- Substack ไม่ควรเป็นฐานหลักดิจิทัล แต่ควรถูกใช้เป็น เครื่องมือเผยแพร่กระจาย เพื่อส่งคอนเทนต์บนเว็บไซต์ที่ตนเองเป็นเจ้าของไปยังผู้อ่าน
- หากฝากผู้อ่านและคอนเทนต์ทั้งหมดไว้กับแพลตฟอร์มของบุคคลที่สาม ก็จะกลายเป็น ผู้เช่าที่ดินดิจิทัล ซึ่งขึ้นกับการเปลี่ยนแปลงด้านนโยบายและธุรกิจ และงานที่ทำมานานรวมถึงการมองเห็นบนออนไลน์ก็อาจสั่นคลอนได้โดยไม่แจ้งล่วงหน้า
- แนวทาง POSSE(Publish on your Own Site, Syndicate Elsewhere) ที่เผยแพร่บนไซต์ของตนเองก่อน แล้วจึงกระจายไปยังที่อื่น ช่วยใช้ประโยชน์จากฐานผู้อ่านของแพลตฟอร์มได้พร้อมกับรักษาสิทธิ์ควบคุมคอนเทนต์
- Network effect ของ Substack นั้นชัดเจน แต่มีข้อจำกัดด้าน SEO และการปรับแต่งหน้าเว็บ และมักต้องปรับให้เข้ากับรูปแบบที่แพลตฟอร์มชอบ รวมถึงเรื่องเล่าที่มีสหรัฐฯ เป็นศูนย์กลาง จึงจะถูกมองเห็นได้ง่าย
- หากรักษาโดเมนอิสระไว้ และใช้ Substack, โซเชียลมีเดีย และ RSS เป็นช่องทางเผยแพร่ แม้แพลตฟอร์มจะเสื่อมความนิยมลงหรือเปลี่ยนนโยบาย ฐานหลักดิจิทัล ก็ยังคงอยู่
Substack คือเครื่องมือเผยแพร่ ไม่ใช่ฐานหลัก
- กระแสที่ย้ายออกจากเว็บไซต์เดิมไปใช้ Substack เป็น ฐานหลักดิจิทัล อาจบั่นทอนการมองเห็นบนอินเทอร์เน็ตในระยะยาวของนักเขียน
- หากซื้อโดเมนของตนเองแล้วเชื่อมกับ Substack ก็สามารถใช้งานคล้ายระบบจัดการเนื้อหา(CMS) ได้ ซึ่งยังดีกว่าการพึ่งพาแพลตฟอร์มโดยไม่มีแผนรองรับใด ๆ
- Conscious Living เป็นตัวอย่างของการตั้งค่าแบบนี้
- เงื่อนไขโดเมนกำหนดเอง ของ Substack ถือว่าสมเหตุสมผลและคุ้มค่า
- อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับ CMS อื่น ๆ ความสามารถด้าน การจัดการ SEO, การปรับแต่งหน้าเว็บ และการเพิ่มฟีเจอร์ยังมีข้อจำกัด
- หากใช้
xx.substack.comเป็นบล็อกโดยไม่มีโดเมนของตัวเอง คอนเทนต์จะคงอยู่ในพื้นที่ของ Substack และเงื่อนไขของแพลตฟอร์มก็อาจเปลี่ยนได้โดยไม่แจ้งล่วงหน้า
ราคาของการเป็นผู้เช่าที่ดินดิจิทัลภายใต้ความสะดวก
- ตั้งแต่โซเชียลมีเดียอย่าง Facebook, เครือข่ายบล็อกอย่าง Tumblr, Medium ไปจนถึง Substack ต่างดึงดูดนักเขียนด้วยความสะดวกที่ให้ทั้งผู้อ่าน การสร้างรายได้ UI ที่ลื่นไหล และชุมชนในที่เดียว
- สำหรับนักเขียนที่ต้องการโฟกัสกับการเขียน การฝากงานปฏิบัติการไว้กับแพลตฟอร์มเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ แต่หากสร้างฐานผู้อ่านไว้เฉพาะบนแพลตฟอร์มของผู้อื่น ก็จะกลายเป็นผู้เช่า ไม่ใช่เจ้าของ
- ยิ่งไปกว่านั้น จะอยู่ในสภาพเหมือน ผู้เช่าที่ดินดิจิทัล ที่ปลูกผลงานสร้างสรรค์ของตนบนที่ดินของแพลตฟอร์ม
- สุดท้ายแล้ว แพลตฟอร์มของบริษัทก็จะเปลี่ยนกฎด้วยเหตุผลทางธุรกิจ
ความเปราะบางที่แพลตฟอร์มรวมศูนย์สร้างขึ้น
- การล่มสลายของ Twitter, การเปลี่ยนนโยบายของ Reddit และการเปลี่ยนแปลงของเครือข่ายที่ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม แสดงให้เห็นว่ายุคทองของแพลตฟอร์มไม่ได้รับประกันความปลอดภัยอย่างต่อเนื่อง
