ปี 2008 ขนาดเศรษฐกิจสหรัฐฯ·EU ใกล้เคียงกัน แต่ปัจจุบันสหรัฐฯ ใหญ่เกือบ 2 เท่า
(twitter.com/scienceisstrat1)- หากดูตาม ราคาปัจจุบันในเชิงนาม จะเห็นว่าขนาดเศรษฐกิจของสหรัฐฯ และ EU ที่เคยใกล้เคียงกันในปี 2008 ปัจจุบันห่างกันมาก
- การเปรียบเทียบนี้เป็นข้ออ้างหลักของโพสต์บน X ที่บอกว่าสหรัฐฯ ใหญ่กว่า EU เกือบ สองเท่า
- อย่างไรก็ตาม บริบทเพิ่มเติมจากผู้อ่านมองว่าการตีความบนฐาน current prices อาจทำให้เข้าใจผิดได้ เพราะในช่วงเวลาดังกล่าวมีการ อ่อนค่าชั่วคราวของเงินยูโร
- หากดูตามเกณฑ์กำลังซื้อเทียบเท่า (PPP) GDP ต่อหัวของ EU เมื่อเทียบกับสหรัฐฯ กลับเพิ่มจาก 67.5% ในปี 2010 เป็น 69.8% ในปี 2021
- ตัวเลขรวมเชิงนามกับตัวชี้วัด GDP ต่อหัวตาม PPP วัดคนละสิ่ง จึงอาจนำไปสู่การตีความช่องว่างทางเศรษฐกิจเดียวกันที่แตกต่างกันได้
ช่องว่างตามเกณฑ์ราคาปัจจุบันเชิงนาม
- ในปี 2008 เศรษฐกิจสหรัฐฯ และ เศรษฐกิจ EU มีขนาดใกล้เคียงกัน
- ปัจจุบันมีการนำเสนอการเปรียบเทียบว่าสหรัฐฯ มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่กว่า EU เกือบ สองเท่า
อัตราแลกเปลี่ยนและ PPP ที่ทำให้เกิดการตีความต่างกัน
- บริบทเพิ่มเติมจากผู้อ่านมองว่าการเปรียบเทียบตาม current prices อาจชวนให้เข้าใจผิด
- เหตุผลสำคัญคือในช่วงเวลาดังกล่าวเงินยูโร อ่อนค่าลง ชั่วคราว
- หากดู GDP ต่อหัวของ EU ตามเกณฑ์กำลังซื้อเทียบเท่า (PPP) เทียบกับ GDP ต่อหัวของสหรัฐฯ จะเปลี่ยนแปลงดังนี้
- ปี 2010: 67.5%
- ปี 2021: 69.8%
- แหล่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องเชื่อมไปยัง World Bank DataBank
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
ต้องระวังว่ากราฟนี้ใช้ค่า ดอลลาร์ตามมูลค่าที่ตราไว้ (nominal) ไม่ใช่การปรับตาม ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อ (PPP)
ถ้าดู GDP ตาม PPP ในช่วงปี 2008~2022 EU ก็เติบโตไล่ตามสหรัฐเช่นกัน: สหรัฐเติบโตจาก 14.8 ล้านล้านดอลลาร์เป็น 25.5 ล้านล้านดอลลาร์ และ EU จาก 14.3 ล้านล้านดอลลาร์เป็น 24.3 ล้านล้านดอลลาร์
สิ่งที่มันสื่อได้ก็ประมาณว่าราคาสินค้าในสหรัฐถูกทำให้สูงกว่าสินค้าที่คล้ายกันใน EU
ที่น่าสนใจกว่าคือในช่วงเวลาเดียวกัน จีนเติบโตจาก 10.0 ล้านล้านดอลลาร์เป็น 30.3 ล้านล้านดอลลาร์
ที่มา: https://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.MKTP.PP.CD?locat... https://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.MKTP.PP.CD?locat... https://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.MKTP.PP.CD?locat...
