- หนังสือจิตวิทยาชื่อดังระดับโลก “The Body Keeps the Score” มีข้ออ้างหลักว่าบาดแผลทางใจทิ้งการเปลี่ยนแปลงระยะยาวไว้ในร่างกายและสมอง แต่ระยะหลังได้เกิดข้อถกเถียงเรื่อง การขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และการบิดเบือนข้อมูล
- ข้ออ้างสำคัญของผู้เขียน Bessel van der Kolk คือบาดแผลทางใจทำให้โครงสร้างสมอง (โดยเฉพาะ insula, amygdala) และระบบฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง แต่ผลงานวิจัยที่ถูกอ้างถึงส่วนใหญ่เป็น การศึกษาแบบภาคตัดขวาง (cross-sectional) ซึ่งพิสูจน์ความเป็นเหตุเป็นผลไม่ได้
- ดร. Michael Scheeringa ผู้เชี่ยวชาญด้าน PTSD ชี้ผ่านหนังสือโต้แย้ง “The Body Does Not Keep the Score” ว่าการอ้างอิงจำนวนมากในหนังสือต้นฉบับเป็น การตีความผิด หรืออ้างอิงจาก งานวิจัยที่ไม่มีอยู่จริง
- ฝ่ายวิจารณ์เตือนว่าทฤษฎีของ van der Kolk นำไปสู่การเหมารวมเกินจริงแบบ “ทุกคนล้วนมีบาดแผลทางใจ” และกระตุ้น วัฒนธรรมการวินิจฉัยตนเองที่ยึดการบำบัดทางเลือกเป็นศูนย์กลาง มากกว่าการรักษาทางจิตเวชจริง
- ข้อถกเถียงนี้กำลังกลายเป็นจุดเริ่มให้มีการทบทวนอีกครั้งถึง มาตรฐานการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ ในงานวิจัยเรื่องบาดแผลทางใจ และ ข้อจำกัดของการทำให้วาทกรรมการเยียวยาทางจิตเป็นเรื่องสาธารณะ
อิทธิพลของ “The Body Keeps the Score” และฉากหลังของข้อถกเถียง
- The Body Keeps the Score นับตั้งแต่ตีพิมพ์ในปี 2014 ก็เป็นหนังสือขายดีระดับโลก โดย ติดอันดับ New York Times Nonfiction Best Seller ต่อเนื่อง 248 สัปดาห์, ถูกแปลเป็น 37 ภาษา และขายได้มากกว่า 3 ล้านเล่ม
- จำนวนรีวิวบน Amazon มากกว่า 79,000 รีวิว มากกว่า A Game of Thrones เล่ม 1 เสียอีก
- ผู้เขียน Bessel van der Kolk ถูกเรียกว่า “จิตแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก” และเป็นผู้ทำให้แนวคิดที่ว่าบาดแผลทางใจ ทิ้งร่องรอยไว้ในร่างกายไม่ว่าคนคนนั้นจะจำได้หรือไม่ กลายเป็นที่รู้จักในวงกว้าง
- เขาอ้างว่าไม่ใช่แค่ผู้ป่วย PTSD เท่านั้น แต่แทบทุกคนอาจเคยประสบกับบาดแผลทางใจ และเรียกสิ่งนี้ว่า “ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดต่อสวัสดิภาพของชาติ”
- นิยามที่ครอบคลุมกว้างเช่นนี้ถูกขยายไปเป็นลักษณะว่า “บาดแผลทางใจคือสิ่งใดก็ตามที่คุณทุกข์เกินกว่าจะรับมือไหว” จนถูกวิจารณ์ว่าเป็นการ ทำให้ประสบการณ์ในชีวิตประจำวันกลายเป็นพยาธิสภาพ
ตัวอย่างของการขยายความหมายของบาดแผลทางใจเกินขอบเขต
- “ไบโอแฮ็กเกอร์” Dave Asprey อ้างว่าประสบการณ์ที่สายสะดือพันคอตอนคลอดเป็น สาเหตุของ PTSD แต่บทความวิชาการปี 1973 ที่เขาอ้างกลับระบุชัดว่า หากไม่มีภาวะขาดออกซิเจนหรือการบาดเจ็บทางกาย ก็ไม่พบความเสียหายทางจิตระยะยาว