- หากพึ่งพาพอร์ทัลแบบรวมศูนย์ การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวของคณะกรรมการบริษัทอาจทำให้ งานทั้งชีวิต เปลี่ยนไปได้ในชั่วข้ามคืน
- หากต้องการพื้นที่ที่จะไม่หายไปแม้บริษัทตัดสินใจเพื่อเอาใจนักลงทุนหรือผู้ถือหุ้น ก็จำเป็นต้องมีโดเมนที่ตนเองเป็นเจ้าของและควบคุมได้
- วิธีหนึ่งในการปกป้องคอนเทนต์คือการใช้ การบล็อกแบบ IndieWeb
เผยแพร่บนไซต์ของตัวเองแล้วกระจายออกไปภายนอก
- แม้จะมีข้อโต้แย้งว่าเว็บไซต์ไม่มีผู้อ่าน แต่ Substack มีผู้อ่าน ก็ไม่จำเป็นต้องเลิกใช้โซเชียลมีเดียหรือ Substack ไปทั้งหมด
- ทางเลือกคือ POSSE ซึ่งเปลี่ยนลำดับการเผยแพร่
- เผยแพร่บนไซต์ของตนเองก่อน
- จากนั้นจึงกระจายไปยังแพลตฟอร์ม
- แนวทาง POSSE/PESOS คือวิธีรักษาเว็บไซต์ให้เป็นต้นฉบับอ้างอิง
- หากใช้เว็บไซต์ของตนเองเป็นต้นฉบับสุดท้าย และใช้แพลตฟอร์มเป็นทางผ่านในการเผยแพร่ ก็จะได้ทั้งสิทธิ์ควบคุมคอนเทนต์และการเข้าถึงของแพลตฟอร์ม
- หากจัดการคอนเทนต์เหมือน สวนดิจิทัล ก็สามารถแบ่งปันความคิดได้โดยไม่ต้องจัดวางทุกอย่างตามการตลาดหรือ ปรับพฤติกรรมตามอัลกอริทึม
Network effect และอคติของ Substack
- จาก ประสบการณ์หลังใช้ Substack เป็นเวลา 1 ปี พบทั้ง network effect และแรงกดดันที่ต้องปรับให้เข้ากับวิธีที่ระบบนิเวศนั้นชื่นชอบ
- หลังจากนั้น สถานการณ์แย่ลงมากกว่าตอนนั้น จนถึงขั้นต้องปรับปรุงการประเมินเดิม
- หากฝากคอนเทนต์ไว้กับแพลตฟอร์ม ก็ต้องปฏิบัติตามกฎและ อคติด้านภูมิภาค ของแพลตฟอร์ม
- สำหรับผู้ที่เขียนจากนอกห้องเสียงสะท้อนหลักที่มีสหรัฐฯ เป็นศูนย์กลาง อัลกอริทึมของแพลตฟอร์มจะให้ความสำคัญกับเรื่องเล่าตะวันตกบางแบบ และเสียงจากภูมิภาคหรือชนกลุ่มน้อยจะถูกมองเห็นได้ยากหากไม่ปรับให้เข้ากับสิ่งนั้น
- ปัญหาที่การพึ่งพาอัลกอริทึมอย่างสบายใจผลักคอนเทนต์เข้าสู่ฟองสบู่ที่เหมือนกันไปหมด ยังถูกพูดถึงใน Dwelling on the Internet
เว็บไซต์อิสระของ John Scalzi ที่ดำเนินต่อเนื่องมา 28 ปี
- นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ John Scalzi ดำเนินเว็บไซต์อิสระเดียวชื่อ Whatever อย่างต่อเนื่องมา 28 ปี
- เขาใช้ WordPress.com เพื่อหลีกเลี่ยงภาระการดูแล WordPress ที่โฮสต์เอง แต่ยังปฏิบัติต่อ X และ Bluesky เป็นช่องทางโซเชียลสำหรับขยายการเข้าถึงเว็บไซต์
- เนื่องจากทุกเส้นทางเผยแพร่ย้อนกลับมายังเว็บไซต์ของเขา ร่องรอยดิจิทัลที่ยาวนานจึงสะสมต่อเนื่องโดยไม่ถูกตัดขาดจากการเปลี่ยนแปลงของแพลตฟอร์ม
- ใน Various & Sundry, 6/3/26 เขานิยามเว็บไซต์ว่าเป็น ความทรงจำเชิงสถาบัน และบันทึกทางการของตน
- โพสต์ Twitter ในอดีตหายไปเมื่อเขาลบไทม์ไลน์
- บันทึกบนเว็บไซต์อิสระยังคงอยู่ต่อไป
วิธีหลุดพ้นจากความเหนื่อยล้ากับแพลตฟอร์ม