PPP ก็ไม่ใช่ตัวชี้วัดที่ดีนักสำหรับความมั่งคั่งหรือคุณภาพชีวิตของประชาชน โดยเฉพาะในประเทศพัฒนาแล้ว
เศรษฐกิจสหรัฐยังคงมีขนาดเป็นสองเท่าของ EU และอำนาจซื้อทั่วโลกก็เกือบสองเท่าด้วย
อีกอย่าง การเริ่มดูตั้งแต่ปี 2000 ซึ่งเป็นช่วงเริ่มใช้เงินยูโร ก็ดูสมเหตุสมผลกว่าการเริ่มที่ปี 2008 ข้อมูลจาก https://stats.oecd.org/ ให้ภาพดังนี้
EUR/USD อยู่ที่ 0.92 ดอลลาร์ในปี 2000 และ 1.072 ดอลลาร์ในปี 2022
GDP ของสหรัฐอยู่ที่ 10.25 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2000 และ 23.31 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2022 เติบโตเป็น 227%
GDP ของ EU อยู่ที่ 7.86 ล้านล้านยูโรในปี 2000 และ 15.81 ล้านล้านยูโรในปี 2022 (27 ประเทศ ไม่รวมสหราชอาณาจักร) และเมื่อแปลงเป็นดอลลาร์คือ 7.23 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2000 และ 16.94 ล้านล้านดอลลาร์ในปี 2022 เติบโตเป็น 234%
การเติบโตของ EU ในช่วง 2000~2008 น่าจะสูงกว่าสหรัฐ แต่ตั้งแต่ราวปี 2010 เป็นต้นมาน่าจะต่ำกว่าอย่างมาก ฝรั่งเศส โปรตุเกส อิตาลี กรีซ และสเปน เติบโตช้าหรือแทบไม่เติบโต แต่ประเทศเหล่านี้มีประชากรรวมกันไม่ถึงครึ่งของ EU และประเทศยุโรปตะวันออกก็เติบโตอย่างแข็งแกร่งมากจากฐานที่ต่ำกว่า
ตั้งแต่ปี 2008 จนถึงตอนนี้ อัตราเงินเฟ้อในยูโรโซนอยู่ที่ 33% ส่วนสหรัฐอยู่ที่ 42%
มันไม่สอดคล้องกับนัยว่าของแพงในสหรัฐสูงเป็นสองเท่าของ EU
https://fred.stlouisfed.org/series/CPHPTT01EZM661N
https://fred.stlouisfed.org/series/CPIAUCSL
[1] https://www.wsj.com/articles/europeans-poorer-inflation-econ...
มีการเปรียบเทียบที่ดีกว่านี้ สิ่งที่กระทบยูโรโซนอย่างหนักจริง ๆ คือ ภาวะถดถอยช่วง 2011~2013 ซึ่งสหรัฐไม่ได้เจอ และแม้ในช่วงขาขึ้น อัตราการเติบโตก็ยังช้ากว่า
https://freedomandprosperity.org/wp-content/uploads/2022/02/...
อย่างไรก็ตาม ตัวเลขเหล่านี้ชวนให้เข้าใจผิดได้มาก และไม่ได้สะท้อนชีวิตของแต่ละคนในสหรัฐได้ดีนัก จากประสบการณ์ส่วนตัว คนรายได้น้อยและรายได้ปานกลางใน EU ดูจะใช้ชีวิตได้ดีกว่าในสหรัฐ ค่าจ้างเพียงพอต่อการดำรงชีวิต วัฒนธรรมการทำงานตึงเครียดน้อยกว่า และมีตาข่ายความปลอดภัยทางสังคมที่แข็งแรงกว่า
การเติบโตของ GDP ที่หายไปดูเหมือนจะไปอยู่ที่ชนชั้นกลางระดับบนถึงผู้มีรายได้สูง การก้าวออกจากฝูงและสร้างความมั่งคั่งเป็นเรื่องยากมาก และการเกษียณก่อนกำหนดหรือ FIRE แทบไม่ได้ยินในประเทศ EU
การลงทุนในหุ้นพบได้น้อยกว่ามาก ผู้คนมักเน้นการลงทุนที่อนุรักษนิยมกว่าอย่างอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งให้ผลตอบแทนและสภาพคล่องต่ำกว่าหุ้น
