ป้องกันของหายอย่างไร? ใช้ Holding pen
(blog.alexwendland.com)- ช่วงเวลาหลักที่คนมักทำของหายในบ้านคือเวลาถูกรบกวนหรือกำลังรีบเคลื่อนไหว แล้ว วางพักไว้ชั่วคราว ในที่ที่ภายหลังนึกออกได้ยาก
- วิธีที่มั่นคงที่สุดคือกำหนด ตำแหน่งประจำ ให้ของที่ใช้บ่อยแต่ละชิ้น เช่น กุญแจ และวางไว้ที่นั้นเท่านั้น
- แต่ในชีวิตจริง หลักการนี้มักพังได้ง่าย เพราะมีทั้งของที่ชั่วคราวเกินไปหรือสำคัญไม่มากพอ รวมถึงของที่ตำแหน่งประจำอยู่ในอีกห้องหนึ่ง
- Holding pen คือพื้นที่พักของชั่วคราวที่วางไว้ในแต่ละห้อง แทนที่จะวางของสะเปะสะปะ ก็รวบไว้ที่เดียวเพื่อให้หาง่ายในภายหลัง
- Holding pen ไม่ใช่ที่เก็บถาวร จึงต้องเทออกทุกวัน หรืออย่างช้าที่สุดทุกสัปดาห์ เพื่อไม่ให้กลายเป็น พื้นที่เก็บของจุกจิก
ทำไมเราถึงทำของหาย
- เวลาทำของหาย เรามักรู้สึกว่า “วางไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว” แต่ตำแหน่งนั้นอาจสมเหตุสมผลเฉพาะใน สภาวะความคิดชั่วขณะ ตอนนั้นเท่านั้น
- เมื่อถูกรบกวนหรือจำเป็นต้องรีบตอบสนองต่อสิ่งใหม่ ๆ เราจะต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่าจะวางของที่ถืออยู่ไว้ตรงไหน
- เพราะบริบทในช่วงนั้นไม่ได้คงอยู่ยาวนาน ภายหลังจึงนึกได้ยากว่าเอาของไปวางไว้ที่ไหน
- วิธีแก้พื้นฐานคือกำหนด ตำแหน่งที่กำหนดไว้ ให้ของแต่ละชิ้น และเก็บไว้ที่นั้นเท่านั้น
- ตัวอย่างเช่น กุญแจอาจวางได้แค่ในกระเป๋าหลังกางเกง ห่วงพวงกุญแจในแบ็กแพ็ก หรือช่องล่างซ้ายของโต๊ะข้างเตียง
พื้นที่พักของชั่วคราวประจำแต่ละห้อง
- มักเกิดสถานการณ์ที่การมีแค่ตำแหน่งประจำอย่างเดียวเอาไม่อยู่
- มีของที่ชั่วคราวเกินไปหรือไม่สำคัญพอจนไม่มีตำแหน่งที่น่าจดจำ
- บางครั้งตำแหน่งประจำของสิ่งนั้นอยู่ในอีกห้องหนึ่ง และตอนนั้นไม่มีเวลาเอาไปเก็บ
- Holding pen คือพื้นที่ที่กำหนดไว้ในแต่ละห้อง เพื่อใส่ของที่ยังไม่มีตำแหน่งประจำไว้ชั่วคราว
- รูปแบบที่แนะนำคือถาดขนาดประมาณ 12 x 18 นิ้ว
- ใส่ของส่วนใหญ่ที่ต้องวางพักชั่วคราวได้
- มีขอบเตี้ย ๆ ด้านข้างเพื่อไม่ให้ของตก
- หากมีไว้ทุกห้อง พลังงานในการเริ่มต้นใช้งาน Holding pen จะเกือบเท่ากับการวางของลงไว้ตรงไหนก็ได้