- เมื่อพิจารณาว่า Asprey เองก็ระบุว่าไม่ได้เกิดภาวะขาดออกซิเจน ข้ออ้างของเขาจึง ไม่มีหลักฐานรองรับทางวิทยาศาสตร์เลย
- ผู้เขียนบทความชี้ว่าแนวคิดเรื่อง ‘บาดแผลทางใจที่จำไม่ได้’ แบบนี้เองเป็นผลจากอิทธิพลของ van der Kolk
ปฏิกิริยาจากแวดวงวิชาการและการตีพิมพ์หนังสือโต้แย้ง
- Michael Scheeringa นักวิจัยด้าน PTSD (ศาสตราจารย์คณะแพทยศาสตร์ Tulane) วิจารณ์ความผิดพลาดทางวิทยาศาสตร์และการเล่าเรื่องที่เกินจริงของหนังสือต้นฉบับ โดยอิงจากประสบการณ์ทางคลินิกยาวนาน 29 ปี
- ในปี 2023 เขาตีพิมพ์หนังสือโต้แย้ง “The Body Does Not Keep the Score” เพื่อ ตรวจสอบและโต้แย้งข้ออ้างหลักของหนังสือต้นฉบับอย่างเป็นระบบ
- Scheeringa ชี้ว่างานวิจัยจำนวนมากที่หนังสือต้นฉบับอ้างถึงเป็น การศึกษาแบบภาคตัดขวาง จึงไม่อาจทราบสภาพสมองก่อนเกิดบาดแผลทางใจและไม่สามารถพิสูจน์ความเป็นเหตุเป็นผลได้
- ถึงอย่างนั้น หนังสือต้นฉบับก็ยัง ครองอันดับ 1 ในหมวดจิตเวชของ Amazon มาอย่างยาวนาน และถูกใช้เป็นตำราในมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่ง (เช่น Texas A&M, Ohio State, Washington University ฯลฯ) ทำให้ยังคงมี อิทธิพลทางวิชาการ
“ไก่มาก่อนไข่ หรือไข่มาก่อนไก่” — ปัญหาการกลับด้านของเหตุและผล
- ผู้เขียนวิจารณ์ว่าข้ออ้างของ van der Kolk ถูกตีความไปในทิศทางเดียวคือ “บาดแผลทางใจทำให้สมองเปลี่ยนแปลง”
- ทั้งที่ในความเป็นจริง ลักษณะทางสรีรวิทยาและฮอร์โมนบางอย่าง อาจเป็นปัจจัยที่ทำให้คน เปราะบางต่อบาดแผลทางใจมากกว่าเดิม
- ตัวอย่างเช่น งานวิจัยชี้ว่า ระดับเทสโทสเตอโรนต่ำ เพิ่มโอกาสเกิด PTSD และ อาหารแบบตะวันตกที่กระตุ้นการอักเสบ อาจเพิ่มความไวต่อ PTSD
- ใน งานวิจัยนักรบ Turkana ของเคนยา (2020) พบว่าแม้จะมีประสบการณ์สงครามคล้ายกัน แต่มีอาการ PTSD น้อยกว่ามาก
- กล่าวคือ มีความเป็นไปได้ที่จะตีความกลับด้านว่า ไม่ใช่บาดแผลทางใจที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง แต่เป็นสภาวะทางสรีรวิทยาที่เปราะบางอยู่ก่อนซึ่งกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาต่อบาดแผลทางใจ
กรณีโต้แย้งทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ
1. ข้ออ้างว่า “Trauma wrecks the brain’s insula”
- van der Kolk อ้างว่า “งานวิจัยภาพถ่ายสมองแทบทั้งหมดพบความผิดปกติของการทำงานใน insula” แต่ ไม่ได้แสดงงานวิจัยอ้างอิง
- จากการทบทวนของ Scheeringa:
- จนถึงปี 2014 งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง 21 ชิ้น ในจำนวนนี้ 20 ชิ้นเป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวาง
- 12 ชิ้นรายงานว่าการทำงานเพิ่มขึ้น, 6 ชิ้นรายงานว่าลดลง, และ 2 ชิ้นไม่พบความแตกต่าง จึงเป็น ผลลัพธ์ที่ขัดแย้งกันเอง
- ในงานวิจัยเดียวที่เปรียบเทียบก่อนและหลังเหตุการณ์ พบว่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของการทำงานใน insula หลังเกิดบาดแผลทางใจ