การใช้จ่ายเพื่อความหรูหราก็ดูเหมือนจะจำกัดอยู่ที่การใช้จ่ายก้อนเล็กอย่างแฟชั่นหรือการท่องเที่ยว มากกว่าการสร้างสินทรัพย์ขนาดใหญ่อย่างบ้านแบบ McMansion
การได้ยินว่ามีคนทำรายได้เกิน 100,000 ดอลลาร์นั้นหาได้ยากจริง ๆ และในประเทศส่วนใหญ่ ภาษีก็หักไปมากกว่า บางประเทศยังมีภาษีความมั่งคั่งค่อนข้างสูงด้วย
ตัวอย่างเช่น บางภูมิภาคของสเปนมีภาษีความมั่งคั่งสูงพอที่ทำให้อัตราการถอนเงินอย่างปลอดภัยต่ำมาก จนต้องมีเงินหลายล้านยูโรจึงจะสร้างรายได้ระดับธรรมดาได้ ทำให้ใช้ชีวิตจากรายได้การลงทุนเพียงอย่างเดียวได้ยาก
ทั้งหมดนี้ฝังรากอยู่ลึกใน จิตวิทยาทางการเมืองแบบต้องตัดต้นป๊อปปี้ที่สูงเด่นทิ้ง
ตอนที่วิกฤตการเงินต้นทศวรรษ 1980 ทำให้ญี่ปุ่นต้องเจอทศวรรษที่สูญหาย Volcker ก็พาสหรัฐกลับจากภาวะถดถอยเข้าสู่การเติบโตได้ภายใน 3 ปี
ตอนที่วิกฤตการเงินเอเชียเกิดทับกับการแตกของฟองสบู่ดอตคอม สหรัฐก็ฟื้นตัวได้มีประสิทธิภาพกว่ากลุ่มเสือเศรษฐกิจเอเชียในเวลานั้น
ตอนที่วิกฤตการเงินปี 2007 ลุกลามไปทั่วโลก สหรัฐก็ฟื้นการเติบโตได้เร็วกว่ายุโรป เพราะ Fed ใช้มาตรการเชิงรุกและยอมรับความเสี่ยงด้านเงินเฟ้อ
ตอนโควิด เมื่อเศรษฐกิจโลกทรุดลงพร้อมกัน สหรัฐก็ยังฟื้นการเติบโตได้เร็วกว่าพื้นที่เกือบทั้งหมด ทั้งที่มีความแตกแยกทางการเมืองรุนแรงที่สุดนับตั้งแต่ปี 1876 และตอนนี้ก็เติบโตในอัตราที่พอจะแข่งขันกับจีนได้แล้ว
มีหลายทฤษฎี แต่สมมติฐานที่โหดร้ายข้อหนึ่งที่เคยได้ยินคือ สหรัฐทำให้บริษัทเลิกจ้างคนได้ง่ายกว่ามาก มันอาจเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับคนที่โดน แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าจะมีอะไรแย่ต่อเศรษฐกิจไปกว่าการให้คนหลายพันยังคงติดอยู่กับงานที่ใช้การไม่ได้ต่อไป
การคุ้มครองแรงงานด้านสุขภาพ ความปลอดภัย และครอบครัว ได้รับความนิยมมากขึ้นในหมู่นักเศรษฐศาสตร์ช่วงหลัง ๆ เช่นกัน แต่ในประเด็นที่ว่าต้องสามารถไล่คนออกได้ ก็ยังมีความเข้าใจอันหม่นหมองที่ส่งต่อกันราวกับเสียงกระซิบอยู่ ว่าการจ่ายเงินให้คนที่ไม่ก้าวหน้า สุดท้ายระยะยาวจะทำให้ทุกคนแย่ลง
แน่นอนว่า ลักษณะอันโหดร้ายของการจ้างงานในอเมริกาก็อาจเป็นรากของโรคทางสังคมที่ลึกซึ้ง เช่น การล่มสลายของทั้งเมืองได้เช่นกัน และไม่มีอาหารกลางวันฟรี
งานวิจัยจริงพบว่า 20% ล่างสุดของสหรัฐฯ บริโภคสินค้าและบริการมากกว่าคนโดยเฉลี่ยในประเทศร่ำรวยเสียอีก รวมถึงยุโรปด้วย
https://www.justfacts.com/news_poorest_americans_richer_than...