- ถ้าไม่ได้เอาของไปไว้ในตำแหน่งถาวร ก็ให้ใช้ Holding pen เสมอ
- หากไม่เทออกเป็นประจำ Holding pen เองก็จะกลายเป็นพื้นที่เก็บของ ดังนั้นควรจัดทุกวันเป็นดีที่สุด หรืออย่างช้าที่สุดทุกสัปดาห์
1 ความคิดเห็น
ความคิดเห็นใน Hacker News
วาง จุดพักของที่รอย้าย แยกไว้ใกล้ทางเข้าออกของแต่ละห้อง
เช่น ถ้าในห้องทำงานมีของที่จะเอาไปห้องนั่งเล่นและของที่จะเอาไปครัว ก็ไม่ต้องเดินไปทุกครั้ง แต่รวบรวมไว้ที่จุดพักก่อน
เวลาไปชงกาแฟ ก็วางของของห้องนั่งเล่นระหว่างทาง ส่วนของของครัวก็วางเมื่อไปถึง แล้วของที่อยู่ตรงจุดพักในครัวก็จัดการตอนเดินกลับ
ใจความสำคัญคือทุกครั้งที่ออกจากห้องต้องเช็กจุดนั้นเสมอ
ต่อให้ทำจุดเก็บของไว้ในบ้าน 20 จุด ถ้าไม่มีความคิดว่าจะลงแรงเล็กน้อยเอาของไว้ที่เดิมเพื่อลดต้นทุนการค้นหาครั้งใหญ่ภายหลัง ก็จะยังทำหายอยู่ดี
ตอนนี้ผมยอมรับมันเหมือนกับที่พอตกกลางคืนแล้วมืด ของของผมอยู่ที่เดิมเสมอ ส่วนก่อนออกจากบ้าน คนในครอบครัวจะใช้เวลาคนละ 10 นาทีหาของของตัวเอง
คู่ของผมเป็นแนว “จัดระเบียบด้วยความโกลาหล” เลยมีพวกกองของจิปาถะอยู่ทั่ว และมักบังของสำคัญบ่อย ๆ
ต่อให้จัดยังไงก็กลับมารกอยู่ดี ดังนั้น จุดพักของ แบบนี้อาจเป็นคำตอบก็ได้
ผมกองของที่จะเอาออกไปโรงรถไว้ข้างประตูห้องทำงาน และก็มีเครื่องมือกองอยู่ตรงนั้นตลอด
กล่อง tote อาจช่วยได้ และยังมีเทคนิคด้านดีไซน์ที่ถ้าวางของ 3–4 ชิ้นไว้บนจานหรือผ้า ของจุกจิกจะดูเหมือนเป็นการจัดวางอย่างตั้งใจ
แต่ไม่แน่ใจว่ากล่องพลาสติก Sterilite จะให้ผลแบบนั้นไหม
ปัญหาใหญ่ที่สุดของผมคือมักลืมของเวลาออกจากบ้าน
สิ่งที่กลายเป็นทางแก้คือ ถาด poka-yoke ที่เรียนรู้มาตอนทำงาน IT ในบริษัทผู้ผลิตขนาดใหญ่
ถ้าพนักงานประกอบใช้ถาดพลาสติกขึ้นรูปที่ใส่ได้พอดีเฉพาะชิ้นส่วนที่ต้องใช้ ตอนเริ่มงานถ้ามันว่างหรือมีชิ้นส่วนเหลือ ก็รู้ได้ทันทีว่ามีอะไรผิดปกติ
ดังนั้นผมจึงซื้อโฟมงานฝีมือกับถาดพลาสติกมาทำ poka-yoke ส่วนตัว โดยคว้านตำแหน่งเฉพาะสำหรับกุญแจ บัตรผ่าน นาฬิกา และของอื่น ๆ ที่ต้องใช้ไปทำงาน และหลังกลับจากงานก็ต้องเติมให้ครบก่อนออกจากบริเวณประตูหน้าบ้าน
