ไอน์สไตน์ไปทำงานที่สถาบันเพื่อจะได้เดินกับเกอเดิล
(futilitycloset.com)- ที่ Institute for Advanced Study สำหรับ Einstein การไปทำงานไม่ได้มีแค่การวิจัย แต่ยังเป็นกิจวัตรการเดินร่วมกับ Kurt Gödelด้วย
- ทั้งสองพบกันที่บ้านของ Einstein ทุกวันระหว่างเวลา 10–11 โมงเช้า แล้วเดิน 30 นาทีไปยังสถาบัน และช่วงบ่าย 1–2 โมงก็เดินกลับอีกครั้ง
- บทสนทนาระหว่างการเดินครอบคลุมทั้งการเมือง ปรัชญา และฟิสิกส์ โดย Palle Yourgrau ประเมินว่าเวลานี้กินสัดส่วนถึง 30% ของวันทำงานของ Einstein
- สำหรับ Einstein ที่อยู่บนถนนนั้นยากจะหลีกเลี่ยงสายตาของผู้คนที่จำเขาได้ และ Helen Dukas ก็เล่ากรณีที่มีคนขับรถจำเขาได้จนรถชนต้นไม้
- Gödel มองว่าตนเองยังไม่ดังเท่า Einstein โดยเห็นว่าภาระของชื่อเสียงจะเริ่มขึ้นก็ต่อเมื่อแม้แต่เด็ก ๆ บนถนนยังจำได้
การเดินทุกวันของ Einstein และ Gödel
- Einstein มักพูดว่าเหตุผลที่เขาไป Institute for Advanced Study ก็เพื่อสิทธิพิเศษในการได้เดินกลับบ้านกับ Gödel
- แต่ละวันของทั้งสองดำเนินไปตามจังหวะการเดินที่แน่นอน
- พบกันที่บ้านของ Einstein ระหว่างเวลา 10–11 โมงเช้า
- เดินไปยังสถาบันเป็นเวลา30 นาที
- ช่วงบ่าย 1–2 โมงก็เดินกลับอีกครั้ง
- ระหว่างทางพวกเขาพูดคุยกันเรื่องการเมือง ปรัชญา และฟิสิกส์
- Palle Yourgrau ประเมินว่าการเดินนี้กินสัดส่วน30% ของวันทำงานของ Einstein
น้ำหนักของชื่อเสียงที่ปรากฏบนท้องถนน
- Helen Dukas บันทึกไว้ว่าในปี 1946 มีคนขับรถคนหนึ่งจำ Einstein ที่อยู่บนถนนได้กะทันหัน จนรถพุ่งชนต้นไม้
- Gödel เขียนถึงมารดาว่าตนเองยังไม่รู้สึกว่าชื่อเสียงเป็นภาระ
- เขามองว่าภาระของชื่อเสียงจะเริ่มขึ้นเมื่อดังถึงขั้นที่เด็กทุกคนบนถนนจำได้เหมือน Einstein
- แหล่งที่มาคือ A World Without Time: The Forgotten Legacy of Godel and Einstein ฉบับปี 2009
1 ความคิดเห็น
ความคิดเห็นบน Hacker News
ช่วงต้นเส้นทางอาชีพสายเทคนิค ผมเข้าทำงานที่บริษัทเทคโนโลยีเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งทำ การเขียนโปรแกรมเคอร์เนล Linux และงาน embedded
เป็นงานแรกหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เลยตื่นเต้นมาก และได้เดินกลับบ้านกับเมนเทอร์วัย 50 กว่าทุกวันหลังเลิกงาน
ตอนแรกไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่วันหนึ่งฝนตก เราเลยรอด้วยกัน แล้วมันก็กลายเป็นนิสัยต่อมา
ระหว่างนั้นผมได้เรียนรู้เรื่องการเขียนโปรแกรมและชีวิตโดยรวมมากมายจริง ๆ และรู้สึกขอบคุณเสมอว่ามันช่วยให้ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ดีขึ้นมาก
ออฟฟิศของเขาไม่ใช่ตู้ปลาโอเพนแพลนหลายชั้นติดแอร์ ที่เต็มไปด้วยคนโง่วัย 30 กว่าซึ่งเดินทางมาจากชานเมืองเขียว ๆ แถบ Kent แล้วคุยกันเรื่องเมื่อคืนไปดื่มมา หรือเอาแอปล่าสุดที่ “ถ่ายเซลฟีแล้วแมปหน้าไปไว้บนก้นลิงบาบูน” มาโชว์เพื่อพยายามตีสนิทกับนักพัฒนาซอฟต์แวร์
ถ้ามีโอกาสได้เดินเล่นกับเมนเทอร์ก็คงดีมาก แต่ในโลกจริง เมนเทอร์ที่พอเป็นไปได้มักเป็นผู้จัดการที่ผิดหวังและหวาดกลัว ซึ่งมองตัวเองเป็นผู้นำทางความคิด หรือไม่ก็ผู้บริหารระดับสูง/ผู้ก่อตั้งที่เย็นชาและเชื่อว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ
พวกเขามักเป็นพวก a) คนจากโรงเรียนเอกชนมีคอนเนกชันดีที่ช่วยกันผลักพวกกระจอกออกจากชีวิต หรือ b) operator ที่ฉลาดแต่ไม่ถึงขั้นอัจฉริยะ แล้วบดทีมจนสุดเพื่อปกปิดการขาดการวางแผน