ซึ่งก็สอดคล้องกับข้อสังเกตส่วนตัวที่ว่า ในยุโรปทุกอย่างเล็กกว่า ผู้คนครอบครองของน้อยกว่า และพลังงานแพงมาก
พอเห็นพาดหัวบทความ ก็เดาได้เลยว่าคอมเมนต์จะเต็มไปด้วยการตั้งการ์ดแบบพร่า ๆ ที่ยกคุณภาพชีวิตเชิงนามธรรมขึ้นมานำ
ประมาณว่า “เศรษฐกิจอาจย่ำแย่อย่างเป็นรูปธรรม แต่ดัชนีคุณภาพชีวิตของมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกนเอาจำนวนมรดก UNESCO มาหารด้วยจำนวนประเภทระบบบำนาญ...” อะไรทำนองนั้น
ความจริงอันเย็นชาคือ เมื่อความมั่งคั่งลดลง เงินที่จะใช้กับพยาบาล ครู และโครงสร้างพื้นฐานก็ลดลงด้วย ผลลัพธ์ด้านสุขภาพ การศึกษา และการคมนาคม/โลจิสติกส์จะแย่ลง คุณภาพชีวิตลดลง โอกาสของเด็ก ๆ น้อยลง และการย้ายถิ่นเพิ่มขึ้น
ยุโรปยังพอรักษาความสามารถในการแข่งขันไว้ได้ ทั้งที่เศรษฐกิจกำลังหดตัว เพราะสัดส่วนการใช้จ่ายทางสังคมสูงเกินไปเมื่อเทียบกับสหรัฐฯ แต่คงไม่เป็นแบบนี้ตลอดไป
สักวันหนึ่งเศรษฐกิจยุโรปจะเล็กลงเมื่อเทียบกันมากเกินไป จนแม้แต่การใช้จ่ายสังคมที่มากเกินไปก็เริ่มแพ้การใช้จ่ายของรัฐต่าง ๆ ในอเมริกา
มืออาชีพชาวโปรตุเกสย้ายไปขับรถบรรทุกในอเมริกามาสักพักใหญ่แล้ว และตอนนี้แพทย์อังกฤษก็กำลังถูกหน่วยงานรัฐของออสเตรเลียดึงตัวกันครั้งใหญ่ อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงวันที่วิศวกรเยอรมันมีชีวิตที่ดีกว่าในฐานะคนขับแท็กซี่ในจีน
ฉันชอบยุโรปและหวังว่าจะปรับทิศทางให้ถูกได้ แต่ทวีปนี้มีสายตาสั้นแบบก้าวร้าวต่อการที่โลกส่วนที่เหลือกำลังแซงหน้าไปเร็วแค่ไหน และเรื่องนั้นจะส่งผลเสียต่อยุโรปในระยะกลางถึงยาวเพียงใด
การที่ยุโรปค่อย ๆ ไถลสู่ความไม่สำคัญเป็นผลเสียสุทธิสำหรับพวกเราทุกคน และเหนือสิ่งอื่นใด จะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุดต่อคุณภาพชีวิตของชาวยุโรปเอง
ภาษีความมั่งคั่งในบางภูมิภาคของสเปน สูงขนาดไหนกันแน่ถึงขั้นทำให้ซื้อได้ด้วยการลงทุนยังไม่คุ้ม? ฉันเคยได้ยินเรื่อง ภาษีความมั่งคั่ง สำหรับส่วนที่เกิน 3 ล้านยูโร แต่มีอะไรมากกว่านั้นอีกไหม?
ในยุโรป FIRE อาจพบได้น้อยกว่าชัดเจน แต่ก็มีกลุ่มชุมชน FIRE ของยุโรปอยู่
สเปนมี https://www.reddit.com/r/SpainFIRE/ และยังมี Bogleheads Spain ด้วย: https://bogleheads.es
ภาษีความมั่งคั่งทำให้ FIRE ยากขึ้นก็จริง แต่ก็มีค่าลดหย่อนที่ทำให้ยังพอรับไหว
ข้อมูลภาษีความมั่งคั่งของ Valencia: https://atv.gva.es/es/ipatrimoni
ถ้ายกตัวอย่างคู่สามีภรรยาที่อาศัยอยู่ใน Valencia และมีกองทุนดัชนี 2 ล้านยูโร แต่ละคนสามารถหักลดหย่อนได้ 500,000 ยูโรจากฐานภาษี
เมื่อหักรวมกัน 1 ล้านยูโรแล้ว ฐานภาษีความมั่งคั่งจะเหลือ 1 ล้านยูโร สำหรับ 668,499.75 ยูโรแรกของส่วนที่เหลือ จะจ่าย 10,595.71 ยูโร และอีก 331,500.25 ยูโรที่เหลือจะเสีย 1.12% หรือ 3,712.80 ยูโร
