เลิกคอสเพลย์เป็นคนดัง
(ajkprojects.com)- เมื่อเริ่มทำงานอดิเรก ถ้าปรับทุกอย่างให้เหมาะกับ ผู้ชมที่ไม่มีอยู่จริง ก็อาจเผลอทำให้ตัวเองหลงลืมเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไปเพื่อความสนุกของตัวเอง
- สำหรับงานคราฟต์ ศิลปะ และการถ่ายภาพ สิ่งที่สำคัญกว่าการสร้างแบรนด์บน Instagram หรือยึดติดกับสไตล์ส่วนตัวแบบตายตัว คือการฝึกทักษะและ ลองทำสิ่งที่หลากหลาย
- ถ้าอยากสร้างแอปหรือเว็บไซต์แต่ไม่ชอบงานดีไซน์ ก็เริ่มจากทำ ฟังก์ชันที่ใช้งานได้จริง ก่อน แทนที่จะพยายามตกแต่งให้ดูดี
- บล็อกมีคุณค่าอยู่ที่ กระบวนการเขียน มากกว่าผลงานสุดท้าย และถ้าคนอื่นยังพอเข้าใจความคิดได้ ก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับไวยากรณ์หรือการแก้ไขมากเกินไป
- ถ้าเริ่มจากการจินตนาการว่าจะหาเงินจากงานอดิเรกอย่างไร ความสนุกอาจหายไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้นต่อให้ตั้งเป้าหมาย ก็ควรเป็นเป้าหมายเพื่อ ตัวเอง ไม่ใช่เพื่อผู้ชม
อย่าปรับตัวให้เข้ากับผู้ชมที่ไม่มีอยู่จริง
- ถ้าคุณไม่ใช่คนดัง ไม่ว่าคุณจะทำหรือสร้างอะไร ก็มีโอกาสสูงมากที่จะไม่ได้รับความสนใจมากนัก
- เพราะฉะนั้น เวลาว่างหรือกิจกรรมยามว่างควรเดินต่อไปในทิศทางที่ตัวเองสนุกได้จริง มากกว่าจะขัดเกลาเพื่อ ผู้ชมที่ไม่มีอยู่จริง
- ในงานคราฟต์หรืองานศิลปะ ไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองว่าต้องสร้าง สไตล์ส่วนตัว ที่ชัดเจนเสมอไป
- ถ้าคิดว่าภาพถ่ายขาวดำดูเท่และอยากลอง ก็แค่ลองทำได้เลย
- ไม่จำเป็นต้องสร้างแบรนด์ Instagram ด้วยภาพขาวดำหม่น ๆ
- ต่อให้ความสนใจเปลี่ยนแล้วอยากลองสไตล์ภาพถ่ายแบบอื่น ก็ไม่ใช่ปัญหา
- ถ้าอยากสร้างแอปหรือเว็บไซต์แต่ไม่ชอบงานออกแบบ ก็ให้ ลงมือทำฟังก์ชันก่อน
- ถ้ายังไม่มีผู้ชม งานดีไซน์ก็ไม่ใช่ปัญหาที่สำคัญที่สุดในตอนนี้
- ภายหลังอาจมีดีไซเนอร์มาเห็นแล้วอยากช่วยปรับปรุง แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น คุณก็ยังภูมิใจกับ UI ที่ยังไม่สมบูรณ์ได้
หลีกเลี่ยงการปรับให้เหมาะจนความสนุกหายไป
- การเขียนบล็อกอาจเป็นกิจกรรมที่ทั้งสนุกและเยียวยาได้
- ถ้าคุณไม่ได้สนุกกับไวยากรณ์และการแก้ไข ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับความผิดพลาดหรือการเซ็นเซอร์ตัวเองมากเกินไป ตราบใดที่คนอื่นยังพอเข้าใจสิ่งที่คุณคิด