ตอนเช้าก็แค่หยิบออกให้หมด เวลา 10 กว่านาทีที่เคยสบถหากุญแจก็หายไป
(0): https://en.wikipedia.org/wiki/Poka-yoke
ตลาดแผ่นโฟมเสริมหรือแผ่นโฟมสำหรับ Kaizen โดยเฉพาะก็ใหญ่พอสมควร ตัดง่าย และชั้นบนกับชั้นกลางมีสีต่างกัน ทำให้เห็นทันทีเมื่อเครื่องมือหายไป
ถ้าสนใจก็ลองค้นหา “kaizen foam” ดู
[1] https://en.wikipedia.org/wiki/Kaizen
เคล็ดลับทำความสะอาดและจัดบ้านที่ดีที่สุดคือเอาทุกอย่างที่ไม่อยู่ที่เดิมใส่ กล่อง tote
ถ้าย้ายกล่องนั้นไปทั่วบ้านทุกวันพร้อมเอาของกลับไปไว้ที่เดิม การจัดบ้านใหม่จะลดลงเหลือเวลาเชิงเส้น
ถ้าเห็นของจิปาถะของเขา ก็เอาใส่ลิ้นชักของเขา ถ้าเห็นของของผม ก็เข้าลิ้นชักของผม
คำตอบของคำถามว่า “อันนั้นอยู่ไหน?” ส่วนใหญ่คือในลิ้นชักของผม
บอกคนในครอบครัวว่า “ของทุกอย่างมีที่ไป” และของที่ไปอยู่ที่เดิมไม่ได้เร็วพอก็จะลงตะกร้า
ตอนทำความสะอาดสุดสัปดาห์ก็พยายามเอากลับที่เดิม ส่วนเครื่องเขียนเพราะมีความทรงจำว่าตอนเด็ก ๆ ขาดแคลนเลยรู้สึกกังวลและซื้อมาตุนเยอะ จึงมีตะกร้าใหญ่แยกไว้ต่างหาก
คนที่มีปัญหากับการใช้ตำแหน่งเก็บของเฉพาะ มักมีปัญหากับ รูทีน ด้วย
รู้สึกเหมือนบ้านกำลังกินคน
ผมชอบ อัลกอริทึมและโครงสร้างข้อมูลทางกายภาพ ในชีวิตประจำวัน
ถ้าตอนเช้าง่วง ๆ แล้วต้องจำอะไรบางอย่าง ผมจะห่อกระเป๋าสตางค์หรือกุญแจไว้ด้วยของแปลก ๆ
ถ้ามีกระดาษหรือปากกาที่ปกติไม่มีทางอยู่ตรงรอยพับของกระเป๋าสตางค์ ก็จะนึกถึงงานที่ต้องทำหรือของที่ต้องเอาไป
อาหารเสริมผมกินสลับกันหลายตัว โดยวางตัวที่จะกินครั้งถัดไปไว้บนสุดเสมอ ต่อให้ลืมกฎ ก็แค่ทำตามพฤติกรรมพื้นฐานว่า “หยิบอันบนสุด” ก็จะกินได้ถูกต้อง
เสื้อเชิ้ตก็จัดในตู้เสื้อผ้าแบบคิวเข้าก่อนออกก่อน หรือจัดเหมือนโครงสร้างคล้าย heap ให้เสื้อที่เพิ่งใส่อยู่ด้านซ้าย เพื่อให้หาเสื้อที่ใส่บ่อยได้ง่าย
เสื้อยืดวางเป็นคิวเข้าก่อนออกก่อน แต่แยกเป็นสามคิว: เสื้อดี เสื้อพอใช้ และเสื้อสำหรับทำงานบ้าน
ติดโพสต์อิทไว้ที่แว่นหรือรองเท้า หรือถ้าไม่มี ก็ใช้ของแปลก ๆ กระตุ้นความจำ