รวมภาษีความมั่งคั่งต่อปีเป็น 14,308.51 ยูโร หรือราว 0.7% ของพอร์ตทั้งหมด 2 ล้านยูโร
โดยทั่วไป พอร์ตที่บริหารดีจะใช้กฎอัตราถอนอย่างปลอดภัย 4% สำหรับการเกษียณ 30 ปี ถ้าหัก 0.7% ออก อัตราถอนอย่างปลอดภัยจะเหลือ 3.3% และสามารถใช้จ่ายได้ 66,000 ยูโรจากพอร์ต 2 ล้านยูโรหลังภาษีความมั่งคั่ง
ถ้าสมมุติว่าครึ่งหนึ่งของยอดถอนแต่ละปีต้องเสียภาษีกำไรจากการขายสินทรัพย์ และภาษีนั้นคือ 20% ก็จะเหลือราว 60,000 ยูโร ซึ่งถือว่าเป็นรายได้ที่ค่อนข้างดีใน Valencia
ค่าครองชีพโดยประมาณของครอบครัว 4 คนอยู่ที่ราว 28,000 ยูโร: https://www.numbeo.com/cost-of-living/in/Valencia
หลังหักภาษีแล้วยังเหลืออีก 32,000 ยูโรสำหรับท่องเที่ยว ความฟุ่มเฟือย ฯลฯ และที่อยู่อาศัยหลักยังมีค่าลดหย่อนอีก 300,000 ยูโรต่อคน
ยังมีข้อจำกัดอื่นด้วย เช่น ภาษีต้องไม่เกิน 60% ของรายได้รวม
ในอเมริกา ถ้ามี 2 ล้านดอลลาร์ ถอน 4% และไม่มีภาษีความมั่งคั่ง ก็จะได้ 80,000 ดอลลาร์ ถ้าจ่ายภาษีกำไรจากการขายสินทรัพย์ 15% สำหรับครึ่งหนึ่งของยอดถอนในแต่ละปี ก็จะเหลือ 74,000 ดอลลาร์
ถ้าหักประกันสุขภาพดี ๆ สำหรับครอบครัว 4 คน เดือนละ 1,400 ดอลลาร์ หรือราว 16,000 ดอลลาร์ต่อปี มันก็แทบจะพอ ๆ กัน และยังไม่ได้รวมกรณีที่ต้องใช้ยอด deductible จริงด้วยซ้ำ ถ้าเป็นพลเมืองสเปนก็ได้สาธารณสุขฟรี
เพราะเรื่องค่าแรง การสะสมความมั่งคั่งระดับนั้นในสเปนยากกว่าจริง แต่จะบอกว่า FIRE เป็นไปไม่ได้เลยในสเปนก็คงไม่ยุติธรรม
นี่เป็น กับดักของกรอบคิด นิดหน่อย ถ้าดูตัวชี้วัดอื่น ในปี 2021 อายุขัยเฉลี่ยของ EU คือ 80 ปี ส่วนสหรัฐฯ คือ 76 ปี
ถ้าย้อนกลับไปปี 2008 EU อยู่ที่ 79 ปี และสหรัฐฯ อยู่ที่ 78 ปี
ประเด็นคือ GDP อาจไม่ใช่ตัวชี้วัดที่สำคัญที่สุด
สหรัฐฯ อาจทำให้ GDP เพิ่มเป็นสองเท่าได้ด้วยการทำให้ค่ารักษาพยาบาลแพงขึ้นและรีดเงินจากผู้สูงอายุจนหยดสุดท้าย แต่สิ่งนั้นทำให้คุณภาพชีวิตของผู้คนดีขึ้นจริงหรือ? [1]
[1] https://data.worldbank.org/indicator/SP.DYN.LE00.IN?location...
อายุขัยเฉลี่ยของ California คือ 81 ปี ส่วน Alabama คือ 74 ปี ซึ่งต่างกันพอ ๆ กับสหราชอาณาจักรและ Latvia
เวลาคนเห็นสถิติรวมแบบหยาบ ๆ พวกเขามักตีความอย่างไร้เดียงสาว่าหมายถึงทุกอย่างแย่ลงไปนิดหน่อยทั่วทั้งระบบ แต่เรื่องจริงของอเมริกาจริง ๆ ใกล้เคียงกับการที่มีความมั่งคั่งกระจายกว้าง พร้อมกับผลลัพธ์ที่เลวร้ายอย่างมากสำหรับคนที่ตกลงไประหว่างช่องว่างอันกว้างมากนั้น
บทความนี้พูดถึงการเติบโตของ GDP แล้วอายุขัยเฉลี่ยเกี่ยวอะไร และช่วยให้การถกเถียงตรงนี้ดีขึ้นอย่างไร? มีใครบอกที่นี่หรือว่า “GDP เป็นตัวชี้วัดที่สำคัญที่สุด”?