- ใช้ Grammarly แก้แค่ข้อผิดพลาดพื้นฐานแล้วไปต่อก็พอ
- แก่นสำคัญอยู่ที่ กระบวนการเขียน มากกว่าผลลัพธ์สุดท้าย
- ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมอะไร ทิศทางที่แย่ที่สุดคือการเริ่มจากจินตนาการว่าจะ หาเงินจากสิ่งนั้นอย่างไร
- คุณจะเผลอปรับทุกอย่างให้เหมาะกับองค์ประกอบที่ผิด และความสนุกจะหายไป
- ผลลัพธ์คือมีโอกาสสูงที่จะเลิกทำสิ่งนั้นแทบจะในทันที
- เรื่องแผนหาเงินควรปล่อยไว้ให้เป็นเรื่องของงานจะดีกว่า
- สุดท้ายแล้ว เราควรมองหาสิ่งที่ตัวเองสนุก และทำมันเพราะมันสนุกจริง ๆ
- ถ้าจำเป็นจะตั้งเป้าหมายก็ได้ แต่เป้าหมายนั้นควรเป็น เป้าหมายเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อผู้ชม
1 ความคิดเห็น
ความคิดเห็นจาก Hacker News
ฉันเข้าใจมุมมองของผู้เขียน แต่แนวทางการใช้ชีวิตของฉันตั้งอยู่บนข้อพระคัมภีร์สองข้อที่ท่องจำตั้งแต่เด็กเป็นอย่างมาก: 1) “ไม่ว่าทำสิ่งใด จงทำด้วยสุดใจ เสมือนทำถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่ใช่ทำต่อมนุษย์” (โคโลสี 3:23), 2) “เจ้าเห็นคนที่ชำนาญในงานของตนหรือไม่? เขาจะได้ยืนต่อหน้ากษัตริย์ มิใช่ต่อหน้าคนต่ำต้อย” (สุภาษิต 22:29)
ข้อพระคัมภีร์สองข้อนี้กลายเป็นรากฐานของทัศนคติที่ฉันมีต่อแทบทุกอย่างในชีวิต รวมถึงงานและงานอดิเรก และฉันรู้สึกว่า การมุ่งสู่ความเป็นเลิศ ไม่ได้ใช้แค่กับงาน แต่ครอบคลุมทั้งชีวิตด้วย ทุกอย่างที่ฉันทำบนอินเทอร์เน็ตคืองานของฉัน และฉันก็ไม่ได้มีอาชีพอื่นอย่างการมีสปอนเซอร์อะไรแยกต่างหาก งานอดิเรกและกีฬาฉันก็ทำด้วยความตั้งใจและความใส่ใจ และอยากเลี้ยงดูลูกให้เป็นแบบนั้นด้วย
ถึงอย่างนั้น ในศาสนาอย่างน้อยก็พอชัดว่าพระเจ้าต้องการอะไร อย่างที่ผู้เขียนพูด ถ้าจะทำอะไรเพื่อตัวเอง คุณต้องมีความต้องการพื้นฐานครบถ้วนแล้ว ไม่อย่างนั้นการสร้างงานศิลปะจะรู้สึกเหมือนเสียเวลา หรือสุดท้ายก็ต้องหาเหตุผลด้วยการโยงมันเข้ากับสถานะทางสังคม
ผู้เขียนบอกว่า “ต่อให้สร้างหรือทำอะไรขึ้นมา มันก็คงแทบไม่ได้รับความสนใจ ดังนั้นอย่าไปปรับให้เหมาะกับผู้ชมที่ไม่มีอยู่จริง”, “การจินตนาการว่าจะหาเงินจากมันได้อย่างไรคือสิ่งที่แย่ที่สุด”, และ “สุดท้ายให้หาสิ่งที่ชอบแล้วทำเพราะคุณสนุกกับมัน” แต่ฉันไม่เข้าใจการตั้งสมการว่า การทำให้มันออกมาสมบูรณ์ เท่ากับคาดหวังเงินหรือชื่อเสียง