- สรุปคือ ไม่มีหลักฐานว่าบาดแผลทางใจทำลาย insula
2. ข้ออ้างว่า “Trauma rewires the amygdala”
- ในงานวิจัยเกี่ยวกับ amygdala 23 ชิ้น มี 21 ชิ้นเป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวาง โดย 13 ชิ้นไม่พบความแตกต่าง, 7 ชิ้นพบเพิ่มขึ้น, และ 1 ชิ้นพบลดลง
- งานวิจัยแบบก่อนและหลัง 2 ชิ้นก็พบว่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของการทำงานใน amygdala หลังเกิดบาดแผลทางใจ
- ถึงอย่างนั้น van der Kolk ก็ยังคงพูดซ้ำในการให้สัมภาษณ์ล่าสุดว่า “amygdala เก็บร่องรอยสำคัญของบาดแผลทางใจไว้”
3. ข้ออ้างว่า “Trauma leaves you with increased stress hormones”
- van der Kolk เขียนโดยไม่มีหลักฐานรองรับว่า “หลังบาดแผลทางใจ ฮอร์โมนความเครียดยังคงหลั่งมากเกินไป”
- แต่งานวิจัยให้ผลที่ขัดแย้งกัน:
- ปี 1986: ผู้ป่วย PTSD มี cortisol ต่ำ
- ปี 1989: มีทั้งรายงานว่าสูงและปกติปะปนกัน
- งานเมตาอะนาไลซิสปี 2007 และ 2012 (อย่างละ 37 ชิ้น): ระดับ cortisol ปกติ
- ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสรุปอย่างหนักแน่นว่า “การหลั่งฮอร์โมนความเครียดอย่างต่อเนื่องทำลายสุขภาพ”
ปัญหาเชิงระบบของการอ้างอิงผิดและการบิดเบือน
- Scheeringa ยืนยันว่าจาก 14 ข้ออ้าง (Claims 1, 6, 8, 9, 22~25, 30, 33~35, 40, 42) ในหนังสือต้นฉบับ พบ การไม่มีงานวิจัยรองรับหรือการอ้างอิงบทความที่ไม่มีอยู่จริง
- ใน 8 ข้ออ้าง (Claims 3, 10, 26, 28, 29, 31, 32, 41) พบ การบิดเบือนเนื้อหางานวิจัย
- ตัวอย่าง: ใน Claim 3 ระบุว่า ‘สมองบางส่วนดับลงระหว่างเกิดแฟลชแบ็ก’ แต่บทความที่อ้างไม่ได้พูดถึงแฟลชแบ็กเลย
- ใน Claim 26 อ้างว่าเกิด ‘การสูญเสียความรู้สึกทางกาย’ แต่บทความที่อ้างไม่มีการกล่าวถึงเรื่องนี้
- ใน Claim 28 อ้างว่า ‘ศูนย์กลางความกลัวดับลง’ แต่กลุ่มตัวอย่างของงานวิจัยคือ ผู้ป่วย dissociative identity disorder 11 คน ไม่ใช่ผู้ป่วย PTSD
ตัวอย่างการบิดเบือนเพิ่มเติม
Claim 19 — “ถ้าไม่มีความทรงจำว่าตนเคยถูกรัก ตัวรับในสมองจะไม่พัฒนา”
- van der Kolk อ้างว่า “หากไม่มีความทรงจำว่าเคยถูกรักในวัยเด็ก ตัวรับความเมตตาจะไม่พัฒนา” พร้อมอ้างถึง งานวิจัยสัตว์ของ Jaak Panksepp
- แต่จริง ๆ แล้วงานวิจัยของ Panksepp กลับให้ผลตรงกันข้ามว่า “การแยกตัวทางสังคม กลับเพิ่มจำนวน opioid receptor”
- นอกจากนี้ก็ไม่มีการทดลองเรื่อง ‘แม่หนูเลียลูก’ อย่างที่กล่าวอ้าง และการเทียบสิ่งนี้กับมนุษย์ก็เป็นเพียง อุปมาแบบไม่เป็นวิทยาศาสตร์
Claim 7 — “บาดแผลทางใจทำลายความสามารถในการสบตากับผู้อื่น”
- งานวิจัยปี 2012 ที่ถูกอ้างถึงไม่ได้พูดถึง ‘ความอับอาย’ หรือ ‘ความอยากรู้อยากเห็น’ เลยแม้แต่น้อย
- ผลจริงกลับพบว่าผู้ป่วย PTSD มี การทำงานของสมองส่วนหน้าผากเพิ่มขึ้น ซึ่ง ตรงข้าม กับคำบรรยายของ van der Kolk