แต่สหรัฐฯ หลีกเลี่ยงกระสุนที่ชื่อว่า กระแสนิยมรัดเข็มขัดทางการคลัง ในยุค 2010s ไปได้ ขณะที่หลายพื้นที่ใน EU ตกหลุมนี้เข้าอย่างจัง
การรัดเข็มขัดเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมมากในการกดการเติบโต
ถ้าผู้บริโภคชาวเยอรมันได้ส่วนแบ่งจากการเพิ่มขึ้นของผลิตภาพมากกว่านี้ ก็จะช่วยแก้ปัญหาใหญ่ที่สุดคืออุปสงค์ที่อ่อนแอ และเป็นผลดีกับยุโรปทั้งทวีป
แต่แนวคิดกลับเป็นว่าแบบนั้นไม่ได้ เพราะดุลการค้าเกินดุลจะลดลง ทั้งที่ประเทศ EU อื่น ๆ ต้องช่วยดูดซับดุลเกินดุลก้อนใหญ่นั้น และยังถูกตำหนิอีกว่าไม่ประหยัดเท่าเยอรมนี
ช่วงหลัง ๆ อุปสงค์ผู้บริโภคลดลงเพราะค่าก๊าซสูง และเยอรมนีใช้ก๊าซในการทำความร้อนเป็นหลัก
รัฐบาลปัจจุบันก็เพิ่มภาระค่าใช้จ่ายของผู้บริโภคด้วย เช่น ทุกคนต้องเปลี่ยนระบบทำความร้อนด้วยก๊าซ ซึ่งเป็นเรื่องที่รัฐมนตรีเศรษฐกิจผลักดัน เขาเป็นรัฐมนตรีเศรษฐกิจเพราะเป็นรองนายกฯ แต่กลับทำนโยบายสิ่งแวดล้อมแทนที่จะเป็นนโยบายเศรษฐกิจเพื่อเอาใจฐานเสียงสายกรีน มันบ้าชัด ๆ
ผลคือผู้บริโภคมองอนาคตในแง่ลบมากและใช้เงินอย่างระมัดระวังสุด ๆ
การลดลงของอุปสงค์การบริโภคในเยอรมนีไม่ได้เกี่ยวกับความสามารถในการแข่งขันหรือดุลการค้าเกินดุล
การเอาเศรษฐกิจที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงมาผูกติดกับสกุลเงินเดียว อัตราดอกเบี้ยเดียว และไม่มีการโอนย้ายทางการคลัง ซึ่งไม่เหมาะกับใครเลย ดูจะเป็นไอเดียที่โง่อย่างเป็นประวัติการณ์
จากมุมมองของ Scandinavia วิธีนั้นดูค่อนข้าง “พองลมเกินจริง” เพราะพึ่งแรงงานค่าแรงต่ำมากเกินไป และแน่นอนว่าไม่มีทางยั่งยืนตลอดไป
ในโลกที่เปลี่ยนไปแบบตอนนี้ การผจญภัยด้านการเอาต์ซอร์สของพวกเราก็ถูกวิจารณ์ได้พอกัน ครั้งหนึ่งการรวมการผลิตไว้เพื่อให้ผู้ซื้อหลายรายของของอย่างวัคซีนสามารถทำสัญญากับโรงงานเดียวกันได้ก็ดูสมเหตุสมผล บางทีมันอาจจะโง่นิด ๆ เหมือนกัน
ไม่ว่าอย่างไร เยอรมนีก็ยังรักษาขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมไว้ได้มาก และถ้าไม่มองลึกเกินไปว่าวิธีนั้นทำงานอย่างไร มันก็ดูดี
ในความเป็นจริงทางภูมิรัฐศาสตร์แบบใหม่ มันน่าสนใจว่ากลยุทธ์นั้นจะทำงานอย่างไร Scandinavia แทบต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น แต่เยอรมนีมีทั้งปัจจัยการผลิตและโครงสร้างพื้นฐานสำหรับขยายกำลังได้อย่างรวดเร็วอยู่แล้ว
อาจต้องมีการปรับตัวบ้าง แต่ถ้าการแข่งขันจากนอก EU ถูกสกัดด้วยเครื่องมือทางการเมือง ก็ไม่มีเหตุผลที่ค่าจ้างจะไม่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะเมื่อระบบค่าแรงต่ำเองก็เริ่มหมดแรงอยู่แล้ว
อาจกลายเป็นว่าเดิมพันของ Merkel ในการรักษาภาคอุตสาหกรรมไว้ เป็นการมองระยะยาวมากกว่าที่เราคิด
ถ้า GDP โตขึ้นแล้วฉันไม่ได้ประโยชน์ จะสนใจไปทำไม?