ยิ่งไปกว่านั้น ตัวอย่างในบทความก็เป็นงานสร้างสรรค์ที่ถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต เช่น บล็อกภาพถ่าย การปล่อยโปรแกรม หรือการทำเว็บไซต์ ไม่ใช่งานอดิเรกส่วนตัวแบบปิดที่ไม่มีผู้ชมตามตัวอักษร บางคนขัดเกลางานเพราะอยากให้คนอื่นเพลิดเพลินได้ง่ายขึ้น เข้าถึงได้มากขึ้น ใช้งานได้มากขึ้น หรือมีความหมายมากขึ้น หรือเพราะมันเชื่อมกับชื่อจริงหรือตัวตนแบบนามแฝงและสะท้อนตัวเอง จึงทำให้กระบวนการนั้นเองเป็นส่วนหนึ่งของความสนุกด้วย
ทันทีที่เอาออกสู่โลก ผู้ชมก็อาจเป็นใครก็ตามที่บังเอิญพบมัน จะมีคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ ไม่ได้หมายความว่าคุณจำเป็นต้องใส่ใจกับผลงานงานอดิเรกเสมอไป แต่ฉันไม่เห็นด้วยที่ว่าแรงจูงใจในการทำอะไรให้ดีขึ้นมีแค่เรื่องเงินหรือชื่อเสียงเท่านั้น
คุณอาจอยากสร้างผลงานที่มีคุณภาพสูงจริง ๆ ก็ได้ แต่เหตุผลควรเป็นเพื่อการเติบโตและการเรียนรู้ของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อให้โดนใจคนอื่น ควรให้ความสำคัญกับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุขและสนุก มากกว่าสิ่งที่คิดว่าคนอื่นน่าจะต้องการ
มันทำให้ฉันพอสัมผัสได้ว่า การเขียนโค้ดจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรหากแยกขาดจากแรงงานในชีวิตประจำวัน ระบบเศรษฐกิจ และผู้คนอื่น ๆ
มีคนจำนวนไม่น้อย รวมถึงฉันด้วย ที่มี กรอบความคิดที่บิดเบี้ยว แบบพยายามทำเงินจากงานอดิเรกส่วนตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ทุกอย่าง
“จะลองเขียนไดอารี่ดูไหม” กลายเป็น “จะทำยังไงให้ฉันกลายเป็นผู้นำทางความคิดในวงการเขียนไดอารี่บ้า ๆ นี่ได้” แล้วมันก็ทำลายทุกอย่าง ฉันเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งและเสียใจ
ไม่นานมานี้เองที่ฉันยอมรับทัศนคติที่ผู้เขียนพยายามส่งต่อ ซึ่งมันเรียบง่ายมาก: ให้รู้ว่าคุณชอบอะไรและเพราะอะไร แล้วก็ทำมันไป อย่าพยายามรีดประโยชน์หรือทำเงินจากมัน ผู้เขียนดูเหมือนจะพูดปน ๆ เรื่องนี้เข้ากับ “การมีชื่อเสียง” อย่างแปลก ๆ
เพราะแบบนั้นฉันเลยชอบบทความนี้ มันเป็นเครื่องเตือนใจที่ดี คนอื่นจะวิจารณ์ว่ามันกลิ่น LinkedIn หรือเชยก็ไม่ผิด แต่ยังไงฉันก็ได้คำแนะนำมันมา และตอนนี้มันก็เป็นบทความแบบนั้นแหละ