- งานวิจัยนั้นก็ไม่ได้วัด ‘ความอยากรู้อยากเห็น’ ของผู้เข้าร่วมด้วย
แก่นของคำวิจารณ์ — เรื่องเล่าสู่สาธารณะโดยไร้การตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์
- หนังสือของ van der Kolk ขยายกรอบของบาดแผลทางใจไปแทบครอบคลุมทุกปัญหาของมนุษย์ และย้ำ เรื่องเล่าเชิงกำหนดนิยม ว่า “ร่องรอยของอดีตเป็นตัวควบคุมชีวิตปัจจุบัน”
- ผลคือผู้อ่านมักลดทอนปัญหาของตนให้เหลือเพียงการ ‘ค้นหาบาดแผลทางใจ’ และมีแนวโน้มจะทุ่มเทให้กับ การบำบัดทางเลือก เช่น โยคะ สมาธิ ไซเคเดลิก
- ผู้เขียนชี้ว่าแนวทางแบบนี้อาจเป็น การเสียเวลา และหากได้ผลจริง ก็อาจเป็นเพราะ ผลของการดูแลตัวเองโดยทั่วไป ไม่ใช่เพราะเป็นการรักษาบาดแผลทางใจโดยเฉพาะ
- ยังมีความกังวลว่าการขยายวาทกรรมเรื่องบาดแผลทางใจเกินขนาดจะบั่นทอน ความน่าเชื่อถือทางวิทยาศาสตร์ของจิตเวชศาสตร์ และทำให้ วัฒนธรรมการวินิจฉัยตนเอง แพร่หลาย
บทสรุป — ความจำเป็นในการทบทวนวาทกรรมเรื่องบาดแผลทางใจ
- แม้ The Body Keeps the Score จะช่วยให้สังคมตระหนักเรื่องบาดแผลทางใจมากขึ้น แต่ก็ปรากฏชัดว่ามีปัญหา หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไม่เพียงพอ และ การบิดเบือนงานวิจัย ในระดับร้ายแรง
- หนังสือโต้แย้ง The Body Does Not Keep the Score จึงถูกประเมินว่าเป็นความพยายามในการวางเกณฑ์ใหม่ให้กับ มาตรฐานการพิสูจน์เหตุและผล ในงานวิจัยเรื่องบาดแผลทางใจ
- ข้อถกเถียงครั้งนี้ยังเป็นจุดเริ่มให้มีการขีดเส้นใหม่ระหว่าง จิตวิทยาสาธารณะ กับ จิตเวชศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์ ในประเด็นเรื่องบาดแผลทางใจ
- โดยสรุป อุปมาอย่าง “ร่างกายจดจำแต้มคะแนนไว้” อาจฟังดูทรงพลัง แต่ วิทยาศาสตร์ยังไม่ได้ยืนยันคะแนนนั้น
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
ผู้เขียนบทความนี้ดูเหมือนจะเป็นพวก ตั้งข้อสงสัยต่อแนวคิดเรื่องบาดแผลทางใจ แต่จุดยืนนี้ไม่สอดคล้องกับวิทยาศาสตร์กระแสหลักนัก
ตัวอย่างเช่น งานวิจัย Adverse Childhood Experiences (ACEs) ชี้ว่ามีหลักฐานจำนวนมากที่แสดงว่าประสบการณ์ด้านลบในวัยเด็กส่งผลเสียต่อสุขภาพได้โดยอิสระ
อีกทั้งยังมีงานวิจัยที่ระบุว่าบาดแผลทางใจในอดีตทำให้เปราะบางต่อบาดแผลทางใจในอนาคตมากขึ้น และยังมีข้อมูลว่า CPTSD, PTSD, borderline personality disorder เป็นคนละภาวะกัน
งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง: PMC8882933, BMC Public Health, PMC5858954, Psychiatry Podcast
มีการตีความเกินเลยทำนองว่า “ทุกคนต้องค้นหาบาดแผลทางใจของตัวเอง” อยู่มาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าบาดแผลทางใจที่แท้จริงไม่มีอยู่จริง
สุดท้ายมันก็ดูเหมือนเป็นปรากฏการณ์ แก้มากเกินไป (overcorrection) ที่มักเกิดขึ้นเมื่อมีอุดมการณ์ใหม่ปรากฏขึ้น