ในทางทฤษฎี ค่าจ้างที่แท้จริงเพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี 2008 แต่ในความเป็นจริง ค่าใช้จ่ายอย่างที่อยู่อาศัยและการดูแลเด็กพุ่งขึ้นมหาศาลในช่วงเดียวกันจนลบล้างผลประโยชน์ที่แท้จริงไปหมด
สินค้า บริการ เทคโนโลยี งาน ฯลฯ ล้วนเป็นสิ่งที่ดี
สรุปสั้น ๆ คือ ตลอดกว่า 200 ปีที่ผ่านมา คนสัดส่วนเล็กมากกลุ่มหนึ่งรวยขึ้นเร็วกว่าคนที่เหลือมาก และเรื่องนี้รุนแรงขึ้นหลังยุค Reagan/Thatcher เมื่อภาษีแบบก้าวหน้าและกฎระเบียบถูกถอยกลับ
ไม่แน่ใจว่ายังอยู่หรือไม่ แต่ในหน้าเว็บของหนังสือเคยมีข้อมูลทั้งหมด
ที่ไม่ชอบก็เพราะมันเขียนแค่ว่า “ที่มา: International Monetary Fund” ซึ่งก็เหมือนอ้างถึงความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์แล้วเขียนแหล่งที่มาว่า MIT
แล้วมันมาจากตรงไหนกันแน่ในบรรดาเอกสารจำนวนมากที่ IMF เผยแพร่ช่วงหลัง? ฉันลองไล่ดูสองสามหน้าแรกของสิ่งพิมพ์ IMF และเช็กชื่อเรื่องที่น่าจะมีกราฟหรือข้อมูลคล้ายกันแล้ว แต่ก็ไม่เจอ
การขอถึงขั้น ชื่อสิ่งพิมพ์และวันที่ ตามมาตรฐานการอ้างอิงนี่มากเกินไปนักหรือ?
ที่ฉันหาเพราะมีคอมเมนต์อื่นบอกว่า Brexit อาจทำให้ตัวเลขของยูโรโซนดูแย่เป็นพิเศษ
แต่บทความของ WSJ ก็แยกบอกไว้อีกว่าพลเมืองสหราชอาณาจักรก็ยากจนลงในลักษณะคล้ายกัน จึงสุดท้ายก็ตรวจสอบสมมติฐานนั้นไม่ได้อยู่ดี
ในทางกลับกัน บางประเทศในยูโรโซนอย่าง Greece, Italy, Spain กลับถดถอยลงจริง ๆ
ถ้ารวมแต่ประเทศที่มีปัญหาทั้งหมดและไม่ใส่ประเทศที่โตเร็วเลย ก็ไม่แปลกที่จะได้ข้อสรุปแบบนั้น
ขณะที่ประเทศ EU ที่อยู่นอกยูโรโซนไม่จำเป็นต้องทนทุกข์เพื่อประเทศที่ถูกยกให้เป็นฮีโร่ของยูโรโซนประเทศใดประเทศหนึ่ง จึงไปได้สวย
EU กำลังแก่ตัวลงอย่างรวดเร็ว สหรัฐฯ มีเบบี้บูมขนาดย่อมร่วมกับ Millennials แต่ EU ไม่มีปรากฏการณ์คู่ขนานแบบนั้น
ดังนั้นแม้จะไม่มีทั้งการชะลอตัวของผลิตภาพแรงงานหรือคุณภาพชีวิตที่ลดลง สัดส่วนประชากรที่เข้าร่วมตลาดแรงงานของยุโรปก็ยังต่ำกว่ามากอยู่ดี