เมื่อไม่นานมานี้ฉันก็เห็นบทความที่เกี่ยวข้องเหมือนกัน: https://nickang.substack.com/p/my-problem
เพียงแต่ก็ควรเช็กให้แน่ใจว่าคุณกำลังสนุกกับกระบวนการนั้นอยู่หรือเปล่า
ฉันไม่เห็นด้วยกับบทความนี้อย่างมาก ความสุขส่วนใหญ่ที่ฉันได้จากการสร้างสรรค์มาจาก กระบวนการที่คนอื่นได้เพลิดเพลินกับสิ่งที่ฉันสร้าง
ยิ่งไปกว่านั้น การทำอะไรเพื่อคนอื่นยังช่วยพัฒนาด้านที่เรายังอ่อนหรือมีประสบการณ์น้อยด้วย ตัวอย่างเช่น งานด้าน accessibility ของฉันยังไม่ดีพอ จนกระทั่งสิ่งที่ฉันทำได้รับการตอบรับจากผู้พิการทางสายตา
ตัวอย่างเช่น ฉันมักสร้างเครื่องมือ CLI ให้ตัวเองใช้ก่อน แล้วก็ออกแบบโลโก้กับแบรนดิ้งเล็ก ๆ ให้มัน การได้เห็นโปรเจกต์เหล่านี้ไปถึงระดับความสมบูรณ์ที่พอสู้กับโปรเจกต์ใหญ่ ๆ ได้ทำให้ฉันมีความสุขมาก README.MD ที่สม่ำเสมอ เอกสารที่ดี โค้ดที่เขียนอย่างดี คือสิ่งที่ฉันมุ่งหวัง และฉันทำมันเพื่อตัวเองก่อน
ถ้าคนอื่นชอบก็ดี ถ้าไม่มีใครสนใจก็ไม่เป็นไร เพราะแต่แรกฉันสร้างเครื่องมือนั้นขึ้นมาเพื่อตอบโจทย์ความต้องการของตัวเอง
เพราะแบบนั้น บางครั้งฉันเลยตั้งใจทำ โปรเจกต์เพื่อตัวฉันคนเดียว และพยายามตัดสินใจแบบนั้นตั้งแต่ต้น โดยรวมแล้วดูเหมือนฉันจะได้อะไรจากโปรเจกต์ “เพื่อโลก” มากที่สุด ถึงจะเป็นกิจกรรมยามว่าง ฉันก็ยังผลักดันตัวเองอย่างจริงจัง แต่ถ้าจะรักษาสุขภาพจิตไว้ ก็ยังจำเป็นต้องมีโปรเจกต์ที่ทำเพื่อตัวเอง
แต่ถึงอย่างนั้น ผู้คนก็ยังหางานของฉันเจอและบอกฉันว่าพวกเขาคิดอย่างไร วันหนึ่งฉันเข้ามาใน HN แล้วเห็นโปรเจกต์ของฉันขึ้นไปอยู่หน้าแรก ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นคนอื่นที่มีไอเดียเหมือนฉัน จากนั้นก็เริ่มได้รับอีเมลเกี่ยวกับเว็บไซต์ของฉัน ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ มันเป็นแรงผลักดันอย่างมหาศาล เหมือนในที่สุดก็ได้ส่งไปถึงใครสักคน
การสร้างอะไรขึ้นมาเพื่อตัวเองและเพื่อความสุขของตัวเองล้วน ๆ อาจโดดเดี่ยวมาก และบางทีโดยที่ไม่ได้พยายาม คุณก็อาจมีผู้ชมบางกลุ่มเกิดขึ้นมาเองได้ ประสบการณ์แบบนั้นสามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้
แก่นของ Ash คือความมั่นคงหนักแน่น จงทุ่มเทกับงานอดิเรกหรือกิจกรรมสร้างสรรค์ แต่ อย่าใส่ใจกับการยืนยันคุณค่าจากภายนอก หรือโอกาสในการหาเงินมากเกินไป