แน่นอนว่าบาดแผลทางใจยังคงอยู่ แต่มนุษย์ก็มี ความยืดหยุ่นในการฟื้นตัว (resilience) สูงอย่างน่าทึ่ง
ทั้งการบังคับให้เศร้าและการกดทับความเศร้าล้วนบิดเบือนประสบการณ์ของแต่ละคนได้
แก่นของผู้เขียนฟังดูเหมือนเป็นความสงสัยต่อ “ข้ออ้างว่าประสบการณ์ทางจิตใจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาโดยตรง”
แนวทางการรักษาก็อาจเปลี่ยนไปตามการแยกแยะนี้ — ต้องใช้การแทรกแซงด้วยยาหรือไม่ หรือแนวทางทางจิตใจและสังคมจะดีกว่า
โทนของบทความให้ความรู้สึกเหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่รำคาญการทำให้เรื่องซับซ้อนกลายเป็นเรื่องง่ายแบบ Malcolm Gladwell
เมื่อ 5 ปีก่อนผมได้รับการบำบัด EMDR จากนักบำบัดคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์แน่นแค่ไหน แต่สำหรับผมมันได้ผล
นักบำบัดอธิบายบาดแผลทางใจว่าเป็น ความทรงจำเชิงอารมณ์ (emotional memory) อารมณ์ก็ถูกเก็บในสมองเหมือนความทรงจำทางภาพหรือการสัมผัส และส่งผลต่อพฤติกรรมภายหลัง
EMDR คือกระบวนการให้กลอกตาไปซ้ายขวาพร้อมกับรื้อฟื้นความทรงจำเชิงอารมณ์ แล้วจัดโครงสร้างมันใหม่ด้วยการรับรู้ในปัจจุบัน
มันเหมือนการปลูก ‘ความทรงจำเทียมที่ตั้งใจสร้าง’ ชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยตัวผมในปัจจุบันได้มากกว่า
หลังจากนั้นความตึงในร่างกายก็คลายลงและอาการปวดก็ทุเลาไปมาก ตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกได้จริงๆ เป็นครั้งแรกว่า “ร่างกายจดจำได้”
(เผื่ออ้างอิง ผู้ทำการรักษาคือ Steven Schram, NYC E 28th St)
ถ้าเราสามารถลบบาดแผลทางใจได้ด้วยการเอาอารมณ์อื่นมาทับอารมณ์เดิม อย่างนั้นการกินช็อกโกแลตเพื่อให้ลืมความเจ็บปวดก็น่าจะใช้ได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
NLP ได้รับอิทธิพลจากภาษาศาสตร์และไซเบอร์เนติกส์ แต่เมื่อไปพัวพันกับการตลาดและเรื่องอื่นๆ ความน่าเชื่อถือก็ลดลง
บทความที่เกี่ยวข้อง: Springer link
บทความนี้ดูเหมือนเป็นการวิจารณ์แบบผิวเผินที่ เข้าใจประเด็นผิด (midwit dismissal)
แก่นของหนังสือคือ “บาดแผลทางใจไม่ได้ถูกจารึกไว้แค่ในความทรงจำที่รู้ตัว แต่ยังฝังอยู่ใน ระบบประสาท กล้ามเนื้อ และอวัยวะ ด้วย”
ผมเองก็เคยมีประสบการณ์คล้ายกันสองครั้ง และ ความรู้สึกทางกาย (proprioception) ตอนนั้นชัดเจนจนไม่ต้องสงสัย
คนเราพูดเรื่องบาดแผลทางใจผิดๆ เพี้ยนๆ กันเยอะ แต่ตัวประเด็นของหนังสือเล่มนี้เองก็น่าสนใจและอาจมีประโยชน์
ตามทฤษฎีของผม การ ร้องไห้ทั้งตัว น่าจะมีหน้าที่ปรับระเบียบรูปแบบการทำงานของกล้ามเนื้อที่เชื่อมโยงกับอารมณ์ใหม่
สุดท้ายมันคือคำถามว่าเราจะแยก ‘ความทรงจำของร่างกาย’ ออกจาก ‘ความทรงจำของสมอง’ ได้หรือไม่
คุณภาพของบทความไม่ค่อยดีนัก แต่ รีวิว ของ Emi Nietfeld จาก Mother Jones มีคำวิจารณ์ที่ลึกกว่ามาก และยังรวมบทสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้วย