ถ้าพรุ่งนี้เช้าต้องกินยา ก็เอาไปวางไว้ที่อ่างล้างหน้า ถ้าต้องเอาขยะออกไปทิ้ง ก็วางถังขยะในห้องนอนไว้บนเตียง
เสื้อผ้าจัดแบบเข้าก่อนออกก่อน และบางครั้งก็ควรหยิบเสื้อจากท้ายแถวที่ไม่ได้ใส่มานานและถูกข้ามตลอด มาคัดทิ้งหรือย้ายไปเก็บระยะยาวเหมือนทำ garbage collection
วันหนึ่งผมสายจนเสี่ยงจะตกรถบัส เลยวิ่งออกจากห้องแล้วโยนแปรงสีฟันที่เพิ่งใช้เสร็จไว้กลางพื้นห้องนั่งเล่นหน้าประตู
10 ชั่วโมงต่อมากลับถึงบ้านแล้วคิดว่า “ทำไมแปรงสีฟันมาอยู่กลางห้องนั่งเล่น?” จากนั้นก็นึกได้ว่าต้องจ่ายบิลจักษุแพทย์ และมันได้ผลดีมาก
ของที่ใช้บ่อย ให้ซื้อเผื่อไว้ให้พอในระยะเอื้อมถึง ทุกที่ที่มีโอกาสจะใช้
ผมหาไขควงไม่เจอบ่อยมาก จนตอนนี้มีไขควงด้ามฟรีเจ็ดอัน และวางไว้ที่ละอันตามที่ที่จะใช้งานจริง ๆ เช่น โต๊ะทำงาน ห้องนั่งเล่น ห้องนอน
ที่ชาร์จโน้ตบุ๊ก ที่ชาร์จ iPhone ฯลฯ ก็แยกไว้ตามแต่ละจุด ทำให้เหตุผลที่จะทำหายลดลง
ตอนนี้มีตลับเมตรอยู่ในกระเป๋าเครื่องมือ รถ กล่องเครื่องมือหลัก หลายจุดในโรงรถ ห้องครัว ชั้นบน ลิ้นชักโต๊ะ ฯลฯ และไม่เสียดายเลย
ในนั้นมี Sharpie, ปากกา https://amazon.com/dp/B005Y0T8C2, โพสต์อิทแบบกาวเต็มแผ่น, คัตเตอร์ https://amazon.com/dp/B000VYOISU, ที่เปิดขวดแบบต่าง ๆ https://amazon.com/dp/B0017DGTSG, คีมตัดปากเฉียง https://amazon.com/dp/B0000302W8
ตอนแรกก็สงสัยว่าการซื้อของซ้ำ ๆ แบบนี้เป็นอาการชอบสะสมของหรือเปล่า แต่จริง ๆ แล้วรู้สึกว่าได้ผลตอบแทนกลับมาราว 1000 เท่า
ตอนแรกภรรยาไม่ค่อยเชื่อ แต่ผ่านไปหลายปีเธอก็เริ่มชอบที่ระบบนี้ไม่ต้องใช้แรงมาก
ถ้าต้องใช้ก็ไปหยิบจากกระปุก และถ้าเห็นวางอยู่ในที่แปลก ๆ ก็เอากลับใส่กระปุกตอนมีเวลา
ต่อให้ไม่ได้เอากลับไปใส่ เวลาต้องใช้ก็ยังมีสักอันอยู่ในกระปุก
แค่อ่านชื่อเรื่อง ตอนแรกก็คิดว่า แค่ถือปากกาไว้ทั้งวันจะช่วยไม่ให้ลืมว่าวางของไว้ที่ไหนได้ยังไง
สำหรับผม เรื่องนี้บางทีก็เหมือนนรกส่วนตัว
วันหนึ่งใช้ “Find My Phone” ราวสิบครั้ง และต้องติดตัวติดตาม Tile ไว้กับกุญแจกับกระเป๋าสตางค์
อยากได้ตัวติดตามที่เล็กพอจะติดกับแว่นสายตาตามใบสั่งแพทย์สองอันด้วย แต่ https://findorbit.com/products/orbit-glasses-x ดูเหมือนจะมีเฉพาะสำหรับ Apple