อีกประเด็นที่ติดอยู่ในใจฉันคือ การหาความสุขจากกระบวนการเรียนรู้และพัฒนาทักษะของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญ เป้าหมายส่วนตัวสามารถช่วยกระตุ้นการเติบโตได้ การแบ่งปันงานทำให้เราได้เรียนรู้จากฟีดแบ็กและมุมมองอื่น ๆ แต่การไล่ล่าความสมบูรณ์แบบหรือพยายามทำเงินไม่ควรกลบความสุขของกิจกรรมนั้นเอง รางวัลภายในที่ได้จากงานอดิเรกหรือสิ่งที่เรามุ่งมั่นควรมาก่อนการยืนยันคุณค่าหรือผลประโยชน์ทางการเงิน สุดท้ายแล้วต้องหาสิ่งที่ตัวเองสนุก และทำมันเพราะมันสนุก
ฉันยังไม่ได้ศึกษาประเด็นนี้มากพอ แต่ก็น่าสนใจถ้าจะดูว่าแนวคิดแบบแบ่งขั้วระหว่าง การหาเงินกับความสนใจของตัวเอง ฝังลึกอยู่ในงานสร้างสรรค์ตั้งแต่เมื่อไร ฉันเดาว่าน่าจะช่วงการปฏิวัติอุตสาหกรรม แต่ฉันก็คิดว่าแนวคิดตั้งต้นเรื่อง “ศิลปะในฐานะการแสดงออกของตัวเอง” มีบทบาทมาก และน่าจะใกล้กับช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 20 มากกว่า
ถ้าอ่านงานของนักสร้างสรรค์ยุค Renaissance จะเห็นว่าความแบ่งขั้วแบบนี้ไม่ได้แรงขนาดนั้น Da Vinci ทำงานวาดภาพเหมือนแบบมีค่าจ้างไปพร้อมกับทำการทดลองของตัวเองแบบไม่ได้ค่าตอบแทน และการทดลองเหล่านั้นก็มีประโยชน์กับงานที่มีค่าจ้างของเขาด้วย มันเป็นโครงสร้างแบบหมุนเวียนชนิดหนึ่ง และเขาน่าจะรู้สึกแปลกกับการแบ่งอย่างชัดเจนระหว่าง “ทำเพื่อหาเงิน” กับ “ทำเพราะอยากสร้างสิ่งที่ตัวเองอยากสร้างอย่างบริสุทธิ์” ศิลปะรูปแบบส่วนใหญ่ของโลกก่อนปลายศตวรรษที่ 19 ก็คล้ายกัน
ทางออกอาจเป็นการโฟกัสหลักไปที่ ตัวฝีมือ มากกว่าผลงานปลายทาง เราเห็นเรื่องนี้บ่อยในกรณีของนักเขียนนวนิยายช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ที่สลับไปมาระหว่างงานเขียนกับงานข่าว โดยมองว่าตัวเองกำลังพัฒนาฝีมือการเขียนให้ดีขึ้น ไม่ใช่แค่สร้างผลิตภัณฑ์สุดท้ายหรือเป็น “นักเขียนนวนิยายที่ดี”
ก่อนหน้านั้น ผู้สนับสนุนจะเป็นคนบอกว่า “คุณต้องวาดโบสถ์นี้” และผู้สนับสนุนก็จะเป็นคนกำหนดว่าจะจ่ายเท่าไร ซึ่งมักจะน้อยมาก แต่ในกรณีของ Michelangelo ถ้าผู้สนับสนุนบอกว่า “คุณต้องวาดโบสถ์นี้” เขาจะตอบว่า “ได้ครับ เหรียญทอง 400 florin ถ้าไม่เอาก็แล้วแต่” ยังมีเกร็ดด้วยว่าพอผู้สนับสนุนพยายามเปลี่ยนราคาในภายหลัง เขาก็ไม่ยอมส่งมอบงานให้