สิ่งที่ดีที่สุดที่จะได้จากพวกเขาคงเป็นเบียร์คืนวันพฤหัสเท่านั้น
มันทำให้ productivity ลดลง และน่าจะบั่นทอนทั้งความสามารถทำกำไรกับความน่าดึงดูดของกลยุทธ์แบบนั้นด้วยไม่ใช่หรือ
บางครั้งดูเหมือนแรงจูงใจเรื่องกำไรถูกแทนที่ด้วยแรงจูงใจเรื่องอำนาจ เงินไม่ใช่ของจริงอีกต่อไป แต่ความชอบธรรมของการถือครองส่วนตัวยังเหมือนเป็นของจริง
รู้สึกแทบจะเป็น ระบบขุนนาง 2.0 และก็สงสัยว่าถ้าเป็นตลาดเสรี ทำไมถึงไม่มีทางเลือกที่แข่งขันได้
ในช่วงนั้น Oppenheimer ได้เป็นผู้อำนวยการของ Institute for Advanced Studies ซึ่งเป็นที่ที่เรื่องนี้เกิดขึ้น
แนวคิดของเขาคือเชิญคนมีความสามารถหลากหลายมา ให้เงินสนับสนุน แล้วปล่อยให้แต่ละคนทำสิ่งที่อยากทำ
ส่วนใหญ่เป็นสายวิทยาศาสตร์ แต่เขาถึงขั้นดึง T. S. Eliot มาได้ด้วย
โฆษณาชวนเชื่อให้กลับเข้าออฟฟิศ แบบนี้ชักเกินไปจริง ๆ
แปลว่าอยู่ที่สถาบันอย่างมากก็ 3 ชั่วโมง และที่จริงการเดินเล่นกินเวลา 30% ของวันทำงานของ Einstein เลยทีเดียว
ถ้าจะว่าไปมันใกล้กับโฆษณาชวนเชื่อแบบเนียน ๆ ว่า จงทำสิ่งที่คุณรัก มากกว่า
แยกไม่ออกเลยว่าล้อเล่นหรือเปล่า
ก็คือเดินไปแคมปัสด้วยกัน อยู่ที่นั่นสักสองชั่วโมง แล้วก็เดินกลับบ้านด้วยกันอีก
ฟังดูเหมือนได้ร่วม เดินเล่นประจำวัน ยาว ๆ ที่แวะเข้าออฟฟิศแป๊บหนึ่ง
ช่วงหนึ่งที่ Los Alamos เคยมีเรื่องคล้าย ๆ กันกับ Gian Carlo Rota
การเดินเล่นยามบ่ายของเขามี Subway กับ Baskin Robbins รวมอยู่ด้วยเสมอ
Indiscrete Thoughts เป็นหนึ่งในหนังสือเล่มโปรดของผม
การเดินเล่นเพื่อสร้างความผูกพันเป็นหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดในการถ่ายทอดความคิดให้กัน
ผมไม่มีงานวิจัยมาสนับสนุนหรอก แต่ทุกครั้งที่ชีวิตเจอเรื่องติดขัด ผมจะเดินกับเพื่อนสนิทที่สุดไปรอบ ๆ ทั้งในและนอกแคมปัสมหาวิทยาลัย
พอจบการเดิน ปัญหา 99% ก็คลี่คลายแล้ว
แต่ถ้าทำเรื่องเดียวกันในห้องหรือในร้านอาหาร กระแสความคิดจะไม่ค่อยต่อเนื่องหรือ productive เท่า
บางที กิจกรรมที่ต้องขยับตัว อย่างการเดินอาจกระตุ้นสมองให้จัดระเบียบความคิดได้อย่างเหมาะสมก็ได้
ไม่ต้องเอาสัปดาห์ทำงาน 4 วันแล้ว สัปดาห์ทำงาน 10 ชั่วโมง จะมาได้เมื่อไหร่
ตอนนั้น Einstein เป็นแบบนั้น
ในทางกลับกัน ตอนอายุ 20 กว่า เขาทำงานเต็มเวลาที่สำนักงานสิทธิบัตรสวิส และในเวลาว่างก็เขียนบทความที่มีอิทธิพลอย่างมาก 4 ฉบับภายในปีเดียว
แค่ต้องโน้มน้าวคนที่จ่ายเงินให้คุณให้เชื่อเรื่องนั้น
แค่ใช้ชีวิตอย่างประหยัดก็พอ
หนึ่งในความทรงจำที่ผมชอบที่สุดคือช่วงที่ตระหนักว่าผมก็กำลังเดินและนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะเดียวกับที่ Heisenberg กับ Bohr เคยไขความลับของโลกจิ๋ว
การได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นค่อนข้างพิเศษ และต่างจากโลกภายนอก
คงไม่เหมือนประสบการณ์ที่ทั้งสองคนมีตอนคุยกัน แต่ก็ยังเป็นประสบการณ์ที่สำคัญมาก
แต่เพราะคุยกันเพลินเกินไป จึงนั่งไปจนถึงปลายทาง Hellerup แล้วค่อยย้อนกลับมา
ต่อมาสาย 1 เปลี่ยนเป็นรถบัส และก่อนที่รถไฟใต้ดินจะเปิดเมื่อไม่กี่ปีก่อนจนทำให้เส้นทางรถบัสส่วนใหญ่เปลี่ยนไป ก็ยังสามารถไปตามเส้นทางเดิมจากสถานีกลางถึง สถาบัน Niels Bohr ได้
ถ้ามีคู่สนทนาที่น่าสนใจ ก็อาจไปถึง Hellerup ได้เหมือนกัน
ต้องคำนึงด้วยว่าทั้งคู่เป็นคนในโลก ภาษาเยอรมัน และ Einstein ไม่เคยเปลี่ยนไปใช้ภาษาอังกฤษอย่างเต็มตัว
เช่น เขาตีพิมพ์งานวิจัยเป็นภาษาเยอรมันเท่านั้น