- ในสภาพแวดล้อมที่แพลตฟอร์มซึ่งครั้งหนึ่งนักเขียนชื่นชอบ ไม่นานก็กลายเป็นเป้าหมายของการบอยคอต การต้องปรับวิธีมีตัวตนให้เข้ากับหลายบริการอยู่เรื่อย ๆ เป็นเรื่องสิ้นเปลืองพลัง
- ตาม Platform blues การหาแพลตฟอร์มที่บริสุทธิ์สมบูรณ์แบบนั้นเป็นไปไม่ได้
- เทคโนโลยีเปลี่ยนไป อัลกอริทึมของบริษัทก็ยังให้ความสำคัญกับกำไรมากกว่าการเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์ และแพลตฟอร์มก็วนเวียนระหว่างความนิยมกับความเสื่อมถอย
- ทางแก้ไม่ใช่การย้ายไปแอปถัดไป แต่คือการยึดงานไว้กับ เว็บไซต์อิสระ และใช้ช่องทางเผยแพร่แบบเปิดอย่าง RSS
- ควรใช้แพลตฟอร์มอย่างแข็งขันในฐานะช่องทางค้นหาผู้อ่าน แต่ต้องพาผู้อ่านกลับมายังไซต์ของตนเอง
- เมื่อแพลตฟอร์มใดล่มสลายหรืออยากเลิกใช้ ก็แค่เปลี่ยนกลยุทธ์การเผยแพร่
- คอนเทนต์และฐานหลักดิจิทัลยังคงอยู่เหมือนเดิม
1 ความคิดเห็น
ความเห็นจาก Hacker News
โดเมนของฉันคือ
website.comและใช้ Substack เป็นsubdomain.website.comดังนั้นถึงวันหนึ่งจะย้ายออกไปก็ยังสามารถ คง URL ทั้งหมดเดิมไว้ได้ ด้วยการโฮสต์เองแต่ Substack ช่วยแก้ปัญหาเรื่องการเผยแพร่ ชุมชน งานบัญชี การจัดการการยกเลิกสมาชิก และการหารายได้จากงานเขียนด้วย
แม้จะยังไม่ถึงขั้นเลี้ยงชีพได้ แต่ก็เป็นรายได้ที่มากพอสมควร และทางเลือกอื่นคือไม่มีสิ่งเหล่านี้เลย จึงมีมูลค่ามากกว่าค่าธรรมเนียมอย่างมาก
การมีเว็บไซต์แยกต่างหากมีประโยชน์ในฐานะที่เก็บข้อมูล รายการ และข้อมูลติดต่อที่อยากให้คงอยู่ยาวนาน แต่ก็อาจล้าสมัยอย่างรวดเร็วและกลับทำให้ภาพลักษณ์เสียได้ ในชีวิตประจำวันของฉัน การเสียบัญชี x.com กระทบมากกว่าการเสียโดเมน และ ประโยชน์ใช้สอยที่แท้จริงของโซเชียลเน็ตเวิร์ก ก็ยากจะทำซ้ำที่อื่น
อย่างไรก็ตาม Substack ต่างออกไปตรงที่มันรวมการชำระเงินกับอีเมลเข้าด้วยกันในรูปแบบที่ผู้คนชอบ แต่แม้ที่นี่ network effects ก็น่าจะยังเป็นปัจจัยที่ใหญ่ที่สุด
หลังจากโพสต์งานเขียนบนอินเทอร์เน็ตมาหลายสิบปี ผมพบว่า ไม่มีใครจะเข้ามาที่เว็บไซต์เองโดยอัตโนมัติ ดังนั้นคุณต้องมีวิธีผลักคอนเทนต์ไปหาผู้อ่าน
RSS เฉพาะกลุ่มเกินไป ส่วนฟีดอัลกอริทึมของโซเชียลมีเดียก็ให้รางวัลกับ clickbait ทางการเมือง และแม้แต่การติดตามหรือสมัครรับข้อมูลก็ไม่ได้รับประกันว่าโพสต์จะถูกมองเห็น Substack ทำให้ส่งถึงสมาชิกได้โดยตรงโดยไม่มีตัวกลางมาตัดสินว่าอะไรควรอ่าน
ดังนั้นผมจึงมองว่าการเป็นเจ้าของเว็บไซต์หรือการกระจายผ่านเว็บโดยรวมไม่ได้มีคุณค่าพิเศษอะไร ตรงกันข้าม การ สำรองอีเมลสมาชิก เพื่อให้ย้ายออกในอนาคตได้เป็นเรื่องสำคัญมาก และการที่ Substack อนุญาตเรื่องนี้ถือเป็นข้อดี แต่ถ้าเริ่มห้ามเมื่อไร มันก็จะกลายเป็นกับดัก
example.substack.comSubstack รองรับการ export โพสต์ ดังนั้นควรสำรองเป็นประจำเผื่อบัญชีถูกเจาะ และถ้าบริษัทเริ่มทำตัวน่าสงสัยก็ย้ายไปที่อย่าง WordPress ได้https://support.substack.com/hc/en-us/articles/360037466012-...