กลับมาที่ประเด็น ถ้าเรานิยามคำว่า “หาเงิน” ให้กว้างพอ มันก็เข้ากันได้ดีกับความสนใจของตัวเอง ถ้ามีใครมาขอให้ฉันทำรีมิกซ์เพลง แต่ปล่อยให้ฉันตัดสินใจได้เต็มที่ว่าจะทำอย่างไร มันก็จะรู้สึกเหมือนเป็นโจทย์ที่กว้างพอและฉันยังมีอำนาจควบคุมอยู่ ถึงจุดนั้นก็แทบไม่รู้สึกว่าเป็นการ “ทำเพราะเงิน” เลย
― L.P. Jacks
ประโยคที่สำคัญที่สุดในบทความนี้คือประโยครองหัวข้อที่ว่า “คำแนะนำที่ฉันให้กับตัวเองเกี่ยวกับกิจกรรมยามว่าง”
สำหรับผมเอง ผมไม่ได้เป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยมเลยสักนิด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนุกกับการทำของขึ้นมาเองในเมื่อของนั้นซื้อได้อยู่แล้ว ที่เริ่มเย็บผ้าไม่ใช่เพราะอยากทำเสื้อเชิ้ตที่สมบูรณ์แบบ แต่เพราะ แฟชั่นผู้ชาย มันแย่ ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ทำก็ต้องเป็นของที่ใส่ได้จริง และอย่างน้อยก็ควรดูดีพอ ๆ กับของที่ซื้อได้ ผมไม่คิดว่านั่นคือ “การทำตัวเหมือนคนดัง”
ในทำนองเดียวกัน ที่เขียนบทภาพยนตร์ก็เพราะเคยอ่านบทแย่ ๆ ที่ถูกเอาไปสร้างเป็นหนังจริงมาเยอะ และคิดว่าอย่างน้อยตัวเองก็คงเขียนได้ไม่แย่ไปกว่าบทที่ห่วยที่สุดที่เคยอ่าน ส่วนการวาดรูปหรือถ่ายภาพนั้นไม่ทำ เพราะรู้อยู่แล้ววางานวาดกับรูปถ่ายของตัวเองคงห่วย
ถ้าจะให้คำแนะนำเรื่องการเริ่มงานอดิเรกของผม ก็คงประมาณนี้: ตั้งเป้าให้เก่งกว่าคนที่แย่ที่สุดในสายอาชีพนั้น
เกณฑ์ที่สำคัญกว่ามากคือคุณสนุกกับมันหรือไม่ เพราะสุดท้ายแล้วคุณทำมันเพื่อตัวเอง และในฐานะคนสอน ผมก็อยากบอกว่าหลายคนประเมินความสามารถในการเรียนรู้ของตัวเองได้แย่มาก
มีคนจำนวนมากที่บอกว่าตัวเองทำ $X ไม่ได้ และหลีกเลี่ยง $X เพราะคำทำนายนั้น ผลก็คือพวกเขาไม่มีวันเก่ง $X ได้เลย จะดีกว่ามากถ้ารับของขวัญจากวัฒนธรรม Punk มาใช้ แล้ว A) หาความสุขจากการลงมือทำแม้จะยังไม่เก่ง และ B) โฟกัสกับการหาวิธีแบบของตัวเอง เพราะงานอดิเรกหลายอย่างไม่ได้มีวิธีที่ดีอย่างเป็นกลางอยู่แค่วิธีเดียว
ผมเป็นสมาชิก https://www.styleforum.net มาหลายปีและแนะนำอย่างมาก อีกอย่างคือคุณสามารถหาเสื้อผ้าสั่งตัดแบบ MTM ได้ในราคาค่อนข้างย่อมเยา ผมเคยใช้ https://www.divij.com/ มาก่อน เป็นธุรกิจครอบครัวขนาดเล็กที่เข้าไปนัดหมายในเมืองใหญ่เพื่อวัดตัวและเอาสมุดตัวอย่างมาให้ดูเนื้อผ้าจริงได้ หลังจากนั้นก็สั่งเสื้อเชิ้ตและสูทออนไลน์ได้
https://voxleone.com/2024/03/05/3d-printing-im-making-a-500c...
