉายาว่า ‘Barking Cough’
มรดกที่เหลืออยู่หลังโรงงานปิดตัว
- โรงงาน Cape Asbestos ปิดตัวในปี 1968 และมีการสร้าง โครงการบ้านสาธารณะ Harts Lane ขึ้นบนพื้นที่เดิม
- อาคารสูงสองแห่งในโครงการคือ Colne House และ Mersey House กำลังมีการหารือเรื่องแผนรื้อถอนจากปัญหาความเสื่อมโทรมและ วัสดุหุ้มภายนอกที่ติดไฟได้
- อย่างไรก็ตาม ยังมี ดินปนเปื้อน หลงเหลืออยู่ ทำให้ค่าใช้จ่ายในการฟื้นฟูสูงมากและการพัฒนาใหม่ล่าช้า
- ประโยคที่ว่า “ปัญหามักอยู่ที่ฉนวน (Insulation) เสมอ” สรุปความเสี่ยงเชิงสัญลักษณ์ของใยหินได้อย่างชัดเจน
ความทรงจำส่วนตัวและเรื่องราวของครอบครัว
- ปู่ของผู้เขียน เคยทำงานในโรงงาน Cape Asbestos อีกแห่งที่ Tolpits Lane ใน Watford
- ระหว่างทศวรรษ 1930 ถึง 1960 เขาทำงานตั้งแต่ คนงานไปจนถึงผู้ควบคุมเครื่องจักร และผลิต วัสดุมุงหลังคา แผ่นพาเนล และท่อระบายน้ำ ที่ทำจากใยหิน
- ในใบมรณบัตรมีการระบุอาชีพว่า ‘Asbestos Moulder’ และสันนิษฐานว่าเป็น การเสียชีวิตก่อนวัยอันควรจาก asbestosis
- ครอบครัวพยายามต่อสู้เพื่อให้การเสียชีวิตได้รับการยอมรับว่าเกิดจาก asbestosis แต่ไม่สำเร็จ
- ในช่วงหลังมีรายงานว่าคนงานจากโรงงานเดียวกันได้รับ เงินชดเชยระดับหกหลัก
- ปัจจุบันพื้นที่โรงงานได้เปลี่ยนเป็น นิคมอุตสาหกรรมและบิสซิเนสพาร์ก โดยเป็นที่ตั้งของ สำนักงานใหญ่ National Lottery
บทเรียนข้ามรุ่นและความหมายของความปลอดภัยในอุตสาหกรรม
- ปัจจุบันบิดาของผู้เขียนอายุ 87 ปี และมีชีวิตยืนยาวกว่าปู่ 20 ปี
- สิ่งนี้ถูกมองว่าเป็นผลจากความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ การศึกษาที่ดีขึ้น และ การเข้มงวดของกฎระเบียบด้านความปลอดภัยในอุตสาหกรรม
- บทความเน้นย้ำข้อความว่า “สุขภาพและความปลอดภัยไม่ใช่ต้นทุน แต่เป็นระบบที่ช่วยยืดชีวิต”
- หากอันตรายของใยหินเป็นที่รู้จักเร็วกว่านี้ ก็คงหลีกเลี่ยง การขาดหายไปของคนในครอบครัวข้ามรุ่น ได้
- ผู้เขียนกล่าวขอบคุณสำหรับ 22,000 วันของชีวิตที่ได้อยู่ร่วมกับพ่อ และย้ำว่าอนุสรณ์สถานใน Barking คือ คำเตือนว่าอย่าลืมการเสียสละของแรงงาน
- บทความปิดท้ายด้วยข้อความว่า “จงจดจำผู้ตาย และต่อสู้เพื่อผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่”
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 ก็มีการรับรู้แล้วถึงอันตรายร้ายแรงถึงชีวิตของแร่ใยหิน
ที่ฝรั่งเศสมีการออกกฎหมายควบคุมฝุ่นในโรงงานตั้งแต่ปี 1893 และในปี 1906 ก็มีรายงานอย่างชัดเจนถึงความเชื่อมโยงระหว่างการสัมผัสเส้นใยแร่ใยหินกับการเสียชีวิต