ชอบเคล็ดลับของ Adam Savage
เวลาคิดว่าจะวางของชิ้นใหม่ไว้ที่ไหน ให้รีบคิดว่าถ้าจะหาของชิ้นนั้น ที่แรกที่เราจะไปดูคือที่ไหน แล้วเก็บไว้ตรงนั้นทันที
ครั้งต่อไปที่หา มันก็จะอยู่ในจุดที่นึกถึงเป็นที่แรกนั้นเอง
เช่น ถ้าที่เย็บกระดาษหายบ่อยและทำให้โต๊ะรก ก็ให้ติดป้าย “ของบนโต๊ะ” ที่ลิ้นชักที่หยิบง่าย แล้วใส่ไว้ในนั้น
ถ้าปากกาเริ่มเยอะเกินไป ก็แยกเป็นลิ้นชักปากกาและมาร์กเกอร์ และต้องทำตัวเป็นคนเฝ้าประตูเองว่าจะให้ของอะไรเข้าแต่ละลิ้นชัก
ถ้าจำเป็น การติดป้ายจริง ๆ ก็เป็นเรื่องดี
ของผมเป็นแบบนั้น
ผมว่าความคิดที่ให้วางของที่ไม่ได้อยู่ในที่ของมันไว้รวมกันที่เดียวเป็นไอเดียฉลาด
สำหรับผม การวางไว้ให้มองเห็นง่าย ช่วยได้มากจริง ๆ
ลิ้นชักกล่องเครื่องมือตื้น ๆ เป็นตัวอย่างที่ดี เพราะเปิดแล้วเห็นไขควงทั้งหมด ส่วนด้านหลังตู้เย็นเป็นตัวอย่างที่แย่ที่สุด เพราะของจะกลายเป็นการทดลองทางวิทยาศาสตร์
เลยพอเข้าใจได้ว่าทำไมตู้เย็น Sub-Zero ที่แพงแต่กว้างและตื้นถึงขายได้
เราดูช่องแช่เย็นบ่อยกว่า ดังนั้นให้อยู่ระดับสายตาดีกว่า และมีปัญหาว่าชั้นบนสุดจะมองไม่เห็นทั้งหมดถ้าไม่ก้มตัวลงเวลาเปิดประตูตู้เย็น
สิ่งเดียวที่เสียไปตอนเปลี่ยนคือพื้นที่ที่เคยทำให้ของค่อย ๆ เน่าเสีย
เมื่อก่อนผมทำของหายบ่อย และโตมาในบ้านที่มีนิสัยสะสมของ
อย่างที่บทความบอก หลังจากกำหนดที่ให้ทุกอย่างแล้ว ตลอด 10 ปีที่ผ่านมาแทบไม่ได้ทำอะไรหายเลยจริง ๆ และถุงเท้าก็ไม่หายแม้แต่ข้างเดียว
หลังซักผ้าทุกครั้งผมจับคู่ถุงเท้าทันที แต่นี่แหละเป็นส่วนสำคัญจริง ๆ เลยค่อนข้างภูมิใจ
เคยกังวลว่าสถิติจะขาดเพราะหาเครื่องมือชิ้นหนึ่งไม่เจอ แต่สุดท้ายก็หาเจอ
ผมหายมาเยอะพอจนรู้ว่าแนวทางของผมต้องมีอะไรผิดอยู่แน่ ๆ
ไอเดียนี้ดี แต่ผมห่วงว่ายิ่งเป็นคนที่ต้องการมันมากที่สุด กล่องพักของก็ยิ่งจะกลายเป็นถังขยะไร้การคัดแยกในที่สุด
เหมือนกับพื้นผิวว่าง ๆ ที่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะถูกวางของจนเต็มทั้งหมด
ตามอุดมคติคือทุกวัน อย่างช้าที่สุดก็ทุกสัปดาห์ เพื่อไม่ให้มันกลายเป็นพื้นที่เก็บของ