งานวิจัยล่าสุดระบุว่าร่างกายอาจสามารถ ‘เก็บความทรงจำ’ ได้จริง เพียงแต่กลไกและความแตกต่างระหว่างบุคคลยังไม่ถูกอธิบายอย่างชัดเจน
งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง: PMC11449801, ScienceDirect, PubMed
ทั้งหนังสือ ทั้งอุตสาหกรรมบาดแผลทางใจ และทั้งบทความนี้ ล้วน มั่นใจเกินเหตุแต่มีข้อบกพร่องมาก
ท้ายที่สุดความจริงคงอยู่ตรงกลางที่ไหนสักแห่งเหมือนข้อถกเถียง nature vs nurture
การที่ความมั่นใจแบบเอนเอียงเช่นนี้เกิดซ้ำในวาทกรรมวิทยาศาสตร์ทำให้เหนื่อย แต่ก็ยังจำเป็นต้องมีมุมมองที่หลากหลาย
ผมมีสมมติฐานว่า “ข้อมูลปลุกเร้าที่ทำขึ้นเพื่อมวลชน ส่วนใหญ่มักไม่แม่นยำ”
ความรู้ใหม่ที่แท้จริงมักค่อยๆ ก่อตัวเป็นฉันทามติในวารสารวิชาการ
พอดแคสต์ <If Books Could Kill> ก็ชี้ว่าหนังสือแนวนี้แทบทั้งหมดเพ้อฝันเกินจริง
เพราะฉะนั้นการเพิ่ม ความแม่นยำของการตั้งข้อสงสัย จึงสำคัญ
ยิ่งบทความทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าใคร ก็ยิ่งมีโอกาสเป็น อคติยืนยันความเชื่อเดิมของตัวเอง
ต้องอ่าน งานวิชาการที่มีการอ้างอิงและหลักฐานจำนวนมาก ถึงจะเห็นบริบทที่แท้จริง
ความจริงคือรูปแบบการแทรกสอดจะเปลี่ยนไปตามชนิดของตัวตรวจจับที่ใช้
และการทำให้เรื่องง่ายแบบนี้เองที่เผยแพร่ความเข้าใจผิดว่า “การสังเกตเปลี่ยนแก่นแท้ของสสาร”
โพสต์ในบล็อกชี้ให้เห็นได้ดีว่าหนังสือขาดฐานทางวิทยาศาสตร์ แต่ในคอมเมนต์กลับมี การโจมตีตัวบุคคล ต่อผู้เขียนอยู่มาก
ที่จริงแล้วเหตุผลที่หนังสือเล่มนี้ได้รับความนิยมคือมันมอบ ความมั่นใจในตัวเองและการปลอบประโลม ให้ผู้คน
สิ่งที่ทำงานสำคัญกว่าความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์คือการเสริมความรู้สึกว่า “ฉันถูกต้อง”
สุดท้ายแม้แต่ท่าทีแบบ “เราเชื่อในวิทยาศาสตร์” เองก็ดูเป็น วิทยาศาสตร์นิยมที่กลายเป็นศรัทธา อย่างหนึ่ง
ผมไม่ได้ชอบ 『The Body Keeps the Score』 เท่าไร
ถึงอย่างนั้น สำหรับคนที่เคยเผชิญบาดแผลทางใจ มันก็อาจช่วยให้เข้าใจประสบการณ์ของตัวเองได้
ไม่ว่าร่างกายจะเปลี่ยนไปจนเกิดบาดแผลทางใจ หรือบาดแผลทางใจเปลี่ยนร่างกาย สิ่งสำคัญคือ วิธีรับมือกับปฏิกิริยาในปัจจุบัน
สำหรับผม การอ่านหนังสือเล่มนี้ช่วยได้มากกว่าการไปไล่ดูค่าฮอร์โมนหรือระดับการอักเสบเสียอีก
นักบำบัดบางคนถึงขั้นอ้างว่า “ทุกคนล้วนมีบาดแผลทางใจตั้งแต่การเกิด”
สุดท้ายจึงทำให้ทุกคนกลายเป็นผู้ป่วยที่อาจแฝงอยู่ และนำไปสู่ การทำให้แนวคิด PTSD เจือจางลง
สำหรับเธอ ปัจจัยหลักไม่ใช่บาดแผลทางใจในอดีต แต่คือ สุขภาพลำไส้และพฤติกรรมการกิน
ช่วงนี้ผมเองก็เพิ่งเปลี่ยนไปทำ งานที่ใช้แรงกายเป็นหลัก แล้วความกังวลลดลง นิสัยใจคอก็เปลี่ยนไป
บันทึกของร่างกายให้ความรู้สึกเหมือนหน่วยความจำที่ เขียนและอ่านกลับได้
ทำให้รู้สึกได้ว่าประสบการณ์ที่ได้ใช้ร่างกายช่วยเสริม ความยืดหยุ่นทางใจ ได้จริง