ตามรายงานในเวลานั้น มีคนงานราว 50 คนเสียชีวิตภายใน 5 ปีในโรงงานทอผ้าที่ไม่มีระบบระบายอากาศเลย
ต้นฉบับรายงานวุฒิสภาฝรั่งเศส
ฉันโตมาแถวชานเมืองชิคาโก แต่ครอบครัวส่วนใหญ่มาจากบริเวณใกล้โรงงานของ Dow Chemical ทางตะวันออกของรัฐมิชิแกน
คุณปู่เป็นหนึ่งในคนแรก ๆ ที่ทำงานกับ Saran wrap ที่นั่น
ในโรงงานมีการแกล้งกันด้วยการใส่สารเคมีแปลก ๆ ลงในกล่องสบู่ และหลังทำงานกับไอโอดีนก็ว่ากันว่าตัวจะเหลืองไปทั้งตัวแต่ไม่เป็นหวัด
แต่คนที่ทำงานในโรงงานไดออกซินนั้นพออายุ 40 ก็ดูเหมือนคนอายุ 80 แล้ว และหลายคนก็เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย
บทความที่เกี่ยวข้อง 1 / บทความที่เกี่ยวข้อง 2
แต่เบื้องหลังความโอ่อ่านั้นคงมีภูเขาน้ำแข็งของมลพิษอุตสาหกรรมซ่อนอยู่
คนที่ทำงานกับเส้นฟิลาเมนต์ไฟเบอร์กลาสหรือคาร์บอนไฟเบอร์ในเครื่องพิมพ์ 3D ก็อาจเผชิญความเสี่ยงคล้ายกัน
การรักษาภาวะพังผืดในปอดยังคงทำได้ยาก แต่ช่วงหลังเริ่มมีการใช้ยาอย่าง nintedanib, pirfenidone เพื่อชะลอการลุกลาม
ตอนนี้ nerandomilast ก็ได้รับการอนุมัติจาก FDA และกำลังเป็นที่จับตา
การรักษาด้วยสเต็มเซลล์ยังอยู่ในขั้นทดลอง และสิ่งที่ขายเชิงพาณิชย์ส่วนใหญ่ยังไม่ผ่านการพิสูจน์ จึงอาจมีความเสี่ยง
งานวิจัยด้านภูมิคุ้มกันบำบัดและการบำบัดด้วยเซลล์ก็กำลังเดินหน้าอย่างคึกคัก จึงยังพอมีความหวัง
ข่าวการอนุมัติของ FDA / งานวิจัยสเต็มเซลล์ / บทความใน Nature
ตอนอายุ 18 ฉันเคยรื้อผนังซีเมนต์แร่ใยหิน โดยมารู้หลังทำงานเสร็จแล้วว่ามันคือแร่ใยหิน
ตอนนั้นใส่แค่หน้ากากธรรมดา และหลังจากนั้นก็มีความกังวลเรื่องสุขภาพ (OCD) อย่างหนัก
แม้จะรู้ว่าความเสี่ยงจริงต่ำมาก แต่ความเป็นไปได้ที่ “ไม่ใช่ศูนย์” ก็ยังตามหลอกหลอนอยู่เรื่อย ๆ
ตอนนี้ฉันรู้เรื่องแร่ใยหินมากกว่าหมอหรือผู้รับเหมาก่อสร้างเสียอีก
ฉันเสียพ่อไปตอนอายุ 30 ตอนนั้นคิดว่าอย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ได้อยู่กับเขาจนโตเป็นผู้ใหญ่
แต่พออายุ 40 และกำลังเลี้ยงลูกเอง ก็ยิ่งรู้สึกชัดว่าในช่วงที่ต้องการคำแนะนำจากพ่อมากที่สุด เขาไม่อยู่แล้ว
พ่อเริ่มสูบบุหรี่ตั้งแต่อายุ 13 และไม่ยอมไปโรงพยาบาล จนสุดท้ายเสียชีวิตด้วยมะเร็งปอด
ตราบใดที่เสียงหัวเราะและน้ำเสียงการพูดของพวกเขายังอยู่ในตัวเรา พวกเขาก็ยังไม่ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง
พ่อทำงานในห้องแล็บวิเคราะห์แร่ใยหิน และตอนฉันย้ายเข้าไปอยู่หอมหาวิทยาลัย เขาย้ำว่า “อย่าไปแตะกระเบื้องพื้น เพดาน หรือท่อระบายอากาศ”