เห็นด้วยกับการโฟกัสที่การทำเพราะสนุก พอพยายามจะสร้างความประทับใจลึกซึ้งให้คนอื่น มันจะมีบางอย่างหายไป ทุกคนน่าจะมีความทรงจำตอนเด็กที่ทำอะไรบางอย่างเพราะความสนุกล้วน ๆ
แต่ผมไม่เห็นด้วยกับส่วนที่พูดถึง สไตล์ส่วนตัว หรือการพยายามทำให้มันดูดี เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องมีไว้เพื่อสร้างความประทับใจให้ผู้ชมเสมอไป มันอาจเป็นการสนุกกับกระบวนการเองก็ได้
แล้วคำว่า “ดูดี” ก็ขึ้นอยู่กับคนดูด้วย ถ้าคุณชอบการออกแบบและอยากทำอะไรสวย ๆ ก็ทำไปได้เลย และไม่ต้องสนใจคำวิจารณ์
สำหรับผม สิ่งที่สวยคือโค้ด และเพราะผมเป็นผู้ใช้คนเดียว ผมเลยไม่สนใจ user experience เลยแม้แต่นิดเดียว
ผมออกแบบไม่เก่ง และก็ไม่ได้สนุกกับกระบวนการเท่าไร ช่วงที่หมกมุ่นมาก ๆ บางส่วนมันก็สนุก แต่โดยรวมคือไม่สนุก ถึงอย่างนั้นก็ยังทำ เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับผลลัพธ์ แต่คือผมจะคิดยังไงกับมัน
ดูเหมือนผู้เขียนจะทำให้เรื่องนี้ง่ายเกินจริงไปหน่อย กระบวนการเรียนรู้หลายอย่างไม่ได้สนุก และแทบไม่มีอะไรที่สนุกตลอดเวลา ผมใช้เวลาหลายปีเรียน airbrush เพราะอยากทำสิ่งที่อยากทำให้ได้ และผมเกลียดกระบวนการนั้นจริง ๆ ตอนนี้พอสร้างสิ่งที่นึกภาพไว้ในหัวได้แล้ว กระบวนการมันสนุก แต่ช่วงแรกที่ห่วยมาก ๆ น่ะเหรอ? มันไม่ได้ดีเลย แม้เป้าหมายสุดท้ายจะเป็นการยอมรับจากคนภายนอกก็ทำได้เหมือนกัน
ผมเห็นด้วยกับความรู้สึกแบบ “ชีวิตมันสั้น จงทำสิ่งที่คุณรัก” แหละ เพียงแต่สามารถพูดให้ดีกว่านี้ได้มากโดยไม่ต้องวางท่าเหนือคนอื่นแบบผู้เขียน
สุดท้ายแล้วมันขึ้นอยู่กับว่าคุณนิยาม “กิจกรรมยามว่าง” ว่าอย่างไร ซึ่งแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน และโดยมากก็มักมีหลายมิติ ดังนั้นคำแนะนำนี้จึงล้มเหลวในฐานะ คำแนะนำที่ใช้ได้กับทุกคน
มีงานอดิเรกที่ทำเพราะความสนุกล้วน ๆ เช่นสำหรับผม การร้องประสานเสียงก็เป็นแบบนั้น ผมรู้จักคนที่ร้องเก่งกว่าผมมากมาย และต่อไปก็คงจะยังเป็นแบบนั้น แต่ผมไม่สนใจเลย ผมพอใจกับระดับฝีมือปัจจุบันของตัวเอง 100% ถ้าใครสรุปว่าคนอื่นเก่งกว่าผม ก็คงถูกแล้ว
ในทางกลับกัน ก็มีงานอดิเรกที่ทำเพราะชอบทักษะนั้นเอง หรืออยากได้สิ่งที่ทักษะนั้นพามาให้ เช่นเวลาทำ side project ด้านซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์ ผมอยากทำผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุดจริง ๆ และค่อนข้างแคร์ว่าคนอื่นจะชอบมันไหม ต่อให้มันจะเฉพาะกลุ่มมากแค่ไหนก็ตาม พูดง่าย ๆ คือ เพราะผมอาจเป็นที่สุดได้ ผมจึงอยากเป็นที่สุด การทำเรื่องแบบนี้แค่เพื่อความสนุกอย่างเดียวเป็นสิ่งที่ผมนึกภาพไม่ค่อยออก