https://wordpress.com/support/import-from-substack/
ทำให้นึกถึงบทความและการถกเถียงเมื่อไม่กี่ปีก่อนเรื่อง ย้ายจาก Substack ไป Ghost ที่โฮสต์เอง
https://news.ycombinator.com/item?id=39016734
https://www.citationneeded.news/substack-to-self-hosted-ghos...
ผมพอใจกับวิธี โพสต์ทุกบทความเป็นต้นฉบับบนบล็อกส่วนตัวก่อน แล้วค่อยรวบรวมสัปดาห์ละครั้งไปวางในจดหมายข่าว Substack
ด้วยสมาชิก 66,000 คน ผมยังคงให้บล็อกส่วนตัวเป็นแหล่งต้นฉบับได้ ขณะเดียวกันก็ใช้ Substack จัดการการส่งอีเมลที่ถ้าเป็นโซลูชันอื่นอาจต้องจ่ายหลายร้อยดอลลาร์ต่อเดือน
ไม่มี API สำหรับเขียนจดหมายข่าว แต่ตัวแก้ไข rich text รองรับการวาง และสุดท้ายแล้ว คัดลอกแล้ววางก็คือ API สากล: https://tools.simonwillison.net/blog-to-newsletter
ฉันเป็นผู้ร่วมสร้าง Leaflet และกำลังสร้างแอปเผยแพร่ที่คล้าย Substack หรือ Ghost แต่เชื่อมต่อกับ ระบบนิเวศโซเชียลแบบเปิดที่อิง AT Protocol
ร่วมกับ pckt และ Offprint ฉันได้สร้างมาตรฐานการทำงานร่วมกันสำหรับงานเผยแพร่ Standard.site ซึ่งมอบความสามารถคล้าย RSS บนเครือข่ายโซเชียล ดูรายละเอียดได้ที่ https://lab.leaflet.pub/3moomxyjssk2p และยังสามารถสร้างแอปอย่าง https://standard-reader.app เพื่อรวบรวมและค้นหาสิ่งพิมพ์ในเครือข่ายได้
ไม่ว่าจะเผยแพร่ผ่าน Leaflet หรือบล็อกโฮสต์เอง ก็สามารถถูกค้นหาและติดตามได้แบบเดียวกัน แม้จะใช้ Leaflet เป็น CMS สำหรับโฮสต์ ข้อมูลก็ยังถูกเก็บใน PDS ที่ผู้ใช้ควบคุมเอง และต่อให้เลิกใช้ Leaflet หรือบริการปิดตัว social graph ก็ยังคงอยู่
เป้าหมายคือให้ผู้ใช้มีอำนาจควบคุมและหลีกเลี่ยงการผูกติด โดยไม่ต้องแบกรับภาระของการโฮสต์เอง และยังใช้แนวทางแบบผสมได้ คือเผยแพร่ผ่าน CMS ที่ใช้งานสะดวกและฟีเจอร์โซเชียลของ Leaflet แล้วดึงข้อมูลไปเรนเดอร์บนเว็บไซต์ของตัวเอง
แม้ตอนนี้ยังไม่มีการเข้าถึงหรือ network effect ระดับเดียวกับ Substack แต่มี เส้นทางที่เข้าถึงผู้อ่านได้หลากหลายกว่า จึง anti-fragile มากกว่า ไม่ว่าจะเป็น Bluesky, Leaflet, แอปอ่าน หรือเครื่องมือค้นหา และยังเข้ากับเว็บแบบเปิดได้ดี
µstack สำหรับบล็อกที่โฮสต์เองมีไว้เพื่อให้การเขียนบทความดี ๆ เป็นเรื่องง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญระหว่างคุณภาพของงานเขียนกับระดับการมีส่วนร่วมของเว็บไซต์ และจำนวนคลิก ทราฟฟิก หรือจำนวนคำขอ RSS บอกได้แค่ว่ามีผู้อ่านกี่คน แต่บอกไม่ได้ว่างานเขียนนั้นดีหรือไม่