เขาบอกว่าอาคารส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัยสร้างด้วยแร่ใยหิน และห้องแล็บของเขารับสัญญาวิเคราะห์ตัวอย่างยาว 30 ปี
แม้แต่ในห้างที่สร้างในช่วงทศวรรษ 2000 ก็ยังตรวจพบแร่ใยหิน จนต้องมีการกำจัดปนเปื้อนครั้งใหญ่
เขายังบอกว่าจนถึงตอนนี้ในโกดังยังมีวัสดุ “hot” เหลืออยู่ และบางครั้งก็ยังหลุดปนเข้ามาในซัพพลายเชน
เคยได้ยินว่ามีการใช้วิธีผนึกไว้ในเหมืองร้างอะไรทำนองนั้น
ตัวอย่างแร่ใยหินยังมีเข้ามาเยอะมาก และยุ่งทุกสัปดาห์
(PCM นับแค่จำนวนเส้นใย ส่วนการยืนยันว่าเป็นแร่ใยหินจริงหรือไม่ต้องใช้การวิเคราะห์ PLM)
หลายคนในโลกตะวันตกไม่รู้ว่า แร่ใยหินยังคงถูกขุดและใช้งานอยู่จนถึงทุกวันนี้
เมือง Asbest ในรัสเซียเป็นแหล่งส่งออกสำคัญ และส่งไปยังจีน อินเดีย และบราซิล
รัสเซียอ้างว่าการบอกว่าแร่ใยหินอันตรายนั้นเป็นคำโกหกของชาติตะวันตก
วิดีโอที่เกี่ยวข้อง
อ้างอิงรากศัพท์
ในรัสเซียมีชื่อเมืองที่มาจากแร่ธาตุอยู่มาก เช่น Slantsy (shale), Apatity (apatite), Nikel (nickel)
ผลการค้นหาแร่ใยหิน
ผลิตภัณฑ์เส้นใยยาวอันตรายน้อยกว่าในเชิงเปรียบเทียบ แต่เส้นใยสั้นจะลอยอยู่ในอากาศและเป็นอันตรายมาก
มีวัสดุทดแทนอย่างไฟเบอร์กลาสหรือเส้นใยบะซอลต์ แต่สิ่งเหล่านี้ก็อาจมีความเสี่ยงต่อระบบทางเดินหายใจเช่นกัน
เส้นใยบะซอลต์ / เส้นใยเซรามิก
Asbest Study
ตอนเด็ก ๆ คุณปู่ที่ทำงานในโรงถลุงเหล็กเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งหลังเกษียณ
เพื่อนร่วมงานของเขาหลายคนก็ป่วยไม่นานหลังเกษียณ จนหลายคนกลัวการเกษียณไปเลย
ฉันสงสัยมาตลอดว่าการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตแบบฉับพลันอาจเร่งให้โรคเริ่มแสดงอาการหรือเปล่า
แม่เสียชีวิตด้วยมะเร็งตับอ่อนตอนอายุ 55
ทั้งที่ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ และใช้ชีวิตใกล้เคียงกับการกินอาหารออร์แกนิก แต่ก็ยังป่วย
ปัจจัยการสัมผัสที่พอจะนึกออกได้มีแค่ควันไอเสียจากถนน แต่เพราะเป็นมะเร็งตับอ่อนไม่ใช่มะเร็งปอด จึงน่าสงสัยว่ามันเกี่ยวกันจริงหรือไม่
มันเป็นโรคที่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมอย่างมาก
เพราะเมื่อก่อนหลายแห่งทำเกษตรบนดินที่อยู่เหนือหลุมฝังกลบของเสีย
อาหาร GMO กลับอาจปลูกในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยกว่าด้วยซ้ำ
เคยได้ยินมาว่าพังผืดจากแผลผ่าตัดเก่าอย่างรุนแรงอาจมีส่วนเกี่ยวข้อง
ฉันเคยเห็นโฆษณาแร่ใยหินสมัยก่อน และพอมองตอนนี้มันเป็นงานประชาสัมพันธ์ที่ไร้เดียงสาจนน่ากลัว
ภาพโฆษณา
บทความ Wikipedia เรื่อง Asbestos