ข้อความนี้โดนใจฉันมาก ฉันไม่มีทางมีงานอดิเรกแบบสบาย ๆ ได้เลย พอเริ่มงานอดิเรกอะไรสักอย่าง ฉันก็จะหามุมที่วัดผลได้ มีการแข่งขัน หรือมีมิติทางสังคม แล้วก็เร่งตัวเองจาก “มือใหม่” ไปเป็น “มือใหม่ระดับสูง” และ “ท็อป 20%” ในเวลาอันสั้นมาก หลังจากนั้นก็ทุกข์กับช่วงที่พัฒนาตัน และความจริงที่ว่าการจะขึ้นไปอยู่ 1% แรกต้องทุ่มเททั้งหมด หรืออาจเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ
พอถึงจุดนั้น ฉันก็ไม่สนุกกับสิ่งนั้นอีกต่อไปแล้ว มันไม่สนุกอีกแล้ว
ต่อให้คนอื่นชมจากใจก็ยังรู้สึกว่างเปล่า เพราะฉันรู้ว่ามีคนวาดเก่งกว่าฉันอีกเป็นล้านคน, lap time ของฉันก็ช้ากว่าสถิติระดับสูงสุดตั้ง 1 วินาที, ฝีมือกีตาร์ก็เก่งแค่พอเล่นคนเดียวในออฟฟิศได้, และโปรเจกต์เขียนโปรแกรมยามว่างก็ล้วนไร้ความหมายและถูกทิ้งไปหมด
ฉันอิจฉาคนอยู่สองแบบ คือคนที่หาสิ่งที่ตัวเองเก่งมากเจอแล้วสนุกกับมันไปได้ทั้งชีวิต และคนที่ต่อให้โดยความเป็นจริงแล้วอยู่ระดับธรรมดาและไม่เก่งขึ้น ก็ยังสนุกกับมันได้นานหลายปี
เรื่องหาเงินก็ตรงกับฉันเหมือนกัน ฉันเริ่มทาสีมินิเอเจอร์ และไม่นานก็ไปถึงระดับที่คนอื่นน่าจะยอมจ่ายเงินพอสมควร ฉันเริ่มได้รับข้อเสนอ และรับมาหนึ่งงาน ไม่ใช่เพราะเงิน แต่น่าจะเพราะศักดิ์ศรี มันเหมือนนรกทั้งก้อน ฉันเกลียดผลงานที่ออกมา และเกลียดทุกวินาทีที่ต้องลงสีมัน ลูกค้าพอใจ แต่ฉันคงได้บทเรียนแล้ว: จะไม่ทำอีก
แล้วถ้าเอา Kaizen มาใช้กับงานอดิเรกล่ะ?
แบบนี้จะทำให้เห็นคุณค่าของการพัฒนา และได้ “แข่งขัน” แค่กับตัวเอง ตามเงื่อนไขของตัวเองเท่านั้น
นี่ทำให้ฉันอยากเพิ่มการทาสีมินิเอเจอร์เข้าไปในลิสต์งานอดิเรก 200 อย่างของฉัน ฉันยังมีแอป Streaks ที่คอยบอกทุกวันว่ามีอีกเป็นพันอย่างที่ฉันอยากทำ ซึ่งก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่ามันไม่สมจริงแค่ไหน
ฉันอยากโฟกัสแค่สองอย่าง แต่พอเป็นแบบนั้นก็ไม่ชอบที่ทักษะอื่นจะหยุดพัฒนา ตอนนี้ฉันกำลังโฟกัสที่กีตาร์กับทรัมเป็ต แต่ตอนนี้ฝีมือระบายสีและวาดรูปฉันแย่มากแล้ว ฉันยังอยากตีพิมพ์งานวิชาการเพิ่มอีกหน่อย, ซ่อมจักรยาน, ยกเวต, วิ่ง, พิสูจน์ทฤษฎีบทให้เก่งขึ้น, อ่านสังคมศาสตร์โดยรวม, อ่านปรัชญา (Kant, Hegel), ทดลองกับ Arduino, และสร้าง repertoire ของ Rebetiko ด้วย ถ้าหาวิธีที่ทำให้ทำแค่อย่างเดียวได้เมื่อไร ช่วยบอกด้วย
ฉันก็เป็นคนแบบนั้นเป๊ะ ๆ ไม่ว่าทำอะไร อย่างน้อยก็ทำได้ดีพอให้คนทั่วไปทึ่ง แต่ก็รู้ว่าคนที่รู้เรื่องในสายนั้นจะมองว่าฉันห่วย เลยยิ่งรู้สึกแย่
ฉันเรียนรู้แทบทุกอย่างจนถึงระดับกลางได้เร็วกว่าคนส่วนใหญ่มาก แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการกดดันตัวเอง และบนโลกนี้ก็มีคนที่เก่งกว่าคุณอยู่เสมอ