ต้นฉบับตั้งสมมติฐานโดยนัยว่าเป้าหมายของการเขียนคือการดึงความสนใจ แต่สำหรับนักเขียนจำนวนมาก การแสดงออกถึงตัวตนคือเป้าหมายในตัวเอง หากทำให้เกิด engagement ได้ก็ดี แต่ถึงไม่เกิดก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว
ถ้าเริ่มจากการพิจารณาเป้าหมายเชิงศิลปะและไม่ใช่ศิลปะของบล็อกก่อน คำตอบที่เหมาะกับตัวเองอาจเป็นการไม่ใช้แพลตฟอร์มใดเลยก็ได้ งานศิลปะหรือบทความที่ดีสามารถถูกค้นพบได้แม้ไม่มีแพลตฟอร์ม และ ยอดวิวไม่ได้ทำให้งานมีคุณภาพ
ฉันไม่เคยได้รับ ทราฟฟิกจาก network effect ที่มีความหมายจาก Substack และก็ไม่เคยรู้สึกอยากคลิกอ่านบทความของคนอื่นที่ระบบแนะนำ
สำหรับผู้เผยแพร่ทั่วไปส่วนใหญ่ ผลประโยชน์ที่คาดหวังจากการเข้าร่วมเครือข่ายมีโอกาสสูงที่จะไม่เกิดขึ้นจริง และเหมือนบริการรวมคอนเทนต์อื่น ๆ ตรงที่สิ่งที่ดังอยู่แล้วจะยิ่งถูกโปรโมตมากขึ้น
ถ้ายังไงทราฟฟิกก็น้อยมากอยู่แล้ว รับมันบนเว็บไซต์ของตัวเองน่าจะดีกว่า และในฐานะหนึ่งใน 1% ที่ลงมือสร้างงานจริง อย่างน้อยก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อยที่ได้มีอำนาจควบคุมแม้เพียงนิดเดียว
มีบทความปี 2021 ที่เกี่ยวข้องกับประเด็นนี้และยอดเยี่ยมมากคือ “DON’T BUILD YOUR CASTLE IN OTHER PEOPLE’S KINGDOMS”
https://howtomarketagame.com/2021/11/01/dont-build-your-cast...
ฉันเขียนบนเว็บมานานมาก แต่ตอนนี้แทบไม่ได้เขียนเพื่อเว็บแล้ว และเพราะไม่ชอบที่ AI คอยกวาดเอาทุกอย่างที่ฉันเขียนไป ปีนี้เลยเอาเว็บไซต์ส่วนตัวลงด้วย
ฉันไม่ชอบบริการอย่าง Substack เพราะมันเป็น จุดล้มเหลวเพียงจุดเดียว ที่ต้องพึ่งการเชื่อมต่อทางการเงินผ่านพาร์ตเนอร์อย่าง Stripe ฉันไม่ได้เขียนเพื่อเงินอย่างเดียว แต่ถ้าจะเขียนต่อก็ต้องมีรายได้ที่สม่ำเสมอบ้าง ซึ่งฉันมองว่าอินเทอร์เน็ตตอนนี้ยังไม่เอื้อให้เป็นแบบนั้น
เว็บอินดี้ใกล้เคียงกับสิ่งที่อินเทอร์เน็ตเคยเป็นและควรจะเป็นต่อไป เพียงแต่ยังขาด ชั้นการชำระเงินและผู้ให้บริการที่เป็นกลาง ซึ่งจะไม่ตัดช่องทางหาเงินของใครเพียงเพราะมีคนไม่ชอบสิ่งที่เขาพูด
ต่อให้โฮสต์ Ghost หรือ WordPress เอง พอผู้ใช้ทั่วไปจะรับหรือจ่ายเงินออนไลน์ ก็ยังชนคอขวดเดียวกันอยู่ดี
พอเห็น URL ของ Substack หรือ Medium ฉันมักเลี่ยงที่จะคลิก เพราะป๊อปอัปชวนสมัครมันดูสแปมเกินไป คนเราดูออกว่าอะไรมีคุณภาพ จึงไม่จำเป็นต้องบังคับให้สมัคร และเว็บไซต์ที่ฉันเข้าเป็นประจำทุกวันก็ ไม่เคยเรียกร้องให้กลับมาอีก